Wymiary kulturowe Hofstedego a społeczeństwo

· Styczeń 8, 2019

Każde społeczeństwo ma własne reguły, wartości i symbole. Innymi słowy, różne społeczeństwa mają różne kultury. Gdy mowa o badaniu różnic kulturowych, od razu nasuwa się na myśl Hofstede i jego wymiary kulturowe. To badacz, który opracował model pięciu wymiarów kulturowych.

Hofstede wykazał, że ludzie mają wspólne cechy na poziomie regionalnym i krajowym. Powiedział, że te cechy wpływają na ich zachowanie i nie znikają z upływem czasu. Te wzorce kulturowe są tym, co określił jako wymiary kulturowe.

Wymiary kulturowe Hofstedego są następujące: dystans władzy, indywidualizm i kolektywizm, męskość i kobiecość, unikanie niepewności oraz orientacja długoterminowa i krótkoterminowa orientacja normatywna.

Każdy wymiar kulturowy ma dwa przeciwne bieguny. Społeczeństwo może osiągać wysokie lub niskie wyniki w każdym z wymiarów, co prowadzi do zróżnicowania cech i zachowań.

Wymiary kulturowe Hofstedego

Dystans władzy

Dystans władzy to sposób, w jaki społeczeństwo akceptuje władzę w swoich instytucjach i organizacjach. Kraje o małym dystansie władzy zazwyczaj mają zdecentralizowane organizacje. Natomiast kraje o dużym dystansie władzy zazwyczaj preferują scentralizowany autorytet.

Wymiar ten dotyczy tego, w jaki sposób najmniej wpływowi członkowie społeczeństwa akceptują władzę i czy oczekują sprawiedliwego podziału. Najważniejsze jest to, jak społeczeństwo radzi sobie z nierównością między ludźmi.

Ludzie w społeczeństwach o dużym dystansie władzy akceptują porządek hierarchiczny. Akceptują, że każdy ma określone miejsce, nie domagając się wyjaśnień. W społeczeństwach o małym dystansie władzy ludzie starają się wyrównać dystrybucję władzy. Zawsze żądają uzasadnienia, jeśli istnieją jakiekolwiek nierówności, jeśli chodzi o władzę.

Przykładami krajów o dużym dystansie władzy są Malezja, Gwatemala i Panama. Po przeciwnej stronie tego wymiaru są kraje takie jak Austria, Izrael i Dania.

Kultura Indii

Indywidualizm a kolektywizm

W tym wymiarze można zdefiniować indywidualizm jako preferencję wobec nieustrukturyzowanego otoczenia społecznego. Ludzie muszą dbać o siebie i swoich bliskich członków rodziny.

Kolektywizm to sytuacja odwrotna. Oznacza to, że preferowane jest wysoce powiązane środowisko społeczne. Ludzie nie muszą się martwić, czy ich krewni lub ludzie w ich grupie będą się nimi opiekowali. Wszystko, co dajesz w zamian to Twoja bezwarunkowa lojalność.

Różnicę między tymi dwoma wymiarami dobrze widać w określeniach, jakich używają różni ludzie. Niektórzy ludzie określają się jako „ja”, a niektórzy jako „my”.

Wreszcie, indywidualizm i kolektywizm to wymiary kulturowe, w których widać odniesienia do tego, jak bardzo obywatele cenią sobie niezależność, zaangażowanie w zasady społeczeństwa i lojalność wobec grupy, której są częścią. Indywidualni ludzie dbają o siebie, cenią sukces osobisty i stawiają na pierwszym miejscu własne interesy.

Z drugiej strony, ludzie w społeczeństwie kolektywnym mają poczucie przynależności do swoich grup. Zbiorowe interesy są dla nich ważniejsze niż osobiste. Uważają hierarchię i relacje z innymi ludźmi za bardzo ważne.

Według badań dotyczących tego wymiaru najbardziej indywidualnymi krajami są Stany Zjednoczone, Australia i Wielka Brytania. Niektóre z najbardziej kolektywnych krajów to Gwatemala, Ekwador i Panama.

Kobiety w tradycyjnych strojach

Męskość a kobiecość

Jeśli chodzi o ten wymiar, męskość oznacza, że ​​społeczeństwo preferuje osiągnięcia, bohaterstwo, asertywność i materialne nagrody za sukces. Ten rodzaj społeczeństwa jest ogólnie bardziej konkurencyjny.

Kobiecość natomiast wiąże się z tendencją do współpracy, skromnością, troską o słabych i jakością życia. Społeczeństwa te zazwyczaj koncentrują się bardziej na porozumieniu. Ze względu na te wszystkie cechy, czasami używamy terminów twarda i miękka kultura.

Termin „męskość” wiąże się ze społeczeństwem, w którym role płci są bardzo jasne. Mężczyźni muszą być asertywni, twardzi i skupieni na materialnym sukcesie. Kobiety muszą być skromne, wrażliwe i martwić się o jakość życia.

Termin „kobiecość” ma więcej wspólnego ze społecznością, w której role płciowe nakładają się na siebie. W takim społeczeństwie zarówno mężczyzn, jak i kobiety cechuje skromność, wrażliwość i dbałość o jakość życia.

Do najbardziej męskich krajów (w tym znaczeniu) należą Japonia, Węgry i Austria. Najbardziej kobiece kraje według tych definicji to Szwecja, Norwegia i Holandia.

Kultura arabska

Unikanie niepewności

Unikanie niepewności jest wymiarem, który pokazuje, w jakim stopniu ludzie w społeczeństwie czują się niepewnie i niejednoznacznie. Najważniejsze jest stanowisko społeczeństwa wobec faktu, że przyszłość jest nieznana. Czy powinniśmy próbować przejąć kontrolę nad przyszłością, czy po prostu pozwolić, by wszystko działo się samo?

W krajach o wysokim poziomie unikania niepewności obowiązują bardzo surowe zasady dotyczące sposobu myślenia i działania. Społeczeństwa te nigdy nie akceptują żadnego zachowania lub idei, która wykracza poza te zasady.

Z drugiej strony społeczeństwa o niskim poziomie unikania niepewności mają o wiele bardziej swobodną postawę. Dla nich o wiele ważniejsza niż zasady jest praktyczność.

Na przykład niski wynik w tym wymiarze wskazuje, że ludzie w danym kraju są zmotywowani, są bardziej otwarci na podejmowanie ryzyka i są mniej niezależni.

Jest to dalekie od tego, jak wyglądają kultury o wysokim wskaźniku unikania niepewności. W takich kulturach najważniejsze są stabilność, zasady i normy społeczne. Dlatego ludzie starają się za wszelką cenę unikać ryzyka (co wiąże się z własnym ryzykiem – wolniejszym postępem).

Kraje o najwyższym wskaźniku unikania niepewności to Grecja, Portugalia i Gwatemala. Kraje o najniższym poziomie tego wskaźnika to Singapur, Jamajka i Dania.

Kultura hinduska

Orientacja długoterminowa a krótkoterminowa orientacja normatywna

Każde społeczeństwo musi zachować więź z przeszłością, jednocześnie podejmując wyzwania obecne i przyszłe. Jednak zazwyczaj to te dwa cele są traktowane priorytetowo i na wiele różnych sposobów.

Społeczeństwa o krótkoterminowej orientacji zazwyczaj starają się utrzymać mocno zakorzenione tradycje i zasady. Są bardzo podejrzliwe wobec zmian społecznych.

Tymczasem społeczeństwa o kulturze bardziej skoncentrowanej na perspektywie długoterminowej są zwykle bardziej praktyczne. Znacznie bardziej starają się zainwestować w nowoczesną edukację. Robią to, ponieważ postrzegają to jako sposób na przygotowanie się na przyszłość.

Długoterminowa orientacja koncentruje się na wartościach, które mają związek z przyszłymi nagrodami. Ludzie są gotowi poświęcić sukces społeczny, a nawet emocjonalne zaspokojenie przez krótki czas, aby móc przygotować się na przyszłość. Społeczeństwa o takim postrzeganiu kulturowym cenią wytrwałość, uporczywość, oszczędność i zdolność przystosowania się do nowych sytuacji.

Krótkoterminowa orientacja normatywna skupia się na przeszłości i teraźniejszości i postrzega je jako ważniejsze niż przyszłość. Społeczeństwo o krótkoterminowej orientacji normatywnej ceni tradycję, obecne hierarchie społeczne i wypełnia zobowiązania społeczne. Natychmiastowe zaspokojenie jest dla tych społeczeństw ważniejsze niż długoterminowa satysfakcja.

Przykładami najbardziej zorientowanych długoterminowo krajów są Chiny, Hongkong i Tajwan. Kraje najbardziej zorientowane na bliską przyszłość to Wenezuela, Urugwaj i Zjednoczone Emiraty Arabskie.

W jakim kraju mieszkasz?

Być może ciekawi Cię, jakie warunki kulturowe opisują kraj, w którym mieszkasz. Otóż Hofstede utworzył tę stronę, na której można porównać swój kraj z innymi. Ale pamiętajmy, że nawet jeśli pewne wymiary kulturowe mają wysokie wyniki w danym kraju, nie oznacza to, że odnoszą się one do każdego obywatela. Zwykle dzieje się tak tylko w małych społecznościach, które mają wiele wspólnych poglądów.

Właśnie dlatego wymiary kulturowe koncentrują się na społeczeństwach i dużych grupach. W końcu poszczególne osoby zawsze mogą być inne niż grupa, do której należą. W ich przypadku wymiary kulturowe mogą mieć zupełnie inne wyniki.

  • Soares, A. M., Farhangmehr, M., & Shoham, A. (2007). Hofstede’s dimensions of culture in international marketing studies. Journal of Business Research. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2006.10.018
  • Hofstede, G., & Bond, M. H. (1984). Hofstede’s culture dimensions: An Independent Validation Using Rokeach’s Value Survey. Journal of Cross-Cultural Psychology. https://doi.org/10.1177/0022002184015004003
  • Hofstede, G., & Bond, M. H. (1984). Hofstede’s Culture Dimensions. Journal of Cross-Cultural Psychology. https://doi.org/10.1177/0022002184015004003
  • Yoo, B., Donthu, N., & Lenartowicz, T. (2011). Measuring hofstede’s five dimensions of cultural values at the individual level: Development and validation of CVSCALE. Journal of International Consumer Marketing. https://doi.org/10.1080/08961530.2011.578059