Historia psychoterapii: krótkie omówienie tego zagadnienia

25 Grudzień, 2019
Dziś przeanalizujemy początki psychoterapii i prześledzimy jej rozwój do dnia dzisiejszego.
 

Psychoterapia to stosunkowo nowa gałąź psychologii. W rzeczywistości historia psychoterapii ma początki dopiero u końca XIX wieku, kiedy ludzie w końcu przestali wierzyć, że choroby psychiczne są spowodowane siłami nadprzyrodzonymi.

Biorąc to pod uwagę, społeczeństwo zawsze interesowało się wyjaśnianiem zjawisk i zachowań ludzkich, które nie mają wyraźnej przyczyny biologicznej. Jeśli ciekawi Cię historia psychoterapii, najpierw spójrz na społeczeństwa plemienne, które mówiły o duszy obecnej we wszystkich przedmiotach naturalnych.

Pierwsi ludzie wierzyli także w animizm i myśleli, że człowiek choruje, ponieważ jest opętany przez dziwną duszę. W związku z tym ich metodami leczniczymi były ceremonie nawracania zagubionych dusz, egzorcyzmy, spowiedź i inkubacja.

Później, w Grecji i starożytnym świecie, powstała współczesna psychoterapia i wykształtowało się racjonalne myślenie, a także filozofia i medycyna. W tym kontekście Arystoteles opisał różne zastosowania słowa „zaklęcie”. Było to bardzo przekonujące słowo, które spowodowało ogromną zmianę w myśleniu ówczesnych ludzi.

Platon argumentował, że piękna mowa przynosi korzyści ciału i duszy. Niektóre z jego spostrzeżeń na temat pasji, snów i nieświadomości wydają się być prekursorami myślenia freudowskiego.

Historia psychoterapii: starożytni filozofowie

Historia psychoterapii nie mogłaby istnieć bez Hipokratesa i Galena.

Popiersie Hipokratesa
 

  • Corpus Hippocraticum jest jednym z ważnych kamieni milowych współczesnych leków. Hipokrates powiązał choroby ze stanem ciała i zaproponował cztery płyny, „humory”, związane z temperamentem: krew, flegma, żółć żółta i czarna żółć.
  • Galen dalej rozwinął teorie Hipokratesa i rozróżnił rzeczy nadprzyrodzone, naturalne i nienaturalne.

Od średniowiecza do współczesnej definicji

W średniowieczu Kościół uważał chorobę psychiczną za efekt woli diabła. Spowiedź była drogą do uzdrowienia. Później, podczas Oświecenia, autorzy tacy jak Pinel wprowadzili ideę moralnego leczenia chorób psychicznych. Koncepcja humanizacji pacjentów i optymistyczne spojrzenie na chorobę zyskały na popularności.

Jak wspomnieliśmy powyżej, historia psychoterapii tak naprawdę rozpoczęła się w XIX wieku. Wtedy Cobbe użył terminu „psychoterapeuta” w artykule, w którym bronił roli wiary w uzdrawianiu. Na tym etapie kluczowym elementem było izolowanie chorób, które nie pociągały za sobą obrażeń fizycznych.

Z drugiej strony ludzie doskonalili technikę hipnozy i postrzegali ją jako akceptowalną procedurę. W rzeczywistości nie tylko było to możliwe do zaakceptowania, ale także funkcjonowało jako leczenie z wyboru.

Podstawą hipnozy jest magnetyzm zwierząt Van Helmonta. Franz Freidrich Anton Mesmer był jej głównym przedstawicielem. Teoria ta dowodziła, że ​​płyn fizyczny wypełniał wszechświat, a brak równowagi w płynie był przyczyną choroby. Leczenie polegało na przywróceniu równowagi płynu.

 

Ludzie, którzy wyznawali tę teorię, nazywali siebie „fluidistami”, a jej przeciwnicy byli „animistami”. Markiz Puysegur był animistą i stosował hipnozę jako rodzaj sztucznego snu, który pozwalał pacjentowi odzyskać wspomnienia, których inaczej nie mógłby sobie przypomnieć.

Szkoła Nancy

Później Braid przedstawił termin hipnoza i zdefiniował go jako rodzaj snu. Dzięki tym postępom i pracy Liebaulta i Bernheima powstała Szkoła Nancy. Porzucono hipnozę, aby pomóc pacjentom osiągnąć ten sam stan bez zapadania w sen. Wtedy ludzie zaczęli używać terminu „psychoterapia”.

W 1895 roku wiedeński neurolog, Sigmund Freud, opublikował Badania nad histerią z lekarzem Josefem Breuerem. W swojej pracy opisali metodę katartyczną, którą wspólnie opracowali i zastosowali na przypadku pacjentki Anny O.

Później opracowane zostały wolne skojarzenia, które prawdopodobnie jest metodą, którą wyobrażamy sobie, gdy myślimy o psychoterapii: pacjent leżący na kanapie, opowiadający terapeucie o pewnym aspekcie swojego życia.

Współczesna historia psychoterapii

Po psychoanalizie pojawiło się mnóstwo alternatywnych metod terapeutycznych. Carl Rogers opracował taką, która była bardziej zorientowana na osobę. Później behawioryzm oferował inne spojrzenie na zaburzenia psychiczne. Jednak dopiero w latach 60. i 70. autorzy tacy jak Skinner i Wolpe stworzyli podstawy terapii behawioralnej.

Carl Rogers
 

W tym czasie pojawiły się również inne modele, takie jak psychologia humanistyczna Maslowa i jego hierarchia potrzeb oraz model systemowy. Terapeuci najczęściej stosowali te konkretne teorie podczas terapii rodzinnej. Teorie behawioralne oparte na uczeniu się dały również początek modelom poznawczym opracowanym przez Becka, Ellisa, Mahoneya i Meichembauma.

Wreszcie, w latach 90. popularne stały się terapie trzeciej generacji (lub terapie kontekstowe). Zaproponowano powrót do radykalnego behawioryzmu, pamiętając o stronie poznawczej, ale bez próby modyfikowania treści jak robili to racjonaliści. Zamiast tego celem miała być zmiana relacji pacjenta z treścią.

Ponieważ niemożliwe jest ustalenie znaczących różnic między różnymi metodami terapeutycznymi i teoriami, niektórzy uważają, że wszystkie należy uznać za równe. Ta hipoteza nosi nazwę „werdykt ptaka Dodo” i jest nieco kontrowersyjna wśród psychoterapeutów. Nie ma jednak wątpliwości, że każdy rodzaj psychoterapii jest bardziej skuteczny niż brak leczenia.

 
  • Feixas, G. y Miró, T. (2004): Aproximaciones a la psicoterapia. Paidós. Barcelona