Atalanta - mit o pięknej myśliwej

16 sierpnia, 2020

Mit Atalanty dotyczy postaci kobiecej, która wzbudziła podziw Greków swoją odwagą i walecznością. Atalanta jest symbolem zdolnej i zdeterminowanej kobiety, która w końcu również się zakochuje.

Mit ten opowiada nam o silnej i samowystarczalnej kobiecej postaci, co jest rzadkością w mitologii greckiej. Atalanta jest znana jako piękna łowczyni, ponieważ poświęciła się właśnie tej aktywności, którą kochała i rozwijała z wieloma sukcesami.

Zgodnie z mitem Atalanty, kiedy się urodziła wyrocznia powiedziała, że ​​jeśli kiedykolwiek wyjdzie za mąż zostanie zamieniona w zwierzę. Była córką Schojneusa i Temisto, dwóch postaci wywodzących się z kultury beockiej w zachodniej Grecji. Prawda jest taka, że ​​jej ojciec zdecydowanie oczekiwał chłopca i nie chciał mieć córki.

Dlatego też jej ojciec nie miał żadnych skrupułów, by porzucić swoją małą córeczkę na zboczu góry, jak tylko się urodziła. Niedźwiedź jednak zlitował się nad dziewczynką. Mit Atalanty mówi, że zwierzę karmiło ją i troszczyło się o nią, dopóki niektórzy łowcy nie znaleźli jej i nie zdecydowali się jej przygarnąć.

„To nasze decyzje pokazują, kim naprawdę jesteśmy, a nie nasze umiejętności”.

-J.K. Rowling-

Niedźwiedź

Atalanta – silna kobieta

Mit Atalanty mówi, że była ona zbyt kobieca. Jej dzikie pochodzenie sprawiło, że pasjonowała ją przyroda i łowiectwo. Wkrótce wyrosła na piękną kobietą, ale nie chciała być taka jak inne. Postanowiła więc poświęcić swoje życie Artemidzie, bogini łowów i naśladować ją we wszystkim.

Kult Artemidy wymagał od niej bycia dziewicą przez całe życie, ale Atalanta nie miała z tym problemu. Musiała również żyć wśród gór i pól i poświęcać się polowaniu. Dlatego Atalanta rozwinęła niesamowite zdolności fizyczne i opanowała do perfekcji posługiwanie się bronią, zwłaszcza oszczepem.

Mit Atalanty mówi, że pewnego razu dwa centaury o imieniu Hileo i Reco próbowały zgwałcić dziewczynę oczarowani jej urodą. Centaury były istotami, które miały głowę, ramiona i tułów człowieka oraz ciało i nogi konia. Były głównie dzikie i często dawały upust swoim zwierzęcym pasjom. Dziewczyna zmierzyła się z nimi i zwyciężyła.

Odwaga Atalanty

Atalanta była kobietą lubiącą walkę i przygodę. Mówi się, że była jedyną kobietą, która brała udział w wyprawie Jazona i Argonautów.

Jednak to, co ją rozsławiło, to udział w polowaniu na dzika kalidońskiego. Mówi się, że inni myśliwi nie chcieli, by brała udział, ale Meleager pozwolił dziewczynie dołączyć do grupy.

Mit Atalanty wskazuje, że jako pierwsza zraniła bestię, czego świadkiem był Meleager. To ten bohater w końcu zabił zwierzę, ale dał dziewczynie skórę, by uczcić odwagę, którą się wykazała.

Później wujowie Meleagera sprzeciwili się przyznaniu nagrody dziewczynie, ponieważ uważali ją za niegodną. Jednak bohater stawił czoła swoim krewnym i ostatecznie zabił ich za sprzeciwianie się jego decyzji. Następnie zwrócił skórę dzika Atalancie, która od tego czasu cieszyła się dużym szacunkiem.

Dzik na drodze

Miłość i tragedia

Ze względu na bycie sługą bogini Artemidy i na wyrocznię, która była obecna w chwili jej narodzin Atalanta nie chciała wieść życia u boku mężczyzny. Jednak pojawiało się wokół niej coraz więcej zalotników. Aby położyć temu kres kobieta ogłosiła, że ​​wyjdzie za mąż tylko za mężczyznę, który będzie w stanie pokonać ją w wyścigu. Jeśli jednak mężczyzna przegra zginie.

Mimo ostrzeżenia wielu zalotników zapisało się na zawody sportowe. Jednak wszyscy bez wyjątku zostali zabici. Przewinęło się ich już wielu, dopóki nie pojawił się młody mężczyzna imieniem Hippomenes. Afrodyta, bogini miłości, chciała mu pomóc.

Afrodyta dała mu złote jabłka, które pochodziły ze słynnego ogrodu Hesperides. Kiedy zaczął się wyścig Hippomenes, zaczął upuszczać jabłka jedno po drugim.

Atalanta, zachwycona pięknem tych wspaniałych owoców zatrzymywała się, aby je zbierać za każdym razem, gdy Hippomenes je upuszczał. Straciła dużo czasu i została pokonana w wyścigu.

Młodzi wzięli ślub i przez pewien czas byli szczęśliwi, polując i walcząc ramię w ramię. Jednak pewnego razu oddali się miłości w świątyni Kybele, bogini Matki Ziemi, która widząc to wpadła w szał. Zamieniła więc parę w lwy i skazała ich na ciągnięcie swojego powozu na zawsze. Fontanna Cibeles w madryckim Paseo del Prado przypomina mit o Atalancie.

Alesso, M., Franco Durán, María Jesús (2018). El mito de Atalanta e Hipómenes: fuentes grecolatinas y su pervivencia en la literatura española. Circe de clásicos y modernos, 22(2), 115-120.