Temperament Twojego dziecka: skąd się bierze?

Wszystkie dzieci są inne. W tym artykule przyjrzymy się niektórym typom osobowości.
Temperament Twojego dziecka: skąd się bierze?

Ostatnia aktualizacja: 14 marca, 2022

Skąd pochodzi temperament Twojego dziecka? Zapewne zadawałeś sobie to pytanie więcej niż jeden raz, zwłaszcza gdy przyglądasz się zachowaniu malucha. Możesz mieć kilkoro dzieci o tak różnych temperamentach, że nie przestanie Cię to zadziwiać.

Czy można zmienić osobowość dziecka? Oczywiście. Osobowość ludzi utrwala się z czasem ze względu, bazując na ich doświadczeniach. Jednak dzieci rodzą się z pewnym temperamentem, który musisz umieć ukierunkować, wzmocnić lub poprawić, aby były szczęśliwe. Ponadto muszą nauczyć się właściwie zarządzać swoimi emocjami, dzięki czemu lepiej dostosowują się do społeczeństwa.

Jest to złożony proces i coś, co wymaga poświęcenia, wysiłku, miłości, cierpliwości i podstawowej psychologii. Jest to jednak przygoda warta zachodu. Oto kilka wskazówek.

Czynnik dziedziczny

Czasami temperament Twojego dziecka może Cię zaskoczyć. Zadajesz sobie pytanie, skąd wzięła się jakaś jego szczególna cecha. „Skąd oni to biorą? Ja taki nie jestem”. Niemniej jednak Twoje dziecko z pewnością dziedziczy część Twojej osoby. Jeśli spojrzysz wstecz na okres, gdy byłeś dzieckiem, możesz rozpoznać niektóre ze swoich gestów. Jednak minęły lata, a Ty dojrzałeś.

Twoje dziecko urodziło się ze szczególnym temperamentem. Zawsze będzie go miało. Możesz jednak go przekierować, wzmocnić jego zalety i kontrolować jego niewłaściwe zachowanie. Z drugiej strony, jeśli pozwolisz im dalej źle się zachowywać, pozwolisz, by ich napady złości nie ustały, nie ustaliłeś granic i nie wykazywałeś wobec nich dobrych umiejętności komunikacyjnych, ich „negatywny” temperament będzie nadal się rozwijał. Ich osobowość buduje się stopniowo, z biegiem lat. Dlatego jeśli udzielisz im odpowiednich wskazówek i przekierujesz je w logiczny i wyważony sposób, wychowasz szczęśliwe dziecko. A przynajmniej będziesz dawał z siebie wszystko.

Charakter jest zdecydowanie dziedziczony. Niemniej wykształcenie i doświadczenia mogą zmienić charakter dziecka.

dziecko o trudnym temperamencie.

Temperament Twojego dziecka

Łatwy temperament

Ogólnie ten temperament jest zauważalny od urodzenia. Dzieci są wesołe, niewymagające i łatwo przystosowują się do rutyny. Zwykle dobrze śpią i skutecznie dostosowują się do nowych sytuacji. Ich emocje i reakcje są dość umiarkowane. Nie są dramatyczne, agresywne ani nastrojowe.

To posłuszne i niefrasobliwe dzieci. Nie oznacza to jednak, że należy zaniedbywać rozwój ich osobowości. Czasami mogą być raczej introwertyczne i mają tendencję do ukrywania swoich emocji. Może się też zdarzyć, że mają rodzeństwo o nieco bardziej skomplikowanych charakterach. W takich przypadkach rodzice łatwo mogą skupić się na zbuntowanym rodzeństwie, myśląc, że ich „spokojne” dzieci nie potrzebują tyle uwagi. Należy jednak pamiętać, że wszystkie dzieci potrzebują tego samego wsparcia, miłości i poświęcenia.

Powolny temperament

Te dzieci są raczej powściągliwe i niezbyt dobrze przystosowują się do zmian. Są trochę przestraszone i bardzo przywiązane do swoich rodziców. Ogólnie rzecz biorąc, są dość pasywne, nieco powolne i nieśmiałe. Potrzebują dużo czasu, aby robić rzeczy, takie jak wstawanie, ubieranie się czy wiązanie sznurowadeł.

Eksperci sugerują, że gdy te dzieci osiągną wiek 6–8 lat, często dokonują skoku dojrzałości i poprawiają się. Może im być trudno nauczyć się czytać i pisać, ale na ogół nadrabiają zaległości i w pełni się rozwijają.

Jeśli Twoje dziecko jest raczej powolne, daj mu czas, zachęcaj je i bądź cierpliwy. Jeśli denerwujesz się jego powolnością i zwrócisz na to uwagę, może stać się niespokojne i niepewne. Zachowaj spokój, wspieraj go i ufaj mu.

Aktywny lub zadziorny temperament

Dzieci o takim temperamencie płaczą od urodzenia. Są trochę drażliwe, ale często bardzo bystre. Trudno im zasnąć i przystosować się do zmian. Łatwo się denerwują. Są to wymagające, nerwowe dzieci, które demonstrują przesadnie radosne i smutne emocje.

Często przechodzą z jednej skrajności w drugą. Na przykład wpadają w złość, a potem natychmiast żądają uczucia. Wygląda na to, że jednocześnie kochają i nienawidzą swoich rodziców w tym samym czasie. Jeśli temperament Twojego dziecka wygląda w ten sposób, powinieneś ustalić jasne wytyczne, procedury i zasady. Jeśli mają napady złości, zignoruj je. Niech sobie uświadomią, że z takimi reakcjami niczego nie osiągną.

Bądź wobec nich wymagający, ale także okazuj im bliskość i zrozumienie, rozmawiając z nimi. Wyjaśnij, dlaczego ustalasz zasady i dlaczego od czasu do czasu je karzesz. Naucz je, jak radzić sobie ze swoją wściekłością i gniewem, jak je ukierunkowywać. Powiedz im, żeby zastanowili się, zanim zaczną działać. Pamiętaj, że te dzieci mogą stać się niezwykle kreatywnymi i niezależnymi dorosłymi.

Dziecko i kobieta rozmawiają.

Tego rodzaju dzieci często bardzo się męczą. Są naprawdę niespokojne i nie zatrzymują się ani na sekundę, są zainteresowane wszystkim wokół i mają tysiące pytań do zadania. Mogą nawet być lekkomyślne. Dlatego mają tendencję do małych wypadków podczas wspinaczki w miejscach, w których nie powinni być, szukając emocji.

W wieku trzech lat ich aktywność może być jeszcze bardziej przesadzona, a ich charakter może być posłuszny lub bojowy. Według rodziców ten rodzaj temperamentu jest najtrudniejszy. Psycholog zazwyczaj zdiagnozuje, czy dziecko ma ADHD (zaburzenie deficytu uwagi z nadpobudliwością lub bez). Niemniej jednak tego rodzaju zachowanie nie zawsze jest spowodowane zaburzeniem. Dzieci są często po prostu bardziej niespokojne. Oznacza to, że potrzebują bardziej cierpliwych rodziców, którzy są w stanie zaakceptować ich różne rytmy.

Wreszcie, zawsze pamiętaj, że jako osoba dorosła musisz być przykładem dla swojego dziecka. Dlatego upewnij się, że zawsze działasz w zrównoważony sposób. Bądź spokojny, cierpliwy i upewnij się, że zawsze jesteś u ich boku, gdy dorastają i dojrzewają.

To może Cię zainteresować ...
Jak dzieci uczą się kłamać
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Jak dzieci uczą się kłamać

Dzieci uczą się kłamać od stosunkowo wczesnego wieku. To, jak często to robią, zależy od wielu czynników. Dowiedz się więcej!