Propaganda polityczna: poznaj trzy taktyki

13 października, 2020
Warto nauczyć się rozpoznawać taktyki propagandy politycznej, aby uniknąć jej wpływu.

Chociaż propaganda polityczna wyszła z użycia w ostatnich dziesięcioleciach XX wieku, to jednak jej skutki są nadal widoczne. W dzisiejszych czasach, dzięki mediom społecznościowym i innym platformom, koncepcja ta jest kamuflowana jako perswazja lub reklama.

Co to jest propaganda polityczna?

Propaganda polityczna to rodzaj komunikacji, który stanowi część systemów społecznych i politycznych. Jak dotąd wielokrotnie badano tę koncepcję. Aby zrozumieć pojęcie propagandy politycznej, trzeba znać trzy podstawowe kryteria:

  • Treść: treść propagandowa musi mieć charakter polityczny. Wiadomość może na początku wyglądać niepolitycznie, ale po dokładniejszym zbadaniu znajdziemy jej polityczne powiązanie.
  • Kontrola nad wiadomością: Ważnym czynnikiem jest tutaj to, że wystawca ma 100% kontroli nad wiadomością. Dotyczy to etapów produkcji i nadawania.
  • Cel: Celem przekazu jest promowanie interesów i idei nadawcy. Tymczasem przekaz ma również na celu wywołanie pewnej reakcji ze strony odbiorców w określonym z góry celu.

W tym artykule omówimy niektóre techniki stosowane w propagandzie politycznej.

Propaganda polityczna

Techniki etykietowania

Techniki etykietowania używają pewnego rodzaju etykietek jako głównego narzędzia. Chodzi o to, aby użyć pewnych terminów, które mają rezonans emocjonalny lub pojęciowy, aby skojarzyć przekaz z pozytywnymi lub negatywnymi aspektami. Istnieje wiele sposobów zastosowania tej techniki w propagandzie politycznej:

  • Stosowanie etykiet negatywnych: Oznakowane czegoś negatywnie, pomimo faktu, że nie ma wystarczających informacji, aby potwierdzić tę negatywną etykietę. Jednym z wyraźnych przykładów jest nazywanie grupy ludzi „złymi” tylko dlatego, że reprezentują idee odmienne od naszych.
  • Definicja asymetryczna: Wykorzystanie dwuznaczności niektórych słów, aby upewnić się, że odbiorca otrzyma wiadomość, która odbiega od rzeczywistości. Przykładem tego jest sytuacja, w której politycy mówią, że celem wojny jest osiągnięcie pokoju. Zwykły obywatel i organ zarządzający nie definiują pokoju w ten sam sposób.
  • Powtarzająca się generalizacja: Użycie niejasnych fraz z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. Na przykład, gdy kandydat obiecuje wprowadzić „wielką zmianę” dla kraju.

Techniki asocjacyjne

Strategie te służą, by mieć pewność, że odbiorcy kojarzą cechy konkretnego pojęcia (pozytywnego lub negatywnego) z innym, które jest początkowo neutralne dla odbiorców.

  • Zestawienie: Kojarzenie niezależnych pomysłów poprzez ich łączenie. Ta technika działa to nawet bez pośredniego powiązania dwóch koncepcji. Na przykład „osoba X jest autorytatywna, a osoba Y gra w golfa z osobą X w każdy czwartek”. Tutaj chodzi o to, aby osoba X wyglądała na tak samo autorytatywną jak osoba Y.
  • Cnotliwe słowa: Używanie pewnych słów, które wywołują pozytywne emocje u odbiorców. Przykładem tego jest używanie w przemówieniach takich słów jak „wolność”, „bezpieczeństwo” i „prawda”.
  • Zwykli ludzie: Używanie obrazów, które doskonale wpasowują się w codzienne życie odbiorców, ich zwyczaje i język. Tworzy to poczucie przynależności. Przykładem może być używanie zdjęć młodych par ze szkoły średniej w reklamach politycznych.
Rozmowa mająca na celu manipulację

Techniki oparte na wiarygodności źródła

Głównym celem tych technik jest skorzystanie z wiarygodnego źródła w celu potwierdzenia koncepcji lub przesłania. Oto kilka przykładów:

  • Nadawanie znaczenia poprzez tajne źródła: Korzystanie ze źródeł, które nigdy są ujawniane i mówienie o nich w kategoriach ogólnych, powołując się na bliżej nieokreślonych ekspertów, którzy rzekomo popierają wiadomość, bez podawania konkretnych nazwisk. Wykorzystuje się anonimowość, aby trudno było zapamiętać szczegóły przekazywanej wiadomości. Przykładem tego jest komunikat w stylu „Źródła potwierdzają, że partia X jest finansowana nielegalnie”.
  • Mądrzy ludzie nie mogą się mylić: Powoływanie się na ludzi o prestiżowym stanowisku czy dobrej opinii, którzy potwierdzają koncepcję lub przesłanie. Na przykład „Osoba X powiedziała, że… a jeśli ta osoba to powiedziała, nikt nie może tego zlekceważyć”.
  • Potępianie źródła: Zdyskredytowanie pomysłu przez atakowanie tylko jego źródła. Wyraźnym tego przykładem jest nazwanie kogoś kłamcą w celu rozbicia jego przesłania. W kręgach filozoficznych jest to znane jako atak ad hominem.

Kilka słów dla podsumowania

W tym artykule przedstawiliśmy kilka taktyk, na których opiera się propaganda polityczna, jednak istnieje ich o wiele więcej. Naiwnie jest myśleć, że polityczna propaganda nie ma na nas wpływu. Dlatego znajomość jej technik jest niesamowicie istotna, jeśli nie chcemy ulec przekonującym siłom politycznym.