Podstawowy błąd atrybucji

Styczeń 4, 2019

Niemożliwa jest prawidłowa ocena wszystkich informacji, na które natrafiamy na co dzień, a jeszcze bardziej podczas rozwoju Internetu i sieci społecznościowych. Nieustannie podejmujemy decyzje w oparciu o informacje, które posiadamy lub które możemy wyszukać. Tu właśnie wkrada się podstawowy błąd atrybucji.

Przy tak dużej ilości informacji i braku czasu, aby to wszystko przejrzeć, zwykle podejmujemy szybkie decyzje w oparciu o heurystykę. Prowadzą nas do one stronniczości, takich jak podstawowy błąd atrybucji (Gilbert, 1989).

Podstawowy błąd atrybucji wpływa i zniekształca nastawienie, jakie mamy. Chodzi tu o tendencję do tłumaczenia sukcesów i porażek innych ludzi wyłącznie ich cechami i skłonnościami wewnętrznymi (np. charakterem), przy ignorowaniu czynników zewnętrznych (środowiska).

Sędzia.

Eksperyment Castro

Edward E. Jones i Keith Davis (1967) przeprowadzili badanie, aby sprawdzić, jak działały atrybucje, czyli przypisywanie innym własnych pobudek. W szczególności chcieli zbadać sposób, w jaki przypisujemy niekorzystne nastawienie osobom wyrażającym krytykę. Przeanalizujmy ten eksperyment, aby wyjaśnić to zjawisko.

W tym eksperymencie uczestnicy otrzymali do przeczytania kilka esejów przeciwko Fidelowi Castro i kilka innych na jego korzyść. Następnie musieli określić stosunek pisarzy do Fidela Castro. Pobudki przypisywane autorom esejów były takie same jak te przypisane treściom tekstu. Uczestnicy powiedzieli, że ci, którzy pisali na korzyść Castro, faworyzowali go, a ci, którzy go krytykowali, byli przeciwko niemu.

Jak dotąd wyniki były zgodne z oczekiwaniami. Myśląc, że pisarze napisali swobodnie, pobudki o atrybuty, które zostały im przypisane, miały podłoże wewnętrzne. Uczestnicy wierzyli, że autorzy pisali na podstawie własnych przekonań. Aczkolwiek, innym uczestnikom powiedziano, że pisarze napisali za lub przeciw Castro wyłącznie przez przypadek.

Rzut monetą zdecydował, czy będą pisać za czy przeciw niemu. Udzielając tych nowych informacji naukowcy spodziewali się, że uczestnicy będą teraz umieszczać zewnętrzne atrybuty. Mimo wszystko, atrybuty pozostały wewnętrzne. Jeśli piszesz na korzyść, jesteś przychylny. Jeśli krytykujesz, jesteś przeciw, niezależnie od tego, co motywuje Cię do pisania. Ciekawe jak działa nasz umysł, prawda?

Presja otoczenia.

Atrybucje wewnętrzne i zewnętrzne

Ale czym są atrybucje wewnętrzne i zewnętrzne? Jaka jest różnica między nimi? Atrybucje te odnoszą się do powodów lub przyczyn (Ross, 1977). Zatem wewnętrzna atrybucja to taka, która sprawia, że ​​osoba, a zwłaszcza jej wewnętrzne cechy, są odpowiedzialne za wynik. Te cechy wewnętrzne obejmują postawę i osobowość. Na przykład, jeśli ktoś, kto mi się nie podoba, nie zda egzaminu lub zostanie zwolniony z pracy, prawdopodobnie przypiszę mu przyczyny wewnętrzne. Zawiódł ponieważ jest głupi, zwolnili go z pracy za lenistwo. Bycie głupim lub leniwym jest stałą cechą ludzi.

Z drugiej strony, zewnętrzne atrybucje w wielu przypadkach odnoszą się do wpływu sytuacji, zmian i niebezpiecznych czynników. Kontynuując poprzedni przykład, jeśli ktoś, kogo lubię, zostanie zwolniony, mogę założyć, że to dlatego, że miał zły dzień lub szef jest niekompetentny. W tym przypadku atrybucje mogą opierać się na przypadkowych zdarzeniach, takich jak zły dzień lub wewnętrzne cechy osób trzecich.

Jak wyjaśnić podstawowy błąd atrybucji

Istnieje kilka teorii, które próbują wyjaśnić, jak powstaje podstawowy błąd atrybucji. Chociaż nie wiemy jak on się dokładnie pojawia, niektóre teorie odważyły się postawić hipotezy. Jedną z tych teorii jest fenomen sprawiedliwego świata(Lerner y Miller, 1977). Zgodnie z tą hipotezą ludzie dostają to, na co zasłużyli i zasługują na to, co dostają. Przypisując porażki komuś, czyjej osobowości nie lubimy, a nie czynnikom sytuacyjnym, spełniamy naszą potrzebę wiary w sprawiedliwy świat. To przekonanie wzmacnia myśl, że mamy kontrolę nad własnym życiem.

Inna teoria dotyczy komunikacji aktora (Lassiter, Geers, Munhall, Ploutz-Zinder y Breitenbecher, 2002). Kiedy zwracamy uwagę na akcję to osoba jest punktem odniesienia. Ignorujemy sytuację tak, jakby to było zwykłe tło. Dlatego atrybucje zachowań opierają się na ludziach, których obserwujemy. Kiedy obserwujemy siebie, jesteśmy bardziej świadomi sił działających na nas. Stąd zewnętrzne atrybuty.

Droga.

Kultura a podstawowy błąd atrybucji

Podstawowy błąd atrybucji nie występuje w taki sam sposób na całym świecie. Niektórzy badacze stwierdzili, że jest on bardziej powszechny w kulturach indywidualistycznych (Markus y Kiyatama, 1991). Ci bardziej indywidualistyczni ludzie częściej popadają w tę stronniczość niż ci, którzy wywodzą się z kultur kolektywistycznych. W ten sposób Azjaci częściej przypisują zachowania sytuacjom, podczas gdy ludzie z Zachodu przypisują zachowanie aktorowi.

Kultura może wpływać na te różnice. Indywidualiści, bardziej powszechni w krajach zachodnich, mają tendencję do postrzegania siebie jako niezależnych czynników, a zatem są podatni na pojedyncze obiekty w obliczu szczegółów kontekstu. Natomiast kolektywiści zwracają większą uwagę na kontekst.

Klasyczną różnicę można znaleźć na obrazach. Zachodni artyści umieszczają postacie ludzi zajmujących znaczną część obrazów, nie rozwijając dogłębnie wszystkich szczegółów tła. Natomiast w krajach takich jak Japonia obrazy przedstawiają bardzo małych ludzi w krajobrazach, w których każdy szczegół jest bardzo rozwinięty.

Jak widzimy, trudno jest uniknąć uprzedzeń, ponieważ są one uwzględnione w czynnikach takich jak kultura. Jednak nie jest niemożliwym uniknięcie ich. Niektóre techniki (Gilbert, 1989), pomagające naprawić podstawowy błąd atrybucji to:

  • Zwrócenie większej uwagi na zgodne informacje. Jeśli wiele osób zachowuje się w taki sam sposób w tej samej sytuacji, przyczyną może być sytuacja.
  • Zadanie sobie pytania, jak Ty postąpiłbyś w takiej samej sytuacji.
  • Poszukiwanie niezauważonych przyczyn. W szczególności, szukanie mniej wyróżniających się czynników.
  • Gilbert, D. T. (1989). Thinking lightly about others: Automatic components of the social inference process. In J. S. Uleman & J. A. Bargh (Eds.), Unintended thought (pp. 189–211). New York: Guilford Press.
  • Jones, E. E. & Harris, V. A. (1967). The attribution of attitudes. Journal of Experimental Social Psychology, 3, 1–24
  • Lassiter, F. D., Geers, A. L., Munhall, P. J., Ploutz-Snyder, R. J. y Breitenbecher, D. L. (2002). Illusory causation: Why it occurs. Psychological Sciences, 13, 299-305.
  • Lerner, M. J. & Miller, D. T. (1977). Just world research and the attribution process: Looking back and ahead. Psychological Bulletin, 85, 1030-1051.
  • Markus, H. R., & Kitayama, S. (1991). Culture and the self: Implications for cognition, emotion, and motivation. Psychological Review, 98, 224-253.
  • Ross, L. (1977). The intuitive psychologist and his shortcomings: Distortions in the attribution process. ‘In L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology (vol. 10, pp. 173–220). New York: Academic Press.