Cielesne zaburzenie dysmorficzne - neurobiologia schorzenia

Co wiesz o neurobiologicznych podstawach dysmorfii ciała? Przeanalizujemy je w tym artykule.
Cielesne zaburzenie dysmorficzne - neurobiologia schorzenia
José Padilla

Napisane i zweryfikowane przez psycholog José Padilla.

Ostatnia aktualizacja: 24 listopada, 2022

Cielesne zaburzenie dysmorficzne (BDD) charakteryzuje się nadmiernym zaabsorbowaniem jedną lub kilkoma cechami fizycznymi. W efekcie jednostka identyfikuje w sobie wadę fizyczną i przecenia jej znaczenie w sferze społecznej (APA, 2014).

Osoby cierpiące na to zaburzenie spędzają dużo czasu skupiając się na swoich niedoskonałościach i sposobach ich ukrycia. Ich negatywne myśli zajmują większość ich dni. Ponadto zakłócają jakość ich życia i zdolność do wykonywania codziennych czynności.

Częstość występowania BDD waha się od 0,7 do 2,5 procent populacji, osiągając 12 procent u pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Jeśli chodzi o płeć, rozpowszechnienie jest dość podobne. Istnieją jednak niewielkie różnice, jeśli chodzi o części ciała, które powodują niepokój. Na przykład u mężczyzn najczęściej dostrzegane wady dotyczą genitaliów, budowy ciała i włosów. Z drugiej strony u kobiet zwykle dotyczą skóry, brzucha i tego, ile ważą. (Rincon, 2022).

W poniższym artykule zajmiemy się neurobiologicznymi podstawami tego zaburzenia. Dokonamy również przeglądu niektórych badań dotyczących jego etiologii na poziomie korowym.

Kobieta patrząca w lustro ze strachem
Osoby z BDD wykazują nadmierną troskę o własny obraz ciała.

Lewa półkula mózgu u osób z BDD

Jedno badanie nie wykazało znaczących zmian w mózgach osób z BDD. Sugeruje jednak, że chorzy nieprawidłowo przetwarzają szczegóły wizualne. To odkrycie było jednym z pierwszych, które potwierdziło pogląd, że istnieje neurobiologiczny korelat dla zniekształconego obrazu ciała pacjentów z tym zaburzeniem.

„Nasze odkrycie sugeruje, że “oprogramowanie” mózgu z BDD jest w porządku, ale jest w nim luka, która uniemożliwia pacjentom postrzeganie siebie tak, jak inni” – wyjaśnił główny badacz, dr Jamie Feusner.

Naukowcy wykorzystali funkcjonalne obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (fMRI), aby zaobserwować, w jaki sposób mózgi osób cierpiących przetwarzają informacje wizualne. W tym celu wyposażyli 12 pacjentów z BDD w specjalne okulary. Poproszono ich o obejrzenie cyfrowych zdjęć różnych twarzy, podczas gdy ich mózgi były skanowane.

Każdy uczestnik oglądał trzy rodzaje obrazów. Pierwszym typem było nienaruszone zdjęcie. Drugi rodzaj to zdjęcie zmienione w celu usunięcia szczegółów twarzy, takich jak piegi, zmarszczki i blizny. Trzeci typ miał znacząco zmienione twarze.

Zaskakujące odkrycie

Naukowcy porównali reakcje pacjentów z BDD z 12 osobami z grupy kontrolnej. Ich obserwacje były zaskakujące.

„Zaobserwowaliśmy wyraźną różnicę w funkcjonowaniu lewej i prawej strony mózgu u osób z BDD w porównaniu z osobami bez tego zaburzenia” – powiedział Feusner.

Pacjenci z BDD częściej używali lewej półkuli mózgu. To strona analityczna, dostrojona do złożonych szczegółów. Jednak ci pacjenci używali jej nawet podczas przetwarzania mniej złożonych obrazów o niskiej częstotliwości. Ich lewa półkula była aktywowana niezależnie od rodzaju oglądanego obrazu. Natomiast u zdrowych osób lewa strona była aktywowana tylko w celu interpretacji informacji z najbardziej zmienionych obrazów.

„Odkrycia sugerują, że mózgi z BDD są zaprogramowane na wydobywanie szczegółów lub uzupełnianie szczegółów tam, gdzie ich nie ma. Mogą myśleć o własnej twarzy, nawet patrząc na innych” – twierdzi Feusner.

Badanie wykazało również, że ograniczenia liczby i nasilenia były pozytywnie związane z intensywnością, z jaką lewa półkula była aktywowana podczas przetwarzania wizualnego.

Funkcjonowanie neuropoznawcze w dysmorfii ciała

W 1998 roku Hanes odkrył, że osoby z BDD i OCD wypadły słabo w testach funkcji wykonawczych, w tym hamowania reakcji i planowania. Co więcej, badanie z 2010 roku wykazało, że uczestnicy z BDD popełniali znacznie więcej błędów w zadaniach związanych z przestrzenną pamięcią roboczą. Wykazywali również wolniejszy czas myślenia w teście Stockings of Cambridge, używanym do badania deficytów w planowaniu pamięci.

Inne badania neuropsychologiczne przeprowadzone na osobach z dysmorfią ciała wykazały, że pacjenci ci wydają się wykazywać deficyty w rozpoznawaniu emocji na twarzy. Badania wykazały, że w sytuacjach autoreferencyjnych pacjenci z BDD częściej błędnie interpretują neutralne twarze jako wściekłe lub lekceważące.

Cielesne zaburzenie dysmorficzne i neurochemia mózgu

Zmniejszenie transportera serotoniny stwierdzono w zaburzeniach związanych z OCD, w tym BDD. Ponadto wyniki różnych badań wskazują, że inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) są skuteczne w leczeniu BDD (Ipser, 2010; Phillips i Hollander, 2008).

Ponadto leczenie SSRI zmniejsza częstotliwość i intensywność zmartwień. Poprawia również kontrolę nad impulsywnością i zmniejsza dystres związany z BDD (Allen i in., 2008; Phillips i Hollander, 2008).

Inne badania nad rolą serotoniny w BDD wskazują , że objawy tego zaburzenia nasilają się w miarę zmniejszania się w diecie tryptofanu (prekursora serotoniny). Twierdzą również, że psilocybina, agonista serotoniny, zmniejsza objawy dysmorfii ciała.

Mózg oświetlony na niebiesko
Objawy BDD nasilają się, gdy poziom tryptofanu spada.

Neuroanatomia zaburzeń dysmorficznych ciała

Badania przeprowadzone przez Grace w 2017 i 2019 roku wykazały, że pacjenci z BDD mieli hipoaktywność w bocznej korze potylicznej (związanej z procesami wzrokowymi) i przedklinkiem (związanej z rozpoznawaniem twarzy). Było to szczególnie widoczne na lewej półkuli. Wpływa na wizualne przetwarzanie informacji związanych z twarzami i postaciami. Inne badania ujawniły możliwą zmianę w obwodach czołowo-prążkowatym i skroniowo-ciemieniowo-potylicznym (gdzie przetwarzane są obrazy twarzy i informacje emocjonalne ).

Biorąc powyższe pod uwagę, Li i in. (2013) stwierdzili, że zaburzenia percepcji wzrokowej, wraz z dysfunkcjami układu czołowo-prążkowatego i układu limbicznego, mogą łącznie przyczyniać się do objawów BDD, takich jak upośledzenie percepcji, obsesyjne myśli i kompulsje.

Wreszcie cielesne zaburzenie dysmorficzne jest złożonym zaburzeniem psychicznym, w którym zbiegają się różne czynniki środowiskowe i biologiczne. Jego neurobiologiczne podstawy nie są jeszcze jasne i ostateczne. Jednak wyniki omówionych tutaj badań dają nam pewien wgląd w zrozumienie nieco więcej o tym, jak działają mózgi osób cierpiących.

To może Cię zainteresować ...
Satysfakcja: najmniej popularna emocja w Twoim mózgu
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Satysfakcja: najmniej popularna emocja w Twoim mózgu

Zadowolenie jest najbardziej przyjemnym, intensywnym i satysfakcjonującym doświadczeniem człowieka. Jednak nie odczuwamy tego zbyt często.



  • Allen, A., Hadley, S. J., Kaplan, A., Simeon, D., Friedberg, J., Priday, L., … & Hollander, E. (2008). An open-label trial of venlafaxine in body dysmorphic disorder. CNS spectrums13(2), 138-144.
  • American Psychiatric Association [APA]. (2014). Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales (5ª ed.). Editorial médica panamericana.
  • Behar, R., Arancibia, M., Heitzer, C., & Meza, N. (2016). Trastorno dismórfico corporal: aspectos clínicos, dimensiones nosológicas y controversias con la anorexia nerviosa. Revista médica de Chile144(5), 626-633.
  • Buhlmann, U., Etcoff, N. L., & Wilhelm, S. (2006). Emotion recognition bias for contempt and anger in body dysmorphic disorder. Journal of Psychiatric Research40(2), 105-111.
  • Dunai, J., Labuschagne, I., Castle, D. J., Kyrios, M., & Rossell, S. L. (2010). Executive function in body dysmorphic disorder. Psychological medicine40(9), 1541-1548.
  • Feusner, J. D., Townsend, J., Bystritsky, A., & Bookheimer, S. (2007). Visual information processing of faces in body dysmorphic disorder. Archives of general psychiatry64(12), 1417-1425.
  • Grace, S. A., Labuschagne, I., Kaplan, R. A., & Rossell, S. L. (2017). The neurobiology of body dysmorphic disorder: A systematic review and theoretical model. Neuroscience & Biobehavioral Reviews83, 83-96.
  • Grace, S. A., Toh, W. L., Buchanan, B., Castle, D. J., & Rossell, S. L. (2019). Impaired recognition of negative facial emotions in body dysmorphic disorder. Journal of the International Neuropsychological Society25(8), 884-889.
  • Hanes, K. R. (1998). Neuropsychological performance in body dysmorphic disorder. Journal of the International Neuropsychological Society4(2), 167-171.
  • Ipser, J. C., Sander, C., & Stein, D. J. (2009). Pharmacotherapy and psychotherapy for body dysmorphic disorder. Cochrane Database of Systematic Reviews, (1).
  • Li, W., Arienzo, D., & Feusner, J. D. (2013). Body dysmorphic disorder: neurobiological features and an updated model. Zeitschrift fur klinische Psychologie und Psychotherapie (Gottingen, Germany)42(3), 184.
  • Marazziti, D., Dell’Osso, L., Presta, S., Pfanner, C., Rossi, A., Masala, I., … & Cassano, G. B. (1999). Platelet [3H] paroxetine binding in patients with OCD-related disorders. Psychiatry research89(3), 223-228.
  • Perkins, A. (2019). Trastorno dismórfico corporal. La búsqueda de la perfección. Nursing (Ed. española)36(6), 16-20.
  • Phillips, K. A., & Hollander, E. (2008). Treating body dysmorphic disorder with medication: evidence, misconceptions, and a suggested approach. Body image5(1), 13-27.
  • Rincon, D. (2022). Dimensión histórica, síntomas y neurobiología del trastorno dismórfico corporal. Psychologia16(1), 49-56.
  • University of California in Los Angeles (UCLA). Distorted self-image the result of visual brain glitch, study finds. https://www.uclahealth.org/news/distorted-self-image-the-result-of-visual-brain-glitch-study-finds