Terapia poznawczo-behawioralna Fairburna w leczeniu bulimii

Terapia poznawczo-behawioralna Fairburna jest obecnie najbardziej empirycznie potwierdzoną metodą leczenia bulimii. To leczenie przewyższa inne metody leczenia, takie jak farmakoterapia i inne. Przyjrzymy się temu w tym artykule.
Terapia poznawczo-behawioralna Fairburna w leczeniu bulimii

Ostatnia aktualizacja: 16 stycznia, 2022

Terapia poznawczo-behawioralna Fairburna to metoda leczenia bulimii na poziomie psychologicznym. Bulimia nervosa to zaburzenie odżywiania, charakteryzujące się częstymi napadami objadania się oraz niezrównoważoną dietą i sposobem odżywiania. Ponadto po jedzeniu często następują zachowania kompensacyjne, takie jak wywołane przez siebie wymioty lub stosowanie środków przeczyszczających. Jest to odpowiedź na ogromny niepokój, jaki odczuwa osoba z bulimią, gdy się objada. W efekcie próbuje ona “oczyścić się” z powodu poczucia winy i wstydu.

Jak wspomnieliśmy wcześniej, terapia poznawczo-behawioralna Fairburna jest jedną z najskuteczniejszych i najszerzej stosowanych metod leczenia tego zaburzenia w praktyce klinicznej. Jego metodologia jest częściowo ustrukturyzowana, zorientowana na problem i trwa około pięciu miesięcy. Co więcej, terapia Fairburna skupia się przede wszystkim na teraźniejszości i przyszłości, a nie na przeszłości.

Terapia składa się z trzech różnych etapów. Głównym celem jest sytuacja, w której pacjent cierpiący na bulimię psychiczną przejmuje kontrolę nad własną dietą. Innym ważnym celem, na który warto zwrócić uwagę, jest stworzenie zdrowego spojrzenia na wagę i wizerunek ciała.

Pacjent zostanie poinformowany, że jest odpowiedzialny za swoją zmianę. Terapeuta ma rolę motywowania, wspierania oraz oferowania wskazówek i informacji.

rozmowa z terapeutą

Trzyetapowa terapia poznawczo-behawioralna Fairburna

Krok pierwszy: zrozumienie bulimii

Pierwszy krok trwa około ośmiu tygodni. W tym czasie pacjent będzie przechodził cotygodniowe wywiady – chyba że pojawią się poważniejsze objawy. Terapeuta może jednak poświęcić dodatkowe sesje osobom o niebezpiecznych nawykach żywieniowych. W ciągu tych ośmiu tygodni terapeuta podejmie próbę zidentyfikowania konkretnych punktów zainteresowania i zaprojektowania planu leczenia. W tym celu muszą wziąć pod uwagę strukturę poznawczą bulimii psychicznej.

Błędne koło bulimii psychicznej oznacza, że chorzy mają nierealistyczne wyobrażenie o swojej idealnej wadze i wyglądzie. To powoduje, że spożywają niezwykle niskokaloryczne diety.

Ten rodzaj ekstremalnej diety ułatwia objadanie się. To dlatego, że pacjent czuje się bardziej głodny niż normalnie. Po takim napadzie pojawiają się poczucie winy, wstyd i inne negatywne emocje. Skłaniają chorego do wywoływania wymiotów i stosowania środków przeczyszczających. To krótkotrwałe uwolnienie się od negatywnych emocji ponownie sprawia, że idea diety przemawia do pacjenta. Wtedy cykl zaczyna się od nowa.

Prowadzenie pamiętnika

Samoocena oparta na obrazie ciała, a raczej czynniku poznawczym, jest kluczem do zrozumienia zaburzenia. Typowe upośledzenie funkcji poznawczych, główna przyczyna bulimii, składa się z dwóch rzeczy. Po pierwsze, to niezadowolenie pacjenta z wyglądu swojego ciała. Po drugie, to ich skłonność do przywiązywania zbyt dużej wagi do swojej wagi. Badacze znajdują ten ostatni aspekt we wszystkich przypadkach bulimii.

Dla pacjentów ważne jest monitorowanie i odnotowywanie dziennego spożycia pokarmów w dzienniczku. W ten sposób uczą się zdawać sobie sprawę z problemu i wszelkich zbliżających się napadów.

Każda sesja terapeutyczna skupia się na notatkach w dzienniczku pacjenta. Muszą zrozumieć czynniki i wyzwalacze, które doprowadziły do ich napadowego zachowania. Kiedy się objadają, muszą pamiętać o procesach myślowych, które do tego doprowadziły.

Ocena znaczenia wagi

Niektórzy pacjenci ważą się pięć do sześciu razy w tygodniu, aby zapewnić sobie spokój, a inni w ogóle tego nie robią, w formie unikania. Pierwszy etap terapii Fairburna nakazuje pacjentowi ważenie się nie więcej lub mniej niż raz w tygodniu.

Ponadto pacjent zapisuje swoją wagę, przyjmowane pokarmy i wszelkie destrukcyjne myśli w swoim dzienniczku. Jak już wspomnieliśmy, jednym z zadań terapeuty jest udzielanie informacji i edukowanie pacjenta na temat bulimii. Dlatego omówią oni takie kwestie, jak wzorce żywieniowe i negatywne skutki stosowania środków przeczyszczających i moczopędnych podczas diety.

Terapeuta zaleci zbilansowaną diete i spożywanie pięciu umiarkowanych posiłków dziennie. To wyposaża pacjenta w środki pozwalające uniknąć napadowego objadania się i okresów głodu.

Na koniec pacjent będzie doświadczał różnych scenariuszy kontroli bodźców. Zdaje się to pomagać pacjentom w kwestiach natychmiastowej gratyfikacji.

Pacjentów uczy się, aby podczas spożywania posiłków koncentrowali się tylko na jedzeniu oraz na delektowaniu się nim. Kolejną wskazówką jest, aby zawsze jedli w tym samym miejscu i zostawiali trochę jedzenia na talerzu. Wreszcie, ograniczenie narażania ich na „niebezpieczną” lub nadmiernie niezdrową żywność jest zawsze dobrym pomysłem.

Krok drugi: pokonanie diety

Ten krok skupia się na strukturze poznawczej i restrukturyzacji. Podobnie jak krok pierwszy, zwykle trwa około ośmiu tygodni, z cotygodniowymi sesjami. Głównym celem jest powstrzymanie pacjenta od stosowania jakiejkolwiek diety. Ponieważ pacjent jest już podatny na objadanie się, ważne jest, aby przestał stosować dietę.

Terapeuta zachęca pacjenta do spożywania posiłków, których do tej pory unikał. Zarówno terapeuta, jak i pacjent podzielą te posiłki na cztery grupy o rosnącym stopniu trudności. Przez każdy kolejny z ośmiu tygodni terapeuta będzie zachęcał pacjenta do spożywania jednego z tych „zabronionych” posiłków, zaczynając od najłatwiejszego.

Po przezwyciężeniu trendów żywieniowych i zachęceniu pacjenta do spożywania posiłków, których wcześniej unikał, można rozpocząć terapię poznawczą. W pierwszym kroku pacjent nauczył się identyfikować negatywne procesy myślowe. Teraz powinien poznać różne zniekształcenia poznawcze. Następnie pacjent wskazuje, z jakimi zniekształceniami poznawczymi najbardziej się identyfikuje.

Gdy pacjent może już zidentyfikować swoje własne zniekształcenia poznawcze, jest zachęcany do prowadzenia dialogu Sokratesa z samym sobą. W ten sposób za pomocą pytań pacjent odkrywa, że procesy myślowe związane z bulimią były nierealistyczne i przesadzone.

Osoba podczas terapii

W tym momencie terapeuta prawdopodobnie przydzieli pacjentowi pracę domową. Na przykład będzie on musiał patrzeć na siebie w lustrze i nosić obcisłe ubrania. Takie działania pomogą mu nauczyć się identyfikować negatywne procesy myślowe. Pacjent zapisuje je w swoim pamiętniku i omawia ze swoim terapeutą na cotygodniowych sesjach. Ponadto wszelkie powiązane procesy myślowe będą oceniane pod kątem spójności i prawdziwości.

Na koniec terapeuta przygotuje pacjenta do trudnych sytuacji życiowych. Jednak niektóre codzienne przeszkody nie będą miały jasnych i jednoznacznych rozwiązań. Uczenie się, jak wdrożyć strategię rozwiązywania problemów dla takich scenariuszy, z alternatywnymi krokami, ma kluczowe znaczenie dla pacjentów.

Krok trzeci: pozostanie na dobrej drodze

W ostatnim etapie terapii poznawczej Fairburna w leczeniu bulimii sesje terapeutyczne są skrócone do trzech wizyt, jedna co dwa tygodnie. Głównym celem kroku trzeciego jest uniemożliwienie pacjentowi powrotu do poprzednich zachowań. Chociaż terapia Fairburna sprawia, że pacjent czuje się lepiej, jego objawy będą nadal obecne. Dlatego terapeuta powinien nauczyć pacjenta odróżniania poślizgnięć od nawrotów.

Popełnianie błędów lub pomyłki są częścią tego procesu. Jednak nawrót oznacza powrót do punktu wyjścia. Pacjenci muszą unikać nawrotów za wszelką cenę. Z tego powodu muszą stworzyć pisemny plan kroków, które należy wykonać w takim przypadku.

Podsumowując, terapia poznawczo-behawioralna Fairburna w leczeniu bulimii jest jedną z najbardziej empirycznie wspieranych terapii. Okazała się bardzo obiecująca nie tylko w pomocy osobom cierpiącym na bulimię, ale także osobom z zaburzeniami napadowego objadania się.

To może Cię zainteresować ...
Twój wewnętrzny język i jego terapeutyczna moc
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Twój wewnętrzny język i jego terapeutyczna moc

Używasz swojego wewnętrznego języka na co dzień. Jest to sposób, w jaki komunikujesz się ze sobą. Dowiedz się więcej na ten temat tutaj.



  • Faribum, C, G. (1985). Cognitive-behaviural treatment for bulimia. Handbook psychotherapy por anorexia nervosa and bulimia (pp 160-192). New York: Guildford Press