Lunatykowanie i stres są ze sobą ściśle powiązane

Za zjawiskami lunatykowania często stoją intensywne emocje, takie jak lęk i stres. Napisaliśmy ten artykuł, abyś mógł dowiedzieć się trochę więcej o tym konkretnym połączeniu.
Lunatykowanie i stres są ze sobą ściśle powiązane

Ostatnia aktualizacja: 09 listopada, 2021

Lunatykowanie i stres są ze sobą ściśle powiązane. Chociaż to szczególne zaburzenie snu występuje częściej u dzieci, dorośli mogą go również doświadczać na różnych etapach życia. Najczęstszymi wyzwalaczami są wyczerpanie, bezsenność, problemy zdrowotne, a w szczególności czynniki emocjonalne.

Do tej pory związek między lunatykowaniem a stresem nie był zbytnio badany przez naukę. Jednak teraz wiemy, że stres i lęk zwiększają pojawianie się parasomni. Z tego powodu każdy, kto cierpi lub cierpiał na lunatykowanie w wieku od 20 do 50 lat, musi zadać sobie kilka konkretnych pytań.

Oto one: Czy masz teraz jakieś obawy? Czy było coś, co Cię martwiło, gdy doświadczyłeś swoich poprzednich momentów lunatykowania? Z reguły czynnik emocjonalny będzie istotnie skorelowany z tym, co neurolodzy nazywają zaburzeniami pobudzenia sennego NREM. Mówimy o nich w tym artykule.

Lunatykowanie może mieć różne pochodzenie. Mogą być genetyczne lub emocjonalne. Mogą być również związane z efektami ubocznymi niektórych leków, takich jak zolpidem.

mężczyzna cierpiący na lunatykowanie i stres

W jaki sposób lunatykowanie i stres są powiązane?

Eksperci szacują, że lunatykowanie jest powszechnym doświadczeniem w wieku od trzech do 13 lat. Następnie zmniejsza się, gdy osoba nabywa głębszy i bardziej podobny do dorosłego typ snu. Niemniej jednak nie oznacza to, że dorośli stają się całkowicie wolni od tej konkretnej parasomnii. W rzeczywistości z różnych powodów tak się nigdy nie dzieje.

Uniwersytet w Helsinkach (Finlandia) przeprowadził badanie, które sugeruje, że lunatykowanie jest chorobą genetyczną. Rzeczywiście, często cierpi na nią rodzeństwo. Ta tendencja zostanie odziedziczona po rodzicu.

Innym ciekawym faktem jest to, że są osoby, które nigdy nie doświadczały epizodów lunatykowania w dzieciństwie, zaczynają to robić w wieku dorosłym. Wydaje się, że wysoki poziom stresu, taki jak utrata pracy, załamanie emocjonalne lub utrata bliskiej osoby, może aktywować mechanizmy nerwowe rządzące tym doświadczeniem.

Parasomnie i zaburzenia emocjonalne

Parasomnia to zaburzenie zachowania. Obejmuje niezwykłe i niepożądane zdarzenia lub doświadczenia, które zakłócają sen. Obejmuje zdezorientowane przebudzenia, koszmary senne (nocne) i epizody lunatykowania. Chociaż prawdą jest, że ci, którzy doświadczają tego ostatniego zjawiska, w rzeczywistości nie budzą się – znajdują się w stanie, który jest czymś pomiędzy snem a jawą.

Mariano Chóliz z Uniwersytetu w Walencji (Hiszpania) napisał książkę zatytułowaną Ansiedad y trastornos del sueño (“Lęk i zaburzenia snu”). W swojej książce twierdził, że zmienne lunatykowanie i stres pojawiają się częściej w wieku dorosłym. Zwykle pojawia się ponownie w wieku od 20 do 50 lat.

Ponadto Uniwersytet w Hongkongu (Chiny) przeprowadził badania, które wykazały, że lunatykowanie jest powszechne u osób z problemami psychicznymi. Co więcej, czasami leki stosowane w leczeniu stanów lękowych i bezsenności zwiększają częstość występowania parasomni w wieku dorosłym. Jednym z takich leków jest zolpidem.

Lunatykowanie a zespół stresu pourazowego

Zespół stresu pourazowego to stan psychiczny, który pojawia się po doświadczeniu o dużym wpływie emocjonalnym. Ofiara mogła doznać nadużycia, wykorzystywania seksualnego, była świadkiem lub doświadczyła przemocy lub, co jest jeszcze częstsze, doznała nagłej utraty bliskiej osoby. Rzeczywiście, na fundamentach tego typu doświadczeń budowany jest stres pourazowy.

Lunatykowanie i zespół stresu pourazowego są również ściśle powiązane. Objawy stresu pourazowego są bardzo szerokie. Jednak często zawierają parasomnie. Ludzie cierpiący na stres pourazowy często cierpią na szereg parasomni, od lęków nocnych po epizody lunatykowania. Co więcej, w takich przypadkach parasomnie są niezwykle intensywne emocjonalnie. Dzieje się tak, ponieważ osoba ma tendencję do ponownego przeżywania traumatycznego wydarzenia podczas snu.

Czynnik „strachu” i zaburzenia snu

Wiemy, że lunatykowanie i stres idą w parze. Jednak ważne jest, aby kopać trochę głębiej. Lunatykowanie pojawia się zwłaszcza w czasach o wysokiej intensywności emocjonalnej. Najczęstszymi wyzwalaczami są strach, bardzo stresujące sytuacje i niepokój.

Poczucie zagrożenia, doświadczenie dużej niepewności, wspomnienie szokującego doświadczenia. Tego rodzaju sytuacje pozostawiają ślady w mózgu, które zwiększają epizody lunatykowania. Ten emocjonalny składnik powoduje zmianę podczas czwartego etapu snu NREM. Oznacza to, że osoba może wstać w nocy, kiedy faktycznie śpi.

Mężczyzna martwi się, bo cierpi na lunatykowanie i stres

Jak zmniejszyć ten rodzaj parasomnii?

Nie ma leków na parasomnie. Wiemy jednak, że lunatykowanie u dzieci z czasem zanika. Z drugiej strony, u dorosłych kluczem jest identyfikacja wyzwalaczy, które ją powodują. Z tego powodu ważne jest, aby pamiętać, że gdy dana osoba doświadcza tych wydarzeń, najprawdopodobniej przechodzi przez stresujący okres w swoim życiu.

Co można zrobić w takich przypadkach? Oto kilka kluczowych punktów:

  • Zidentyfikuj wszelkie istniejące problemy zdrowotne.
  • Zidentyfikuj stresory, które powodują te nocne problemy.
  • Sprawdź, jaki rodzaj leku przyjmuje dana osoba. Dzieje się tak, ponieważ istnieją leki, które mogą powodować lunatykowanie.
  • Naucz się technik higieny snu. Na przykład terapia poznawczo-behawioralna może być bardzo skuteczna w przypadku problemów ze snem.

Wreszcie, ponieważ lunatykowanie i stres są ze sobą ściśle powiązane, chory nie powinien wahać się poprosić o pomoc eksperta. Ponieważ jeśli leczą wyzwalacze, osiągną jakość życia i dobre samopoczucie.

To może Cię zainteresować ...
Przestań się martwić o to, co myślą o Tobie inni
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Przestań się martwić o to, co myślą o Tobie inni

Martwienie się o to, co myślą inni, jest bezużytecznym ćwiczeniem. Tutaj omówimy, dlaczego zawsze ważne jest, aby iść własną drogą.



  • Hublin C, Kaprio J, Partinen M, Heikkilä K, Koskenvuo M. Prevalence and genetics of sleepwalking: a population-based twin study. Neurology. 1997 Jan;48(1):177-81. doi: 10.1212/wnl.48.1.177. PMID: 9008515.
  • Chóliz, M. (1999). Ansiedad y trastornos del sueño. En E.G. Fernández-Abascal y F. Palmero (Eds.): Emociones y Salud (pp. 159-182). Barcelona: Ariel. 
  • Lam SP, Fong SY, Yu MW, Li SX, Wing YK. Sleepwalking in psychiatric patients: comparison of childhood and adult onset. Aust N Z J Psychiatry. 2009 May;43(5):426-30. doi: 10.1080/00048670902817703. PMID: 19373703.