Ekshibicjonizm: przyczyny seksualnej parafilii

· Listopad 29, 2018

Podręcznik diagnostyczno-statystyczny zaburzeń psychicznych (DSM) Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego obejmuje 8 typowych parafilii i 7 nieokreślonych parafilili. Do najczęstszych typowych parafilii należą: fetyszyzm, ekshibicjonizm, podglądactwo, pedofilia i masochizm seksualny.

Jednakże posiadanie skłonności lub nawet zainteresowania skonsumowania jednej lub większej liczby kategorii wymienionych powyżej, samo w sobie nie stanowi zespołu klinicznego. To znaczy, że osoba, która odczuwa pożądanie lub posiada intensywne fantazje seksualne wobec nietypowego obiektu seksualnego, uczucia lub praktyki nie stanowi problemu.

To, co może powodować zaburzenie, to stan, gdy parafilia powoduje dysfunkcję, a także konflikt emocjonalny. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się bliżej zjawisku jakim jest ekshibicjonizm.

Czym jest ekshibicjonizm?

Ekshibicjonizm jest ekspozycją swoich narządów płciowych obcym osobom, w celu osiągnięcia podniecenia seksualnego. Praktyka ta zawiera w sobie czerpanie przyjemności, którą można uzyskać pokazując swoje narządy płciowe osobom trzecim. Najczęściej, tymi osobami są kobiety lub dzieci.

Co więcej, prawie nigdy nie są podejmowane późniejsze próby aktów seksualnych pomiędzy ofiarą a ekshibicjonistą. To znaczy, że rzadko popełniają oni gwałt na tych osobach i nie rozwijają bardziej swojego zaburzenia.

Z drugiej strony, osoba, która praktykuje ekshibicjonizm zamiast szukać możliwości aktu seksualnego, unika go. Ponadto, podniecenie seksualne pojawia się przez psychiczne oczekiwanie na sytuację, z uczuciem podobnym do masturbacji.

W tym momencie ważne jest odróżnienie ekspozycji od ekshibicjonizmu. Pojęcie ekspozycji, odmiennie do ekshibicjonizmu, który jest ustalony kryminologicznie i medycznie, nie pociąga za sobą treści seksualnej. Polega głównie na pokazywaniu czegoś publicznie.

ekshibicjonizm

Dlaczego niektórzy ludzie lubią się obnażać?

Ekshibicjonizm rozpoczyna się zazwyczaj w okresie dojrzewania. Poza tym większość ekshibicjonistów to żonaci mężczyźni. Jednak zazwyczaj te małżeństwa pełne są kłótni i niesnasek. Około 30% aresztowanych przestępców seksualnych to ekshibicjoniści. Mają oni tendencję do kontynuowania zachowań tego typu, a 20-50% jest aresztowanych więcej niż jeden raz.

Przyczyny ekshibicjonizmu tkwią w nieodpowiedniej edukacji. W tej parafilii nieodpowiedni bodziec jest zwykle związany z silną aktywizacją seksualną jednostki, która może stać się bodźcem uwarunkowanym seksualnie w innym czasie. Z drugiej strony sytuacje te występują zwykle w okresie dojrzewania

Późniejsze doświadczenia warunkowania poprzez fantazje i masturbację mogą wzmocnić te reakcje seksualne. Istnieją także czynniki predysponujące jednostkę do ekshibicjonizmu, takie jak trudności w nawiązywaniu personalnych relacji seksualnych lub brak poczucia własnej wartości.

Wśród różnych przyczyn, ekshibicjoniści wydają się być nieśmiałymi osobami, które mają trudny okres próbując tworzyć związki z kobietami. Tak więc, u niektórych ekshibicjonistów, pragnienie i akt pojawia się, gdy doświadczają kryzysów emocjonalnych, mimo że wykazują normalny poziom inteligencji socjokulturowej.

ekshibicjonizm

Z drugiej strony, zwykle nie są to niebezpieczne osoby. Ponadto, najczęściej nie wykorzystują swoich ofiar. Wręcz przeciwnie, większość z nich reaguje w niepewny sposób i ucieka, jeśli ich propozycja jest odwzajemniona. Ich pragnieniem jest zaskoczenie swoich ofiar, wywołanie lęku, a także obrzydzenia lub ciekawości. W ten sposób mogą doświadczyć poczucia dominacji. Nienawidzą kpin ani obojętności.

Uczucie ekshibicjonizmu to patrzenie na swoje nagie ciało w lustrze i myślenie: „Jeśli ktoś by mnie teraz odwiedził, nie miałbym czasu na ubranie się”.

Ogólne kryteria i czynniki kompulsywne w ekshibicjonizmie

Według DSM kryteria diagnozy zaburzeń ekshibicjonistycznych wynikają z dwóch wskaźników:

  • Powtarzające się i bardzo ekscytujące fantazje seksualne, impulsy seksualne lub zachowania, które polegają na ujawnianiu pokazywaniu swoich narządów płciowych nieznajomemu, który nie spodziewa się go, przez okres co najmniej sześciu miesięcy.
  • Fantazje, impulsy seksualne lub zachowania, które powodują klinicznie znaczny dyskomfort lub zaburzenia społeczne, zawodowe lub inne istotne zaburzenia aktywności.

Chociaż nie ma wielu badań na ten temat, lekarze uważają, że ekshibicjonista lub osoba, która się obnaża, nie była w stanie zmagać się z pewnymi aspektami seksualnego rozwoju dziecka. Można również powiedzieć, że ci, którzy praktykują ekshibicjonizm, cierpią z powodu określonej niedojrzałości płciowej. Chociaż może to być paradoksalne, uważa się, że ekshibicjonista cierpi z powodu kompleksu niższości i samoakceptacji lub zaburzeń relacji. Ponadto mają oni tendencję do bycia impulsywnymi i aspołecznymi.

Czymś, co zostało zbadane i potwierdzone, jest to, że ekshibicjonista naraża się na nieznajomych z powodu silnego przymusu. Są również świadomi swojej potrzeby zaskakiwania, oddziaływania lub wywierania wrażenia na obserwatorze.

Większość ludzi cierpiących na tę parafilię ma pomysły, myśli, impulsy lub wyobrażenia o trwałym charakterze, które uważają za nachalne lub nieodpowiednie. Te rzeczy powodują niepokój, a także znaczny dyskomfort. Pod tym względem taki emocjonalny dyskomfort prowadzi ekshibicjonistę do zneutralizowania tych kompulsywnych myśli poprzez obnażanie się nieznanej osobie w miejscach publicznych.

Zmysłowość i ekshibicjonizm to dwie koncepcje, które dezorientują nastolatków i młode osoby. Spojrzenie i zmysłowy uśmiech są warte więcej niż tysiąc zdjęć poniżej dekoltu.

ekshibicjonizm

Leczenie ekshibicjonizmu

Psychologiczne leczenie dla ekshibicjonistów próbuje przekierować przyjemność na inne, bardziej odpowiednie fantazje seksualne. Tak więc leczenie ekshibicjonizmu zwykle wykorzystuje interwencje psychoterapeutyczne oparte głównie na technikach behawioralnych i poznawczych. Leczenie może obejmować również terapie medyczne oparte na zastosowaniu hormonów lub niektórych leków.

Perspektywa poznawczo-behawioralna

Orientacja poznawczo-behawioralna wyjaśnia nabywanie i utrzymywanie parafilii poprzez wzory warunkowania i tworzenia schematów poznawczych.

Duża część parafilii ukazuje się w okresie dojrzewania. Pod tym względem stwarza to wrażenie, że może istnieć okno możliwości, w którym wytwarzanie odruchu warunkowego do stymulacji seksualnej jest szczególnie sprzyjające w okresie dojrzewania.

Zmiana zachowań parafilnych zwykle wymaga interwencji multimodalnej. Takiej, która ingeruje w poprzednie nauczanie poprzez klasyczne i społeczne wytwarzanie odruchu warunkowego. Ponadto, powinna ona modyfikować podstawowe schematy struktury poznawczej takiej jednostki.

Chociaż męskie hormony są nieodłącznie związane z utrzymaniem motywacji seksualnej, to nauka w młodym wieku determinuje kierunek zainteresowania seksualnego. Dlatego stosowanie substancji chemicznych w leczeniu parafilii jest zwykle zarezerwowane jako terapia wspomagająca w psychoterapii

Tak więc terapia psychologiczna jest jedynym sposobem, aby pomóc tym, którzy cierpią z powodu tego zaburzenia. Chociaż wyeliminowanie pragnienia obnażania się nie jest możliwe, terapia może sprawić, że pożądane działanie będzie funkcjonować. Ważna jest praca nad kompulsywnym i destrukcyjnym działaniem, a także nad poczuciem winy, które zwykle budzi taki popęd seksualny.

Dyskrecja jest ważna jeśli chodzi o ekshibicjonistę. Ponieważ będą oni trzeźwi w stosunku do arogantów, przekonani w stosunku do niepewnych. Hojni w stosunku do samolubnych, pracowici w stosunku do nieskrępowanych i oddani w stosunku do obojętnych.