Siostry Papin - studium tego nadzwyczajnego przypadku

24 Czerwiec, 2020
 

Przypadek sióstr Papin był badany z różnych punktów widzenia. Uważany jest za przypadek psychozy paranoidalnej, z niektórymi cechami podobnymi do przypadku Aymee. Jest to również dramatyczny okaz nawrotu represji osób systematycznie segregowanych.

Przypadek sióstr Papin głęboko wpłynął na społeczeństwo im współczesnych. Pracowały one jako służące i zostały oskarżone o zabójstwo osób, u których pracowały. Na początku był to wielki skandal, media nie mówiły o niczym innym wypowiadając tu i ówdzie zdania oburzenia oraz przymiotniki grozy i pogardy wobec tych kobiet.

Również od samego początku sprawy było wielu kryminologów, psychoanalityków, psychologów i psychiatrów, którzy koncentrowali swoją uwagę na sprawie sióstr Papin. To, co się stało zwracało na siebie uwagę przez dramatyczne szczegóły. Kiedy siostry zostały osądzone i skazane prasa o nich zapomniała, ale badacze przestępstw nie.

Jacques Lacan
Sam Jacques Lacan, Sartre i Simone de Beauvoir dokonali wielu przemyśleń na temat tego przypadku psychozy, podobnie jak kilku kryminologów i prawników.

Pisarz Jean Genet stworzył sztukę Las criadas, aby pokazać ich historię. Jest uważana za jedno z wielkich dzieł dramatycznych XX wieku. Zobaczmy, jaka wyglądała historia sióstr Papin.

“Wszystko było czyste”.

-Pierwsze zeznanie sióstr Papin-

Siostry Papin – historia

Pomimo surowych szczegółów sprawy historia siostry Papin jest przede wszystkim historią cierpienia. Na początku były 3 siostry: Emilia, Christine i Léa. Niewiele wiadomo o najstarszej Emilii. Tyle tylko, że została porzucona w sierocińcu.

Christine i Léa były autorkami zbrodni. Ich ojciec, Gustave Papin, był agresywnym alkoholikiem. Ich matka, Clèmence Derèe, nie miała powołania do macierzyństwa.

Clèmence dała Christine swojej szwagierkę, aby ją wychowała. Siedem lat później zabrała ją stamtąd i oddała do tego samego sierocińca, w którym była starsza siostra Emilia. Potem powtórzyła to samo z Lèą.

Kiedy Christine skończyła 15 lat, jej matka zabrała ją z instytucji i pomogła zacząć pracę jako pokojówkę w domach bogatych ludzi. Zrobiła to samo, gdy Lèa skończyła 13 lat.

Dwie siostry, Christine i Lèa, zostały zatrudnione przez rodzinę Lancelin, zamożną rodzinę złożoną z ojca, matki i córki. Siostry zachowywały się wzorowo przez następne lata. Były uległe, uprzejme i pracowite. Tak bardzo, że otrzymały od sąsiadów przydomek „Perły Lancelina”.

Zbrodnia

Siostry Papin nie wychodziły i praktycznie nie miały życia towarzyskiego. Christine chroniła Lèę, która zawsze za nią podążała krok w krok. W pewnym momencie siostry zaczynają nazywać panią Lancelin „matką”.

Léa wciąż była nieletnia i dlatego udała się do biura burmistrza, by poprosić o jej pełną niezależność od swojej prawdziwej matki, Clèmence. Zaskakujące jest jednak to, że podczas wizyty siostry nie mogły przypomnieć sobie imienia matki.

Siostry Papin
2 lutego 1933 r. siostry Papin zabiły panią Lancelin i jej córkę. Gdy jeszcze żyły, wydłubały im oczy. Potem biły je wszystkim, co znalazły pod ręką: młotkami, wazonami, itp. Nastęnie zostawiły ciała na podłodze, wyczyściły wszystkie przedmioty, a one same się wykąpały. Udały się do swojego pokoju, położyły się w łóżku i przytuliły się do siebie. Tak znalazła je policja.

Powiedziały, że z powodu złego żelazka “wyskoczyły” bezpieczniki. Najwyraźniej pani Lancelin była z tego powodu wściekła i próbowała rzucić się na Christine – to stało początkiem zbrodni. Zdaniem Lacana, kiedy siostry zabijały panią Lancelin, tak naprawdę mordowały swoją matkę, która zawsze traktowała je jako przedmioty.

Jak skończyła się historia sióstr Papin?

Podczas procesu siostry Papin zgłosiły znęcanie i liczne pobicia ze strony pani Lancelin. Christine została skazana na śmierć. Była to kara, którą później zamieniono na zamknięcie w domu dla psychicznie chorych.

Lèa została skazana na 10 lat więzienia. Clèmence, matka sióstr, poszła odwiedzić je w więzieniu, ale one jej nie poznawały i zwracały się do niej na „Pani”.

Moment separacji był bardzo dramatyczny. Obie trzymały się matki i strażnicy musieli użyć siły, aby je rozdzielić. Christine odmawiała jedzenia i w końcu zmarła z głodu. Lèa została zwolniona z więzienia w 1943 r., a następnie zamieszkała z matką. Zmarła w wieku 70 lat.

Wielu uważa, że ​​społeczne, moralne i psychiczne wykluczenie, któremu poddane były siostry Papin, powróciło w postaci strasznej zbrodni, która dla Lacana była przypadkiem psychozy paranoicznej.

We Francji w czasie, kiedy miały miejsce te wydarzenia odkryto, że pracownicy domowi byli najliczniejszą grupą w zakładach psychiatrycznych. Po hospitalizacji liczby wciąż były niepokojące: reprezentowały 80% przypadków samobójczych.

 

Smith, M. C. (2010). Las hermanas Papin: la locura de lazos en permanente ruptura. In II Congreso Internacional de Investigación y Práctica Profesional en Psicología XVII Jornadas de Investigación Sexto Encuentro de Investigadores en Psicología del MERCOSUR. Facultad de Psicología-Universidad de Buenos Aires.