Zaburzenie schizofreniczne: objawy, przyczyny i leczenie

Zaburzenie schizofreniczne nie jest szczególnie dobrze poznanym schorzeniem. Ma jednak podobne objawy do schizofrenii. W tym artykule wyjaśnimy, czym różnią się te dwa schorzenia i jakie są ich główne cechy.
Zaburzenie schizofreniczne: objawy, przyczyny i leczenie

Ostatnia aktualizacja: 12 maja, 2022

Zaburzenie schizofreniczne zalicza się do klasyfikacji zaburzeń ze spektrum schizofrenii i innych zaburzeń psychotycznych. Jego objawy są identyczne jak w przypadku schizofrenii, chociaż to, co wyróżnia diagnozę tego schorzenia, to czas jego trwania.

Zaburzenie schizofrenopodobne diagnozuje się, gdy objawy trwają dłużej niż miesiąc – aby odróżnić je od krótkotrwałego zaburzenia psychotycznego – i krócej niż sześć miesięcy. Dlatego zaburzenie schizofreniczne jest zwykle diagnozą prowizoryczną, która zmienia się lub stabilizuje, w zależności od rozwoju choroby.

Jeśli nie następuje powrót do zdrowia, u większości pacjentów diagnozuje się schizofrenię lub zaburzenie schizoafektywne. Dzieje się tak w około dwóch trzecich przypadków. Jedna trzecia częściowo lub całkowicie zdrowieje.

Kobieta płacze z poczuciem winy
Zaburzenie schizofreniczne zwykle rozwija się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości.

Zaburzenie schizofreniczne: objawy

Osoby ze zdiagnozowanym zaburzeniem schizofrenicznym doświadczają wielu typowych objawów. Aby spełnić kryteria diagnostyczne DSM-V, muszą wykazywać co najmniej dwa z następujących objawów:

  • Urojenia.
  • Halucynacje.
  • Zdezorganizowana mowa.
  • Zachowanie skrajnie zdezorganizowane lub katatoniczne.
  • Zmniejszona ekspresja emocjonalna.

Inne typowe objawy to trudności z pamięcią i koncentracją, wycofanie społeczne, zaburzenia komunikacji, doświadczenia percepcyjne, dziwne pomysły lub zmniejszone zainteresowanie codziennymi czynnościami. Oznacza to, że szczególnie na początku, jakość życia pacjenta jest bardzo naruszona.

Większość pacjentów z zaburzeniem schizofrenicznym wykazuje dysfunkcje w różnych obszarach. Może to być na przykład praca, relacje międzyludzkie lub dbanie o siebie. Ci z najbardziej rokującymi wynikami to pacjenci, którzy utrzymują diagnozę zaburzenia schizofrenicznego, ale nie spełniają kryteriów schizofrenii lub zaburzenia schizoafektywnego (Pérez-Egea i wsp. 2006).

Główne przyczyny zaburzeń schizofrenicznych

Przyczyny zaburzeń schizofrenicznych nie są w pełni znane. Jednak wszystko wskazuje na to, że połączenie przyczyn biologicznych i psychospołecznych determinuje pojawienie się objawów. Wśród znanych czynników, które mogą wpłynąć na jego rozwój, są:

  • Czynniki genetyczne.
  • Neuropatologie.
  • Zmiany biochemiczne.
  • Czynniki psychospołeczne, takie jak ubóstwo czy migracja.
  • Powikłania w czasie ciąży, porodu i połogu.
  • Konsumpcja substancji psychoaktywnych w okresie dojrzewania i młodości.
  • Niezwykle stresujące sytuacje.

Najskuteczniejsze formy leczenia

Podejście do zaburzeń schizofrenicznych jest podobne do tego, które stosuje się wobec pacjentów ze schizofrenią. Dlatego leki na bazie środków przeciwpsychotycznych są niezbędne, ale nie wystarczają.

Interwencje farmakologiczne są niezwykle skuteczne, chociaż zdecydowanie zaleca się ich uzupełnienie wieloma innymi środkami. Wśród nich jest psychoterapia. Pomaga to pacjentom radzić sobie i nauczyć się żyć z poważnymi skutkami choroby w ich codziennym życiu.

Wykazano również, że terapia poznawczo-behawioralna jest wysoce skuteczna w radzeniu sobie z nieprzystosowawczymi zachowaniami i zniekształceniami poznawczymi tego zaburzenia. Ponadto jest przydatna w zapewnianiu edukacji i wsparcia członkom rodzin pacjentów.

Innym naprawdę ważnym aspektem, w którym terapia poznawczo-behawioralna może pomóc, jest trening umiejętności społecznych. Dzięki tej terapii pacjenci uczą się nowych umiejętności interpersonalnych, takich jak wyrażanie swoich uczuć lub rozpoczynanie rozmów.

Pacjenci mogą również podjąć inne środki wsparcia psychospołecznego. Mogą to być na przykład uczestnictwo w grupach wsparcia lub poszukiwanie pracy. Pomagają im prowadzić jak najbardziej funkcjonalne życie. Tego rodzaju zasoby mogą być przydatne same w sobie. Jednak ich połączenie przybliża pacjenta do typu sytuacji, w której doświadcza lepszej jakości życia.

Człowiek w terapii psychologicznej
Połączenie leków i psychoterapii jest zwykle jedną z najlepszych opcji leczenia.

Końcowe przemyślenia na temat zaburzenia schizofrenicznego

Pacjent ze zdiagnozowanym zaburzeniem schizofrenicznym może prowadzić względnie funkcjonalne życie. To znaczy, jeśli przechodzi leczenie farmakologiczne, chodzi na terapię i jest wspierany przez otoczenie. Niemniej jednak w wielu przypadkach tak się nie dzieje, ponieważ wielu pacjentów pozostaje niezdiagnozowanych.

W takich przypadkach ich życie może być naprawdę trudne,a ich sytuacja staje się coraz bardziej złożona. Może dojść do zwiększonego nadużywania substancji, pacjenci mogą stać się niezdolnymi do pracy, wielu z nich cierpi na depresję lub inne zaburzenia afektywne i istnieje znaczne ryzyko samobójstwa.

Powinniśmy dodać, że świadomość tego zaburzenia jest niska, zwłaszcza gdy pojawia się po raz pierwszy. Jeśli ktoś w Twoim otoczeniu wykazuje objawy zgodne z tym zaburzeniem, upewnij się, że ta osoba skonsultuje się ze specjalistą. Oznacza to, że otrzyma najlepszą możliwą opiekę.

This might interest you...
Sześć wskazówek, które pomogą Ci przestać unikać konfliktów
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Sześć wskazówek, które pomogą Ci przestać unikać konfliktów

Jeśli chcesz przestać unikać konfliktów, nie trzymaj się swoich ideałów dotyczących tego, jak powinno wyglądać w czasie konfrontacji.



  • American Psychiatric Association (2018). Manual Diagnóstico y Estadístico de los Trastornos Mentales (DSM-5), 5ª Ed. Madrid: Editorial Médica Panamericana.
  • Bocanegra, C.A. (2013). Estudios sobre la psicosis. Barcelona: Xoroi Edicions.
  • Muñoz, F.J. y Ruiz, S.L. (2007). Terapia cognitivo-conductual en la esquizofrenia. Revista Colombiana de Psiquiatría, 36(1). [fecha de consulta 28 de abril de 2022]. Recuperado de http://www.scielo.org.co/scielo.php?script=sci_arttext&pid=S0034-74502007000100008
  • Pérez-Egea, R., Escartí, M. J., Ramos-Quiroga, J. A., Corripio-Collado, I., Pérez-Blanco, J., Pérez-Sola, V., & Álvarez-Martínez, E. (2006). Trastorno esquizofreniforme. Estudio prospectivo de 5 años de seguimiento. Psiquiatría Biológica13(1), 1-7. [fecha de consulta 28 de abril de 2022]. Recuperado de https://docplayer.es/39687902-Trastorno-esquizofreniforme-estudio-prospectivo-de-5-anos-de-seguimiento.html