Zespół przekrwienia kannabinoidowego: co to takiego?

Przekrwienie kannabinoidowe to problem zdrowotny, który może mieć wpływ na osoby spożywające konopie indyjskie. W tym artykule wyjaśniamy, co to jest i jak to leczyć.
Zespół przekrwienia kannabinoidowego: co to takiego?
Montse Armero

Napisane i zweryfikowane przez psycholog Montse Armero.

Ostatnia aktualizacja: 27 grudnia, 2022

Zespół przekrwienia kannabinoidowego to rzadkie schorzenie, które występuje u osób regularnie zażywających konopie indyjskie. Allen i inni jako pierwsi opisali to zjawisko w 2004 roku. Charakteryzuje się nawracającymi epizodami nudności, wymiotów i bólu brzucha.

Wymioty zwykle trwają od dwóch do czterech dni i nie reagują na zwykłe leczenie lekami przeciwwymiotnymi. Z drugiej strony gorące kąpiele łagodzą objawy większości pacjentów. Jednak znikają one całkowicie wraz z zaprzestaniem używania konopi indyjskich.

Ponieważ zespół przekrwienia kannabinoidowego jest niezwykle rzadkim schorzeniem, prawidłowa diagnoza często wymaga czasu. Szacuje się, że od wystąpienia objawów do prawidłowej diagnozy mija średnio nieco ponad sześć lat.

Co powoduje zespół przekrwienia kannabinoidowego?

Konopie zawierają różne substancje. Jednym z najbardziej znanych jest tetrahydrokannabinol, znany również jako THC. Jest to substancja najbardziej odpowiedzialna za psychoaktywne działanie leku. THC działa poprzez modyfikację receptorów nerwowych w mózgu. Ponadto wpływa również na inne układy organizmu, takie jak krążenie i oddychanie. Jednak nie są to jedyne obszary, na które THC ma wpływ.

W krótkim okresie spożycie THC działa na układ pokarmowy i może powodować suchość w ustach lub zwiększony apetyt. Ponadto jego spożywanie pomaga zapobiegać nudnościom i wymiotom, które występują np. u wielu pacjentów poddawanych chemioterapii.

Jednak ciągłe spożywanie konopi może spowodować, że niektóre receptory w mózgu przestaną reagować w ten sam sposób. Dlatego może się zdarzyć, że nadmierna konsumpcja powoduje dokładnie odwrotny skutek. Jest to jednak tylko hipoteza.

Ponieważ zespół przekrwienia kannabinoidowego jest tak rzadkim zjawiskiem, jego dokładna etiologia i patofizjologia są obecnie nieznane badaczom. Dlatego nadal nie ma ostatecznej odpowiedzi, dlaczego występuje u niektórych ludzi, a u innych nie.

Mężczyzna z zespołem przekrwienia kannabinoidowego

Główne objawy zespołu przekrwienia kannabinoidowego

Zespół przekrwienia kannabinoidowego objawia się różnie, w zależności od konkretnej fazy. Na przykład pierwsza faza nazywana jest zwiastunem. Na tym etapie chorzy doświadczają porannych mdłości i bólu brzucha. Jednak okres ten może trwać miesiącami, a nawet latami.

Druga faza jest najostrzejsza i często wymaga hospitalizacji. Jest to faza przekrwienia. Charakteryzuje się następującymi objawami:

  • Ciągłe nudności,
  • Powtarzające się wymioty,
  • Ból brzucha,
  • Zmniejszony apetyt,
  • Utrata wagi,
  • Odwodnienie.

Trzeci etap nazywa się fazą regeneracji. W tej fazie ostre objawy ustępują, a chory stopniowo powraca do normalnej wagi. Jeśli jednak wznowi używanie konopi indyjskich, objawy fazy przekrwienia prawdopodobnie powrócą.

Główne sposoby leczenia

Najskuteczniejszym sposobem leczenia objawów przekrwienia kannabinoidowego jest zaprzestanie używania konopi indyjskich. Mimo to nadal może być tak, że dana osoba będzie musiała być hospitalizowana. To zależy od powagi każdego indywidualnego przypadku. Hospitalizacja jest najbardziej prawdopodobna w fazie przekrwienia. Oto najczęściej stosowane zabiegi:

  • Powtarzające się gorące prysznice lub kąpiele w ciągu dnia.
  • Środki przeciwwymiotne w celu zmniejszenia wymiotów.
  • Środki przeciwbólowe zmniejszające ból.
  • Nawodnienie dożylne.
  • Inhibitory pompy protonowej w celu zmniejszenia stanu zapalnego żołądka.
  • Podawanie benzodiazepin.
  • Podawanie Haloperidolu.
  • Miejscowa maść na bazie kapsaicyny.
  • Rozpoczęcie programu rehabilitacyjnego w zakresie używania konopi indyjskich.
Tabletki

Co można zrobić, aby zapobiec przekrwieniu kannabinoidowemu?

Najlepszą profilaktyką jest, jak wspomniano wcześniej, nie spożywanie żadnych substancji zawierających konopie indyjskie. W większości przypadków tylko poprzez całkowite unikanie konsumpcji możliwe będzie optymalne zapobieganie lub wyleczenie objawów.

Problem polega na tym, że ciągłe zażywanie marihuany utrudnia prawidłowe podejmowanie decyzji. Ponadto, biorąc pod uwagę ich uzależnienie, osoby chore mają tendencję do dalszego używania substancji. W konsekwencji, w wielu przypadkach stan staje się przewlekły.

Naukowcy od dziesięcioleci badają szkodliwe skutki używania konopi indyjskich. Jednym z takich efektów jest trudność w podejmowaniu decyzji. Jednak spadek funkcji poznawczych, obniżona wydajność, impulsywność i predyspozycje do manifestowania zaburzeń psychotycznych to tylko niektóre z wielu innych skutków ubocznych używania konopi indyjskich.

Oczywiście, aby uniknąć komplikacji, najlepszą opcją jest unikanie konsumpcji. W ten sposób, nie tylko większość objawów ustanie, ale u osób chorych nastąpi również poprawa innych istotnych aspektów ich zdrowia. Jeśli jednak dana osoba doświadcza trudności w rzuceniu konopi indyjskich, powinna rozważyć skonsultowanie się ze specjalistą do spraw uzależnień. Będą w stanie zaproponować najbardziej odpowiedni program rehabilitacyjny.

To może Cię zainteresować ...
John B. Watson, biografia ojca behawioryzmu
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
John B. Watson, biografia ojca behawioryzmu

John B. Watson był jedną z najważniejszych postaci w psychologii. Wraz z Pawłowem i Skinnerem położył podwaliny behawioryzmu.



  • Alameda, J.R., Salguero, M.P., Merchán, A. y Paíno, S. (2014). Mecanismos cognitivos en la toma de decisiones arriesgadas en consumidores de cannabis. Adicciones, Vol.26 (2), 146-158. [fecha de consulta 18 de octubre de 2021]. Recuperado de https://www.adicciones.es/index.php/adicciones/article/view/16/17
  • Allen, J.H., De Moore, G.M. y Heddle, R. (2004). Cannabinoid hyperemesis: cyclical hyperemesis in association with chronic cannabis abuse. Gut Vol. 53, 1566-1570. [fecha de consulta 18 de octubre de 2021]. doi: 10.1136/gut.2003.036350
  • Contreras, C., Mola, M., Batlle de Santiago, E., et al. (2016). Síndrome de hiperemesis cannabinoide. Reporte de seis nuevos casos clínicos y resumen de casos previos publicados. Adicciones, Vol. 28, (2)90-98. [fecha de consulta 18 de octubre de 2021]. Recuperado de https://www.adicciones.es/index.php/adicciones/article/view/776/731
  • Murillo G. y Llorens, P. (2017). Perspectivas en el tratamiento en el síndrome de hiperemesis por cannabis. Adicciones, Vol.29 (2), 134-135. [fecha de consulta 18 de octubre de 2021]. Recuperado de https://adicciones.es/index.php/adicciones/article/view/875/850

Treści zawarte na Piękno Umysłu służą wyłącznie celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie zastępują one diagnozy, porady ani leczenia u specjalisty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najlepiej skonsultować się z zaufanym specjalistą.