Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci

Ostatnia aktualizacja: 07 marca, 2021

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci może objawiać się nadmiernym szczęściem, brakiem snu przy jednoczesnym poczuciu wypoczęcia, smutkiem, ekstremalnymi emocjami oraz trudnościami z osiągnięciem koncentracji.

Czy zauważyłaś, że Twoje dziecko doświadcza bardzo intensywnych nastrojów? Czy widać u niego ekstremalne zmiany nastroju? A może ma okresy, w których odczuwa ogromny smutek, po czym nagle zaczyna tryskać entuzjazmem, okazując czasami aż przesadną radość?

Jeśli takie zachowanie zdarza się codziennie, może odpowiadać za nie choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci.

Jednak nie wszystkie nagłe i intensywne zmiany nastroju u dzieci oznaczają, że cierpią one z powodu choroby afektywnej dwubiegunowej. Jej występowanie jest w stanie potwierdzić jedynie psycholog dokonaniu właściwej oceny stanu dziecka.

Chociaż zaburzenia tego typu są w większości przypadków diagnozowane u starszych dzieci i nastolatków, to mogą pojawić się w każdym wieku.

Na czym polega choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci?

Choroba afektywna dwubiegunowa wpływa na nastrój i energię dziecka, wywołują nagłe zmiany w jego stanie emocjonalnym.

Wściekły chłopiec - choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci

Czasami czuje się niesamowicie szczęśliwe, biega wokół i bez przerwy się bawi. To okres niesamowitego podekscytowania. Taki stan nazywamy manią.

Innym razem z kolei jest bardzo smutne i znajduje się w stanie dyskomfortu, który wywiera wpływ na poziom jego aktywności i energii. Taki stan nazywamy depresją.

W przypadku dzieci, w przeciwieństwie do dorosłych, zarówno maniakalne, jak i obsesyjne objawy pojawiają się tego samego dnia lub mogą występować jednocześnie. Dlatego też choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci może okazać się bardziej poważna na tym etapie niż u dorosłych czy nastolatków.

To powiedziawszy, należy podkreślić, że choroba afektywna dwubiegunowa to nie to samo co normalne wzloty i upadki zachowania i nastroju, których może doświadczyć każde dziecko. Dzieci, które cierpią na to zaburzenie mają problemy z nauką w szkole i socjalizacją z innymi uczniami oraz członkami rodziny.

Mania

Epizod maniakalny to okres nietypowego i stale podniosłego pod podirytowanego nastroju. Przynosi on również nietypowy lub ciągły wzrost aktywności lub energii.

Nastrój dziecka podczas epizodu maniakalnego jest często opisywany jako euforyczny, nadmiernie radosny, a nawet “jak unoszenie się w chmurach”. W kontekście wyjątkowych okoliczności radość, “nonsens” i “dziecinność” są normalne.

Jednak jeśli takie objawy nawracają i pojawiają się w niewłaściwym kontekście oraz wykraczają poza to, czego oczekuje się na tym etapie rozwoju dziecka, powinnaś zdecydowanie zwracać na nie uwagę.

Wysoki poziom aktywności i megalomania

W trakcie epizodu maniakalnego dziecko może uczestniczyć jednocześnie w wielu różnych grach. Czasami może nawet brać w nich udział w niewłaściwych porach dnia. Poza tym wykazuje się bardzo wysokim poczuciem własnej wartości, które rozciąga się od bezkrytycznej pewności siebie aż po megalomanię, a czasami nawet urojenia na temat swojej wspaniałości.

Dzieci zazwyczaj przeceniają swoje umiejętności i bywają na przykład przekonane, że są najlepsze w danym sporcie lub najmądrzejsze w klasie. Przekonanie dziecka o jego wspaniałości utrzymuje się w nim mimo tego, że wszystko wskazuje na zupełnie inny stan rzeczy.

Poza tym dziecko może próbować zrobić coś, co jest bardzo niebezpieczne.

Mniejsza potrzeba snu

Jeden z częściej występujących symptomów epizodu maniakalnego to mniejsza potrzeba snu. To nie to samo co bezsenność. Osoba cierpiąca na bezsenność chce spać lub odczuwa potrzebę snu, ale nie może zasnąć.

Z kolei podczas epizodu maniakalnego pacjent niewiele śpi lub budzi się kilka godzin wcześniej niż zazwyczaj, czując się wypoczętym i pełnym energii. Mniejsza potrzeba snu sygnalizuje często nadejście epizodu maniakalnego.

Depresja

Depresja odnosi się do powiązanych ze sobą objawów, które pojawiają się razem i razem zanikają. Zazwyczaj zaliczamy do nich uczucie smutku, irytacji, utratę zainteresowania i zmęczenie. Oprócz tego mogą pojawić się także:

  • Uczucia niższości i winy
  • Spowolnienie umiejętności psychoruchowych
  • Bezsenność
  • Myśli samobójcze
  • Brak apetytu
  • Utrata wagi
  • Trudności z zachowaniem koncentracji

Należy pamiętać, że dzieci często czują się smutne, apatyczne, zirytowane, zmęczone, czy obwiniają się. Nie należy mylić pojawienia się takich normalnych emocji z depresją.

Smutny chłopiec - choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci

Oznacza to, że musisz odróżnić normalny brak motywacji u dziecka lub nudę odczuwaną podczas wykonywania niektórych zadań od utrzymującego się i uogólnionego braku zainteresowania jakimikolwiek aktywnościami.

Należy również odróżnić niewielki apetyt i tendencję do przeciągania posiłków od wyraźnej utraty apetytu, który stanowi objaw depresji. Musisz również odróżnić zwykłe zmęczenie, które wynika ze spędzania długich dni w szkole i udziału w zajęciach pozaszkolnych od niekończącego się zmęczenia.

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci i jej objawy

Dzieci, które znajdują się w trakcie epizodu maniakalnego mogą:

  • Być przesadnie szczęśliwe.
  • Mieć nagłe napady złości.
  • Mówić szybko o wielu różnych rzeczach.
  • Mieć trudności ze spaniem, ale budzić się wypoczęte.
  • Mieć problemy z koncentracją.
  • Zachowywać się w niebezpieczny sposób.

Dzieci, które znajdują się w trakcie epizodu depresyjnego mogą:

  • Być bardzo smutne.
  • Narzekać na ból głowy lub ból brzucha.
  • Spać zbyt mało lub zbyt dużo.
  • Czuć się gorsze od innych.
  • Odczuwać poczucie winy.
  • Mieć bardzo mało energii.
  • Odczuwać brak zainteresowania zabawą.
  • Mieć myśli samobójcze.

Co wywołuje chorobę afektywną dwubiegunową u dzieci?

Choroba afektywna dwubiegunowa u dzieci, podobnie jak wiele innych zaburzeń i chorób, nie ma jednej prostej przyczyny. Istnieje kilka czynników, które mogą ją wywołać.

Genetyka odgrywa ważną rolę w rozwoju choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci, ponieważ jest dziedziczna. Oznacza to, że ryzyko jej rozwoju wzrasta u osób z historią choroby w rodzinie.

Z drugiej strony niektórzy naukowcy stawiają hipotezę, że takie zaburzenia pojawiają się w wyniku nieprawidłowości w strukturze lub funkcjonowaniu mózgu. Warto rozważyć fakt, że  choroba afektywna biegunowa występuje częściej w bogatych krajach niż w krajach biednych.

Krzycząca dziewczynka

Leczenie dzieci cierpiących na chorobę afektywną dwubiegunową jest podobne do leczenia dorosłych pacjentów. Leczenie może pomóc kontrolować objawy i działa najlepiej, gdy jest ciągłe i nieprzerwane. Leki często pomagają stabilizować nastrój.

Dzięki właściwemu leczeniu stan dzieci z chorobą afektywną dwubiegunową z czasem się poprawia. Jednak zazwyczaj znalezienie właściwego sposobu leczenia dostosowanego do potrzeb pacjenta wymaga zastosowania kilku prób.

To może Cię zainteresować ...
Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej

Różne rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej mają znaczny wpływ na stan psychiczny chorego i na jego otoczenie, oscylujący między euforią a depre...



  • Comeche Moreno, Mª Isabel. Manual de terapia de conducta en la infancia.Dykynson-Psicología. Madrid, 2012.
  • American Psychiatry Association (2014). Manual diagnóstico y estadístico de los trastornos mentales (DSM-5), 5ª Ed. Madrid: Editorial Médica Panamericana.