Moczenie nocne: przyczyny, objawy i leczenie

Kwiecień 12, 2019

Eliminacja wydzielin jest podstawową funkcją, którą nasze ciało wykonuje instynktownie od urodzenia. W pierwszych latach życia eliminacja jest częścią procesu, który ostatecznie pozwala nam być całkowicie samodzielnym. Ten ewolucyjny proces zazwyczaj obejmuje czwarty lub piąty rok życia. Na tym etapie moczenie nocne może być dużym problemem.

Kontrola zwieracza zwykle przebiega według sekwencji, która jest powszechna u większości dzieci. Pierwszą umiejętnością, którą dzieci nabywają, jest nocna kontrola nad nietrzymaniem kału. To nasza zdolność do kontrolowania opróżniania jelit podczas snu. Po drugie, dzieci zwykle uzyskują kontrolę nad wydalaniem kału w ciągu dnia. Niedługo potem dzieci zwykle osiągają kontrolę nad wydalaniem moczu. Na końcu, dzieci uzyskują kontrolę nad moczeniem nocnym, a to zwykle trwa najdłużej.

Płeć wpływa na wiek, w którym kontrolujemy moczenie nocne. Normalnie dziewczęta zdobywają kontrolę nad swoimi zwieraczami szybciej niż chłopcy. Opóźnienie to może wynosić od kilku miesięcy do 2 do 3 lat. Pomimo tej zmienności, normalne jest, że trenowanie kontroli rozpoczyna się w wieku 18 miesięcy i trwa do momentu, gdy dziecko ma od 3 do 5 lat. Po tym czasie brak kontroli nad moczem lub kałem uważany jest za problematyczny.

Istnieje niewiele dzieci, które po ukończeniu 5 lat nadal oddają mocz w ciągu dnia lub w nocy. Powoduje to dyskomfort dla najmłodszych jak i ich rodziców.

Dziewczynka zmoczyła łóżko

Czym jest moczenie nocne?

Nocne moczenie występuje w ciągu dnia, nocy lub w obu okresach po 4-5 roku życia. Odnosi się do powtarzanej, mimowolnej emisji moczu w nieodpowiednich miejscach, takich jak pościel i ubranie u dzieci w wieku powyżej 5 lat. W tym wieku dziecko powinno uzyskać kontrolę moczu.

Moczenie nocne jest jednym z najczęstszych problemów wśród dzieci. Dotyczy to niekontrolowanego oddawania moczu podczas snu. Około 10-20% 5-latków ma ten problem w nocy.

Przyczyny moczenia nocnego

Uczeni sformułowali różne hipotezy wyjaśniające pochodzenie moczenia nocnego. Jednak żadna ze zmiennych, które badali naukowcy, nie jest w stanie wyjaśnić samego zjawiska. Z tego powodu najbardziej przyjętą hipotezą jest wieloprzyczynowa etiologia.

Etiologia wieloprzyczynowa odnosi się do istnienia różnych czynników fizjologicznych, dojrzewania, genetycznych i uczenia się. Czynniki te współdziałają ze sobą, aby wyjaśnić każdy przypadek moczenia nocnego.

Czynniki fizjologiczne

Aby uzyskać kontrolę moczu, dziecko musi nauczyć się rozpoznawać, czy pęcherz jest pełny. Po rozpoznaniu tego, dziecko powinno być w stanie oddać mocz we właściwym miejscu.

Normalnie podczas fazy napełniania pęcherz jest rozluźniony. Wypieracz kurczy się tylko wtedy, gdy pęcherz jest całkowicie wypełniony. Jednak w niektórych przypadkach moczenia nocnego pacjent wykazuje dużą nadaktywność wypieracza. Powoduje to niekontrolowane skurcze przed napełnieniem pęcherza.

To dlatego dzieci mogą wykazywać dużą potrzebę oddawania moczu i nocnego nietrzymania moczu. Nadreaktywność wypieracza podczas snu odpowiada za około jedną trzecią przypadków moczenia nocnego.

dziecko z lekarzami

Czynniki genetyczne

Jest to znany fakt, że moczenie jest następstwem czynnika genetycznego. W około 75% wszystkich przypadków moczenia nocnego istnieje krewny pierwszego stopnia z historią rodzinną moczenia nocnego.

Podobnie, zidentyfikowano kilka genów, które wydają się brać udział w nocnych problemach moczenia się. Mimo to wyniki nie są całkowicie rozstrzygające.

Czynniki uczenia się

Dobrowolna kontrola oddawania moczu jest złożonym zjawiskiem, które wymaga nabycia szeregu konkretnych umiejętności:

  • Rozpoznanie oznak rozciągnięcia pęcherza moczowego. Dzieci muszą być w stanie rozpoznać, że pęcherz jest pełny i móc przekazać tą informację innym.
  • Rozbudzone i z pełnym pęcherzem, dzieci muszą nauczyć się kurczyć mięśnie miednicy, aby zatrzymać mocz aż do właściwego miejsca.
  • Rozluźnianie mięśni, aby rozpocząć oddawanie moczu. Kontrolowanie opróżniania moczu. Być w stanie zatrzymać i rozpocząć opróżnianie pęcherza.

Jeśli sekwencja nie zostanie poprawnie nauczona, nie zostanie też zautomatyzowana. Jeśli nie jest zautomatyzowana, proces nie zostanie przeniesiony na noc w celu osiągnięcia nocnej kontroli nad oddawaniem moczu.

Moczenie nocne – objawy

Jak widzieliśmy wcześniej, głównym objawem moczenia nocnego jest utrata moczu, zarówno mimowolna, jak i celowa. Pojawia się z częstotliwością dwóch epizodów na tydzień w okresie co najmniej trzech kolejnych miesięcy.

Moczenie nocne powoduje znaczący dyskomfort społeczny. Niektóre dzieci z moczeniem nocnym mogą obudzić się również z zaparciami.

pipistop urządzenie pomagające na moczenie nocne

Moczenie nocne i jego leczenie

Istnieje kilka metod leczenia moczenia nocnego, które obejmują leczenie farmakologiczne do behawioralnego. W leczeniu farmakologicznym jednym z najczęściej stosowanych leków była imipramina, tricykliczny lek przeciwdepresyjny.

W ostatnich latach lekarze zastąpili imipraminę desmopresyną, która jest analogiem hormonu antydiuretycznego (wazopresyny). Ułatwia ponowne wchłanianie wody przez nerki, dzięki czemu zmniejsza się objętość moczu.

Jeśli chodzi o leczenie behawioralne, możemy powiedzieć, że jest to skonsolidowana interwencja psychologiczna. Zabieg ten wywodzi się z trzech podstawowych procedur: metody alarmowej, treningu zatrzymywania moczu i treningu w suchym łóżku.

Tak więc, jeśli jedno z Twoich dzieci cierpi z powodu moczenia nocnego, najlepiej udać się do specjalisty psychologa. Psycholodzy uważają, że leczenie behawioralne jest najbardziej skuteczne i dzięki temu unika się skutków ubocznych leków.

  • Comeche Vallejo, I., Vallejo Pareja, M.A. Manuel de terapia de conducta en la infancia. Dykinson-Psicología. Madrid, 2012.
  • Bragado Álvarez, C. Enuresis infantil. Pirámide. Madrid, 2006.