Pablo Neruda i Cisza, sztuka życzliwości

· Maj 21, 2018

Cisza jest prawdopodobnie jednym z najpiękniejszych wierszy, jakie kiedykolwiek napisano. Autorem jest Pablo Neruda. Zachęca się w nim nas do pozostania w ciszy przynajmniej na chwilę. Jest zaproszeniem do uczestnictwa w istocie poprzez naturę. To powrót do naszych korzeni, gdzie Pablo Neruda przypominam nam, co to życzliwość i szacunek, pozwalając, by każda nieuporządkowana część nas wróciła na swoje miejsce.

Temat ciszy jest, jak wiemy bez wątpienia, tematem ciągle powracającym w dziedzinie psychologii. Nie możemy jednak zapomnieć o wartości, jaką zawsze miała w sztuce i literaturze. Claude Debussy powiedział, że milczenie jest niczym więcej niż tym, co pojawia się miedzy jedną nutą, a drugą. To na swój sposób nadaje więcej piękna każdemu utworowi muzycznemu.

Borges ze swej strony wyraził w jednym ze swoich wierszy piękno i głębię, które są zawarta w ciszy. Przedstawia ją, jako wymiar, w którym możemy pamiętać, kim jesteśmy i co kochamy.

Jendak pośród wszystkich tych poetyckich i muzycznych dzieł, przesłanie, które zostawił nam Pablo Neruda w swojej odzie Cisza wyróżnia się z kilku powodów. To zaproszenie do pozostania w bezruchu, zatrzymania naszych maszyn i tego sztucznego i pustego poczucia człowieczeństwa, aby przypomnieć sobie o tym, co najważniejsze…

Pablo Neruda

Pablo Neruda – Cisza jako nauka

My, ludzie, zazwyczaj, brzydzimy się ciszą w taki sam sposób, w jaki natura nie znosi pustki i pędzi z radością, by ją czymś zapełnić. Cisza karmi naszą wyobraźnię, ale także sprawia, że ​​wpadamy w otchłań lęku, w wir zmartwień. Ani my, ani nasze miasta nie jesteśmy przygotowani do ciszy. Nasze miasta, zawsze wypełnione przez mechaniczne szmery samochodów, sklepy, które nigdy nie zamykają i niestrudzony hałas przemysłów.

Zapomnieliśmy, że cisza ma moc, że możemy się od niej wiele nauczyć i że zaklęcie, jest zdolna do wzmocnienia w nas aspektów, o których dawno zapomnieliśmy. Pablo Neruda zachęca nas do wspólnej refleksji, niezależnie od języka, jakim się posługujemy. Mówi nam, tak jak czasami robimy z dziećmi, żebyśmy policzyli do dwunastu, a potem się nie ruszali.

Dlatego nadszedł czas, aby zatrzymać wszystko, mówi. Nadszedł czas, aby pozostać nieruchomym, przez chwilę, opuszczając ramiona, by zanurzyć nas w tym niewygodnym wymiarze, jakim jest cisza. Być może, w tym spokojnym bezruchu, w tej przestrzeni między jedną nutą, a drugą, jak wspominał Debussy, zdamy sobie sprawę, co robimy z naszym życiem. I ze światem.

“A teraz policzymy do dwunastu

I wszyscy bądźmy cicho.

Choć raz na całej ziemi

nie mówmy w żadnym języku

zatrzymajmy się na sekundę

i nie machajmy tyle rękoma

To będzie niezwykła chwila

bez pośpiechu, bez silników;

wszyscy będziemy wspólnie

w nagłej chwili obcości.

Rybacy na zimnym morzu

nie będą krzywdzić wielorybów,

a zbieracz soli

popatrzy na swe poranione dłonie.

Ci, którzy szykują zielone wojny,

wojny gazem, wojny ogniem,

zwycięstwa bez żywych,

włożą czyste ubrania

i będą przechadzać się z braćmi

w cieniu, nic nie robiąc.

Tego, czego pragnę, nie należy mylić

z całkowitą bezczynnością.

Tu chodzi o życie;

Nie chcę ciężarówki ze śmiercią.

Gdybyśmy wszyscy tak się nie skupiali

na pchaniu wózka życia,

i gdybyśmy mogli raz nie robić nic,

być może wielka cisza

mogłaby przerwać ten smutek

braku zrozumienia samych siebie

i grożenia samym sobie śmiercią.

Może nauczymy się od ziemi,

że czasem wszystko wydaje się martwe,

a później daje dowód życia.

A teraz policzę do dwunastu

wy będziecie cicho, a ja odejdę.”

Natura jako odzwierciedlenie życzliwości

Cisza to narzędzie terapeutyczne, które często jest lekceważone i z którego wszyscy powinniśmy więcej korzystać. Milczenie to doskonałe miejsce dla myśli i przestrzeń, w której możemy lepiej zrozumieć innych, ucząc się współczucia i bliskości dla otaczających nas osób. Ponieważ cisza pozwala nam słuchać, ale także pozwala nam widzieć z większą uwagą.

natura

Z drugiej strony, Pablo Neruda przekazuje nam w swoim wierszu, że cisza to coś naturalnego. Wywołuje połączenie z ziemią i naszą prawdziwą istotą. Ponieważ nie ma działających maszyn, nie ma pośpiechu ani nie przygotowuje się wojen. Naturalne jest z kolei to, co pierwotne, to źródło, z którym łączymy się od czasu do czasu, aby przypomnieć sobie nasze priorytety, aby dostosować się do tego, co naprawdę ważne.

Cisza jest w tej pięknej kompozycji poetyckiej tworem, który zachęca nas do życia w inny sposób. Tam, gdzie możemy się lepiej zrozumieć, możemy być bardziej przejrzyści i pełni szacunku. Niewiele dzieł ma tak wielką siłę w zaledwie kilku wersach. Powinniśmy o nich pamiętać, aby kształtować piękną, godną i korzystną rzeczywistość dla wszystkich.

Zróbmy to, policzmy do dwunastu i zamilczmy. Przytulmy ciszę do serca.