Isabel Allende: poznaj bliżej życie tej niezwykłej pisarki

Lipiec 23, 2019

Isabel Allende jest chilijską pisarką, której twórczość została przetłumaczona na trzydzieści pięć języków. Z ponad 70 milionami sprzedanych książek jest uważana za najpopularniejszą na świecie autorkę w języku hiszpańskim. Jest także córką dyplomaty Tomása Allende Pesce, kuzyna byłego prezydenta Chile, Salvadora Allende, który został obalony przez zamach stanu 11 września 1973 roku.

Poprzez swoje pisanie Isabel Allende ujawnia wysublimowane piękno we wszystkim co kobiece i w magiczny sposób odwołuje się do tych zwykle tłumionych i ukrytych cech u jej czytelników. W czasach wielkiego zamieszania politycznego wybrała aktywizm literacki przeciwko patriarchalnym wytycznym ideologicznym i dała kobietom świetny manifest na rzecz ich osobistego przebudzenia i odkrywania siebie.

Dzięki wyjątkowej wrażliwości, Isabel Allende była w stanie przekazać bezwarunkową miłość do `piękna, do wszystkiego co piękne na świecie a także ludzi. Szczerze mówiąc, czytanie lub słuchanie jej pracy może podnieść na duchu.

Allende zawsze skupiała się na próbach uczynienia świata lepszym miejscem. Bardziej niż pisarką jest aktywistką, która używa miłości i piękna jako broni. W tym artykule porozmawiamy o jej podróży i niektórych pracach. Naszym zamiarem jest oddanie hołdu tej wspaniałej kobiecie, która zainspirowała wielu ludzi.

Lata młodości Isabel Allende

Isabel Allende urodziła się w Limie, w Peru, gdzie mieszkała w czasie gdy jej ojciec pracował jako dyplomata. Jej rodzice następnie rozwiedli się, co w konsekwencji doprowadziło ją do Chile, wraz z matką i rodzeństwem. Przez pewien czas mieszkali w domu swojego dziadka ze strony matki.

Isabel Allende na konferencji

Ten człowiek był postacią pełną autorytetu, która wpłynęła na Isabel w bardzo ważnych aspektach jej życia. Po ukończeniu studiów poślubiła swojego pierwszego męża, Miguela Fríasa, z którym miała dwoje dzieci: Paulę i Nicolása.

W 1967 roku Isabel została redaktorem pisma kobiecego Paula. Jej artykuły skupiały się na roli kobiet w chilijskim społeczeństwie. Były śmiesznie ironiczne, dlatego były też bardzo kontrowersyjne. W tym czasie w Chile miało miejsce wiele zmian. Była nowoczesna rewolucja i ruch dotyczący wyzwolenia kobiet w społeczeństwie katolickim, konserwatywnym i patriarchalnym.

Jej kariera i wygnanie

Po bardzo znanym przewrocie wojskowym Isabel Allende została zmuszona do ucieczki do Wenezueli. Mieszkała w tym kraju przez 13 lat, gdzie pracowała w gazecie i szkole. Podczas pobytu w tym kraju otrzymała wiadomość o bardzo poważnym stanie zdrowia swojego dziadka.

Nie mogąc wrócić do Chile, by być u jego boku, Isabel zaczęła pisać list, który stał się bezprecedensowym literackim sukcesem tej latynoskiej kobiety: Dom dusz. W 1993 roku Bille August przeniósł ten utwór na duży ekran i odniósł wielki sukces.

Po sukcesie swojej pierwszej powieści, Isabel Allende napisała jeszcze dwie książki, które po raz kolejny stały się absolutnym sukcesem: Miłość i cienie i Eva Luna. Później, wkrótce po opublikowaniu trzeciej powieści, Isabel postanowiła porzucić pracę w szkole i poświęcić się wyłącznie pisaniu.

Po rozwodzie z pierwszym mężem, Isabel poślubiła amerykańskiego prawnika Williama Gordona i przeprowadziła się do Stanów Zjednoczonych. Mieszka tam od 1988 roku.

Śmierć córki Pauli i przebudzenie Isabel Allende

W 1992 r. jej córka Paula zmarła tragicznie w wieku 28 lat w szpitalu w Madrycie. To bardzo wpłynęło na Isabel, do tego stopnia, że ​​weszła w stan głębokiego smutku i rozpaczy, z którego nie mogła się wydostać. Podczas tego długiego i bolesnego okresu Isabel napisała Paulę, hołd złożony ukochanej córce. Paula stała się kolejnym wielkim hitem ze względu na to ile innych kobiet się z tym identyfikowało.

Paulę, podobnie jak Dom dusz zaczęła jako list, deklarację miłości i jednocześnie sposób, by nauczyć się zaakceptować śmierć córki. Zaczęła pisać opiekując się córką w szpitalu. Paula nie jest tylko listem do jej córki, ale autobiograficzną narracją, dzięki której Allende opowiada historię swojej rodziny.

Nie ma śmierci, córko. Ludzie umierają tylko wtedy, gdy o nich zapominamy – wyjaśniła moja matka, zanim mnie opuściła. „Jeśli mnie pamiętasz, zawsze będę z Tobą”.

Isabel Allende, Paula–

Allende pozwoliła odejść wszystkim złym emocjom w tej powieści. Narracja odzwierciedla między innymi kontekst sytuacji w jej kraju, jej dramaty rodzinne i wyjazdy. Wielokrotnie komentowała uzdrawiającą moc pisania, która pomogła jej zmierzyć się z rzeczami, których doświadczyła.

Isabel Allende

Poprzez Paulę dostrzegamy jak sama Allende akceptuje okoliczności i śmierć córki. Można powiedzieć, że pisanie Pauli było dla niej w pewnym sensie ćwiczeniem terapeutycznym i zderzeniem z rzeczywistością.

Z pieniędzy zebranych ze sprzedaży Pauli stworzyła Fundację Isabel Allende w hołdzie dla swojej córki. Cztery lata później Isabel napisała Afrodytę, gdy była w trakcie przezwyciężania depresji. Ta książka dotyczy świętowania życia: poczucia bycia żywym i cieszenia się zmysłami. Wielu postrzega Afrodytę jako „piosenkę życiową”, w której główne melodie obracają się wokół wdzięczności i zmysłowości.

Niesamowite odbicie kobiecości w twórczości Isabel Allende

Cała praca Isabel Allende przypomina nam ukochaną muzę Dantego, Beatrycze (Bice), która utrwaliła niesamowicie wyidealizowaną „panią ekranu”. Była kobietą, która dzięki samemu swojemu istnieniu sprawiła, że ​​była bardziej kochana. Odniosła się do tych kobiet, które służyły jako odbicie tych, którzy je kochali.

To tak zwane „wielkie inne”, poprzez które łączymy się z własną boską naturą. Źródło za lustrem, w którym kreatywność, inspiracja i najlepsze aspekty się emanują, wznoszą i wykraczają poza potencjał ludzki. Dante widział swoją Beatrycze jako „ekranową damę”.

Zarówno w sposób osobisty, jak i profesjonalny, Isabel Allende była w stanie przekształcić ten tradycyjny archetyp „dam ekranowych”, którego nauczyliśmy się od Dantego. Zamiast tego, dzięki swojej pracy literackiej stworzyła nowe lustro, które odzwierciedla kobiety, które bezinteresownie zakochują się w sobie samych.

W pracy Isabel Allende znajdujemy niezliczoną liczbę kobiet-bohaterów. Na przykład w Mieście bestii, chociaż kobieta nie jest główną postacią, odgrywa w niej zasadniczą rolę. Do tego musimy dodać, że kobieta w Mieście Bestii jest starsza i mimo wszystko nic jej nie zatrzymuje.

Inną ważną cechą tej chilijskiej pisarki jest jej refleksja na temat Ameryki Łacińskiej. Ich zwyczaje, tradycje, istniejący dualizm i rdzenne plemiona zawsze ją inspirowały. Ponadto, Isabel Allende docenia piękno świata i czarujący aspekt każdego społeczeństwa.

„Napisz to, co nie powinno być zapomniane.”

Isabel Allende