Zespół Einsteina - dzieci, które wolno mówią, mogą go doświadczać

Zespół Einsteina definiuje te dzieci, którym nauka mówienia zajmuje więcej niż dwa lata. Ostateczni jednak wykazują one wysoką inteligencję.
Zespół Einsteina - dzieci, które wolno mówią, mogą go doświadczać

Ostatnia aktualizacja: 09 stycznia, 2022

Wielu rodziców martwi się, gdy ich dziecko kończy dwa lata i potrafi jasno wyrazić tylko kilka słów. Zespół Einsteina definiuje te dzieci, które rozwijają swoje umiejętności mowy i języka później niż reszta. W rzeczywistości ciekawa jest świadomość, że „spóźnieni mówcy” stanowią prawie 15 procent populacji. Mówi się o nich, że mają zespół Einsteina.

Co więcej, do tej kategorii należał sam ojciec teorii względności. Rzeczywiście, Albert Einstein nie wypowiadał konkretnych i znaczących zdań, dopóki nie skończył pięciu lat. Zrozumiałe, że jego rodzina była zaniepokojona. Właściwie przez długi czas zakładali, że być może mały Albert wykazuje niedorozwój umysłowy.

Jednak świat nauki nie byłby taki sam bez tego człowieka, któremu tak długo zajęło mu skuteczne komunikowanie się ze swoim otoczeniem. Co więcej, nie był jedyny. Bo jest wiele osób, które w pierwszych latach życia wykazują powolny rozwój w procesie komunikacji. W rzeczywistości w niektórych przypadkach za tym powolnym rozwojem kryją się wysokie zdolności intelektualne. Przyjrzyjmy się temu bliżej.

Albert Einstein

Zespół Einsteina

Niewiele jest rzeczy, nad którymi rodzice mają taką obsesję, jak to, że ich dzieci nie dostosowują się do wszystkich etapów rozwoju oczekiwanych dla ich wieku. Chcą, aby osiągnęli te etapy i markery wzrostu, aby wiedzieć, że wszystko idzie dobrze. Jednak nie zawsze tak się dzieje. Nie oznacza to jednak, że coś jest nie tak.

Wydział zaburzeń komunikacji na Uniwersytecie Wisconsin-Madison przeprowadził badania, w których stwierdzono, że dzieci, które późno zaczynają mówić, przyjmują odpowiednie dla wieku umiejętności językowe. Innymi słowy, opóźnienie dostosowuje się samo.

Jednak ważne jest, aby w przypadku opóźnień w rozwoju niektórych kompetencji konsultować się ze specjalistami. Dzieje się tak, ponieważ w przypadku problemu wczesna uwaga jest kluczem do zmniejszenia jego wpływu. Ciekawostką jest, że „powolny” lub „późny” rozwój jest szczególnie powszechny w procesach mowy i języka. Stąd powstał syndrom Einsteina.

Bystre dzieci, które mówią późno

Zespół Einsteina nie pojawia się w żadnej instrukcji diagnostycznej. W rzeczywistości jest to po prostu etykieta opisująca często pojawiające się zjawisko. Rzeczywiście, jest wiele dzieci, którym nauka mówienia zajmuje więcej czasu, ale które z biegiem czasu wykazują wysokie zdolności intelektualne.

Termin syndrom Einsteina został ukuty przez amerykańskiego ekonomistę Evana Thomasa Sowella. Spopularyzował go dzięki swojej książce Late Talking Children w 1997 roku. Później opublikował kolejną pracę z dr Stephenem Camaratą zatytułowaną The Einstein Syndrome: Bright Children Who Speak Late.

Dr Camarata, profesor nauk słuchu i mowy na Uniwersytecie Vanderbilt, zwrócił uwagę na coś ważnego w tej książce. Stwierdził, że wiele dzieci jest błędnie diagnozowanych z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) tylko z tego powodu, że nie mówią w wieku dwóch lat. Z tego powodu każde dziecko powinno być oceniane indywidualnie. To dlatego, że czasami mogą występować inne ukryte zaburzenia językowe.

Należy je jak najszybciej zidentyfikować. W innych przypadkach może to być po prostu przypadek późniejszego rozwoju. Jest jeszcze jeden niezwykły czynnik. Wiele dzieci z wysokim ilorazem inteligencji (IQ) spóźnia się z rozwojem kompetencji komunikacyjnych.

Niektóre dzieci, u których zdiagnozowano „spóźnione osoby mówiące”, pokonają to opóźnienie, stopniowo wykazując genialne umiejętności i wysokie IQ.

Dziewczynka. Zespół Einsteina

Jakie są dzieci z zespołem Einsteina?

W książce The Einstein Syndrome: Bright Children Who Speak Late znajdujemy cechy, które definiują te małe dzieci. Jeśli jednak któreś z Twoich dzieci wykaże to opóźnienie w mowie, skonsultuj się z pediatrą. Nie powinieneś sam diagnozować. Przyjrzyjmy się cechom, które zdefiniowali Evan Thomas Sowell i dr Stephen Camarata w 2002 roku:

  • Nieumiejętność wypowiedzenia poprawnego zdania nawet po ukończeniu dwóch lat. Dzieci mają bardzo ograniczone słownictwo i źle wymawiają większość tych słów.
  • Wielkie zainteresowania i umiejętności muzyczne.
  • Dobre zdolności motoryczne.
  • Doskonała pamięć.
  • Zdecydowanie.
  • Specyficzne zainteresowania. W rzeczywistości pragną je pogłębić, a tym samym poszerzyć swoją wiedzę.
  • Pewna powolność w robieniu rzeczy dla siebie. Na przykład w korzystaniu z toalety.
  • Możliwość intensywnego skupienia się przez długi czas.

Podsumowując, należy zauważyć, że poza tą konkretną książką i niektórymi artykułami nie posiadamy obszernej dokumentacji na temat zespołu Einsteina. Dlatego jest to rzeczywistość, która wymaga dalszych badań i analiz przez ekspertów.

W międzyczasie powinniśmy pamiętać o czymś jeszcze. To fakt, że każde dziecko wykazuje własny rytm wzrostu i dojrzewania. W związku z tym niezbędne jest poszanowanie tego procesu i zrozumienie szczególnych i wyjątkowych potrzeb każdego malucha. Rzeczywiście, przed wywieraniem na nie nacisku, osądzaniem lub etykietowaniem, musimy zawsze najpierw spróbować je zrozumieć.

To może Cię zainteresować ...
Inteligencja i jej typy – dowiedz się więcej
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Inteligencja i jej typy – dowiedz się więcej

Kto był inteligentniejszy - Einstein czy Tesla? Czy da się ustalić, kto jest najinteligentniejszą osobą na świecie? Dowiedz się, czym jest intelige...



  • Hammer, C. S., Morgan, P., Farkas, G., Hillemeier, M., Bitetti, D., & Maczuga, S. (2017). Late Talkers: A Population-Based Study of Risk Factors and School Readiness Consequences. Journal of speech, language, and hearing research : JSLHR60(3), 607–626. https://doi.org/10.1044/2016_JSLHR-L-15-0417
  • Roos, Elizabeth & Ellis Weismer, Susan. (2008). Language Outcomes of Late Talking Toddlers at Preschool and Beyond. Perspectives on language learning and education. 15. 119-126. 10.1044/lle15.3.119.
  • Zubrick, S. R., Taylor, C. L., Rice, M. L., & Slegers, D. W. (2007). Late language emergence at 24 months: an epidemiological study of prevalence, predictors, and covariates. Journal of speech, language, and hearing research : JSLHR50(6), 1562–1592. https://doi.org/10.1044/1092-4388(2007/106)