Łatwiej jest zniszczyć atom niż założenie

Czasami wierzysz, że wiesz, jakie są intencje i myśli innych. O innych myślisz, że wiedzą, co myślisz lub zamierzasz powiedzieć. Oznacza to jednak, że wpadasz w pułapkę dokonywania założeń.
Łatwiej jest zniszczyć atom niż założenie

Ostatnia aktualizacja: 16 czerwca, 2022

Często zdarza się, że tak naprawdę nie słuchasz tego, co mówi do Ciebie druga osoba. Co więcej, kiedy prawie nieświadomie zadajesz jej pytanie lub pytasz o opinię, oczekujesz, że powie to, co chcesz usłyszeć. Innymi słowy, tworzysz swoje założenie. Założenie to nic innego jak wyobrażenie, które masz na temat powodu działania, gestu lub werbalizacji innej osoby. Następnie zachowujesz się zgodnie ze swoim założeniem. Często mówi się, że łatwiej jest zniszczyć atom niż założenie.

Jednak Twoje założenia często prowadzą Cię do etykietowania gestów, słów i modalności innych bez sprawdzania, czy masz rację. W ten sposób wygłaszasz proroctwa, które później określają rzeczywistość. To nie pozwala drugiej osobie skonfrontować się z tym, co naprawdę miała na myśli.

Samospełniające się proroctwa to konstrukty poznawcze, które po zastanowieniu się nad nimi prowadzą do odpowiedniego działania. Oznacza to, że nie sprawdzasz z drugą osobą, czy to, co myślisz, jest prawdziwe lub czy Twoje działania są zgodne z jej odpowiedzią.

Para rozmawiająca o zachodzie słońca

Na przykład, jeśli założysz, że Twój partner jest znudzony Waszą rozmową, spróbujesz go rozbawić, zainteresować lub odwrócić jego uwagę.

Niemniej jednak oznacza to, że w Waszym dialogu nie ma spontaniczności, a tym bardziej swobody. Im bardziej starasz się wyglądać na sympatycznego i zabawnego, tym bardziej ryzykujesz, że sytuacja stanie się napięta i nieprzyjemna.

Całkiem możliwe, że efektem będzie przerwa w dialogu, co potwierdzi Twoje początkowe założenia. W konsekwencji przypiszesz nudę swojego partnera jako przyczynę przerwy.

Niska samoocena

To samo dzieje się z osobami o niskim poczuciu własnej wartości. W swoich związkach pozycjonują się asymetrycznie poniżej innych, budując autodeprecjonujące fantazje na temat tego, co myślą o nich inni. Ponadto osoby te są niepewne i słabe, podejmują działania mające na celu poszukiwanie uczucia i uznania.

Tacy ludzie chętnie starają się znaleźć swoją wartość na zewnątrz, podczas gdy w rzeczywistości (poza tym, że wszyscy ludzie uwielbiają być doceniani) jest odwrotnie. W końcu, jak inni mają ich doceniać, skoro oni sami nie dają sobie pozytywnej oceny?

Ten mechanizm daje paradoksalne rezultaty. Ich założenia oznaczają, że starają się robić różne rzeczy, aby ktoś ich zauważył lub docenił. Jednak im częściej wykonują te działania, tym bardziej uzależniają się od relacji z innymi. Dlatego doświadczają większej niepewności. W konsekwencji nie sprzyja to podnoszeniu ich samooceny, a wręcz przeciwnie. Im bardziej starają się być kwalifikowani, tym bardziej się dyskwalifikują.

Założenia a pytania

Chociaż może być łatwo zapytać kogoś bezpośrednio o sens jego działań, masz tendencję do trzymania się swoich założeń. Twoja reakcja jest zwykle wynikiem Twojego własnego pomysłu, a nie intencji osoby, z którą rozmawiasz. Jak wiemy, łatwiej jest zniszczyć atom niż czyjąś opinię.

To komplikuje złożoność interakcji. Założenie to konstrukcja poznawcza (przypisanie znaczenia), którą tworzysz w odniesieniu do postaw lub myśli innych. Działasz w odpowiedzi na to, co zakładasz; co tak naprawdę może być dalekie od tego, co mówi lub robi druga osoba.

Komunikacja między Wami będzie jeszcze bardziej utrudniona, jeśli nie weźmiecie pod uwagę, że Wasze zachowanie współgra z reakcjami drugiej strony. Innymi słowy, nie będziesz się angażować i nie zadasz sobie pytania: „Co ja zrobiłem, żeby tak mi tak odpowiedział”. To tak, jakbyś nie był nawet obecny w polu interakcji.

Zanurzenie w systemach

Zawsze jesteś zanurzony w pewnych systemach i musisz zrozumieć, że wszystkie zachowania są czymś kierowane. W relacjach międzyludzkich niemal nieuniknione pojawienie się założenia powoduje powstanie trzech rodzajów interwencji. Możesz:

  • Odsunąć założoną opinię na bok i otwarcie zapytać o dany gest. Na przykład: „Co chcesz wyrazić tym gestem?”, „Co próbujesz mi powiedzieć?”, „Dlaczego marszczysz usta?”, „Dlaczego marszczysz czoło?”.
  • Zapytać o swoje założenie, o to, co ich zdaniem oznacza dany gest. Na przykład w przypadku uniesionych brwi: „ Czy to, o czym rozmawiamy, denerwuje Cię?” lub gdy ktoś ziewa: „Czy jesteś śpiący?” lub „Czy Cię nudzę?”. Chociaż Twoje założenie staje się częścią rozmowy, używasz metakomunikacji. Jest to równoznaczne z powiedzeniem „Myślę, że jesteś zły, mam rację?” lub „Chyba Cię nudzę?” Chodzi o to, aby móc potwierdzić lub odrzucić swoje założenie.
  • Zachowywać się tak, jakby Twoje założenie było słuszne (chaotyczna interwencja). Jesteś pozytywnie nastawiony do tego, co robi, czuje lub myśli druga osoba i nie używasz metakomunikacji.

W pierwszych dwóch opcjach doceniasz odpowiedzi drugiej osoby. Jeśli jednak nadal ufasz własnym wyobrażeniom o ich gestach lub słowach, wszelkie wyjaśnienia są bezużyteczne, ponieważ po prostu im nie wierzysz.

Samospełniająca się przepowiednia

W wyżej wymienionych sytuacjach możliwe jest, że wytworzysz w drugiej osobie to, co sam przypuszczasz, tworząc w ten sposób proroctwo. Poniższa rozmowa jest dobrym przykładem:

Jesteś zły?

“Nie, jest ok”.

„Mogę powiedzieć, że jesteś zły”.

Mówię Ci, wszystko w porządku”.

“Ale mogę powiedzieć, że jesteś zły”.

Nie. Już Ci mówiłem, nic mi nie jest. Przestań mi przeszkadzać”.

Cóż, jeśli nie chcesz mi powiedzieć, to nie mów”.

Na miłość boską, powiedziałem Ci, że nic mi nie jest. To Ty mnie denerwujesz!” (wypowiedziane wraz z gniewnym gestem)

“Widzisz, wiedziałem, że jesteś zły”.

To ślepy zaułek, w którym każda odpowiedź prowadzi do potwierdzenia założenia drugiej osoby. To denerwujący proces. Dlatego zawsze ważne jest, aby pytać zamiast zakładać i przyjmować odpowiedzi drugiej osoby.

ludzie na czacie

Czy wiesz, co powie druga osoba (i vice versa)?

Innym zjawiskiem komunikacyjnym w kategorii założeń jest przekonanie, że wiesz, co powie druga osoba, więc dlaczego miałbyś im to wyjaśniać?

To dość powszechne założenie. Pojawia się, gdy mówisz coś w stylu: „Wiem, że już to wiesz, bo mnie rozumiesz”. Albo przyjmujesz za pewnik, że oni już wiedzą, co zamierzasz powiedzieć. To dlatego, że wierzysz, że wiedzą, co myślisz.

Założenie, że druga osoba wie, jaka będzie odpowiedź, oznacza, że ignoruje się wszelkiego rodzaju wyjaśnienia.

Kiedy ignorujesz czyjeś wyjaśnienia lub specyfikę opisu w przekonaniu, że nie jest to konieczne, przyjmujesz za pewnik coś, czego nie wyjaśniasz z tą osobą. Może to skłonić Cię do oczekiwania odpowiedzi lub działań, których oczekujesz od nich w oparciu o Twoje zrozumienie. Rezultatem jest frustracja między tym, czego oczekujesz, a tym, co otrzymujesz (ich odpowiedzią).

W tym sensie jest to założenie, w którym stwierdzasz: „Już wiem, co mi powiesz”. Dokładnie w taki sam sposób, w jaki druga osoba powinna wiedzieć, co zamierzasz powiedzieć, zakładasz, że wiesz, co zrobi, poczuje lub powie.

Powoduje to, że albo inni Cię nie słuchają, albo bagatelizują Twoją odpowiedź, co jeszcze bardziej wzmacnia Twoje założenie. Mogą zaistnieć przypadki, w których nawet nie pozwalasz drugiej osobie mówić, ponieważ zakładasz, że znasz już odpowiedź. W takich przypadkach mówisz: „ Nie, nie, już wiem, co mi powiesz!

Możesz też ich słuchać, ale nie rejestrować tego, co mówią. Wtedy, kiedy odpowiadasz, jest to zgodne z tym, co sobie wyobraziłeś lub Twoimi wcześniejszymi założeniami.

Każda z tych zmiennych daje pierwszeństwo założeniu, a nie temu, co druga osoba naprawdę próbowała Ci przekazać.

Kategorie

Jak widzisz, Twoje wyobrażenia są podzielone na kategorie. Te kategorie są jak pudełka, w których umieszczasz to, co postrzegasz. Założenia to kategorie interpretacyjne, których celem jest skupienie się na rytmie i tonacji sposobu, w jaki wyrażasz siebie, Twoich dosłownych odpowiedziach, gestach i treści Twoich wiadomości.

Wszyscy jesteśmy więźniami kategorii, które stosujemy. Pytanie brzmi, czy operujemy nimi z pewnością i ich nie kwestionujemy. Kwestionowanie narzuca wątpliwości i jest to cios w sztywną strukturę założenia.

Chociaż niemożliwe jest wykorzenienie założeń z Twojego poznania, powinieneś zadać sobie pytanie o swoje twierdzenia, prawdy absolutne, sądy wartościujące i inne sztywne konceptualne stanowiska. Poprawi to Twoją komunikację i przekształci ją w mądry proces uczenia się.

To może Cię zainteresować ...
Pauzy podczas rozmowy – czy są niezręczne?
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Pauzy podczas rozmowy – czy są niezręczne?

Naukowcy z dwóch uniwersytetów w Stanach Zjednoczonych zbadali przyczyny i skutki przerw w rozmowie. Dowiedz się więcej tutaj.