Utrata rodzica – jak dojść do siebie i poradzić sobie ze smutkiem

Czy kiedykolwiek kogoś straciłeś? Utrata rodzica jest nie do zniesienia, pozostawiając pustkę. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, jak radzić sobie ze smutkiem.
Utrata rodzica – jak dojść do siebie i poradzić sobie ze smutkiem

Ostatnia aktualizacja: 22 listopada, 2021

Utrata rodzica może być nie do zniesienia. Trudno opisać burzliwą falę uczuć, która nadchodzi i Cię przytłacza. Pojawia się strach przed radzeniem sobie ze stratą. Co ważniejsze, ludzie czują się bezsilni, ponieważ nie mogą wyleczyć choroby i odroczyć tego, co nieuniknione.

Utrata rodzica może oznaczać utratę części siebie. Jeśli zawsze byli przy Tobie, pomagając i wspierając Cię, trudno jest wyobrazić życie bez nich. Przejście przez tak ponury okres, jak utrata rodzica, pokazuje, że ludzie mogą być silniejsi niż myślimy. Gdzieś w nas tkwi odporność, o której nigdy nie myśleliśmy, że jest możliwa.

Strata przewodnika życiowego pozostawia ogromną pustkę. Przynosi również nieznośny ból, który wydaje się niemożliwy do wyleczenia, nawet jeśli ich śmierć nie była niespodzianką. Utrata rodzica jest jednym z najtrudniejszych emocjonalnie ludzkich doświadczeń.

Utrata rodzica

Chociaż rozumiemy, że śmierć rodzica jest nieunikniona w sensie abstrakcyjnym, nie zmniejsza to naszego żalu. Utrata kogoś jest traumatyczna, zmienia ludzi w każdym wieku, biologicznie i psychicznie. Nic już nie jest takie samo, utrata rodzica całkowicie nas przemienia.

Według psychiatry dr Nikole Benders-Hadi „W sytuacjach, gdy śmierć jest nieoczekiwana, na przykład w przypadku ostrej choroby lub traumatycznego wypadku, ludzie czują gniew i zaprzeczają rzeczywistości, co prowadzi do depresji”.

Jednak świat oczekuje, że po trzech dniach żałoby szybko dojdziesz do siebie i wrócisz do pracy. Nie ma dobrego lub złego sposobu na opłakiwanie straty rodzica. Jednak te strategie mogą stanowić punkt wyjścia, gdy zaczynasz godzić się ze stratą.

„Kiedy spotykamy się w życiu z prawdziwą tragedią, możemy zareagować na jeden z dwóch sposobów, tracąc nadzieję i popadając w autodestrukcyjne nawyki lub wykorzystując wyzwanie, aby znaleźć naszą wewnętrzną siłę”.

-Dalajlama-

Wiedz, że to, co czujesz, jest ważne

Większość ludzi doświadcza utraty kogoś w swoim życiu. Ostateczność śmierci wydaje się niewiarygodna, zwłaszcza gdy chodzi o rodzica. To ktoś, kogo obecność w Twoim życiu była czymś stałym. Ukończyłeś dorastanie i pomyślnie osiągnąłeś dorosłość. Jednak nadal potrzebowałeś (i spodziewałeś się, że będziesz mieć) swoich ukochanych rodziców na nadchodzące lata. Utrata rodzica, Twojego systemu wsparcia, pozostawia ogromną pustkę i ból. Ta pustka jest nie do wyleczenia, choć mogłeś wiedzieć, że ten moment nadejdzie.

Jeśli Ty i Twoi rodzice mieliście gorsze stosunki, w Twojej głowie może pojawić się kolejka górska sprzecznych emocji. Smutek jest powszechny po stracie rodzica, ale normalne jest również, że przewagę przejmują inne uczucia. Możesz nie czuć się smutny i to też jest w porządku. Być może czujesz tylko odrętwienie lub ulgę, że osoba ta nie odczuwa już bólu. Smutek otwiera furtkę do zalewu skomplikowanych, często sprzecznych emocji.

Twoja relacja z rodzicami mogła wiązać się z wieloma wyzwaniami, ale stanowiła ważny klucz do Twojej tożsamości. Oni Cię stworzyli (lub adoptowali) i postanowili Cię wychować. Stali się Twoją pierwszą kotwicą na świecie. Po tak znacznej stracie naturalne jest zmaganie się lub doświadczanie trudności w pogodzeniu się z cierpieniem. Doświadczysz uczuć takich jak:

  • Złość lub frustracja.
  • Wina, być może za to, że nie kontaktowałeś się z nimi często lub nie byłeś obecny przy ich śmierci.
  • Szok i odrętwienie emocjonalne.
  • Zamieszanie, niedowierzanie lub poczucie nierzeczywistości.
  • Beznadzieja lub rozpacz.
  • Ból fizyczny.
  • Objawy zaburzeń zdrowia psychicznego, w tym depresja lub myśli samobójcze.
  • Ulga, że już nie cierpią.

Pamiętaj, że utrata rodzica jest dla niektórych przytłaczająca, a inni radzą sobie lepiej. Bez względu na to, jak cię to uderzy, powinieneś starać się być silny. Zawsze pamiętaj, że Twoje uczucia są ważne, nawet jeśli nie są zgodne z tym, co inni myślą, że „powinieneś” czuć.

Pozwól sobie w pełni doświadczyć straty (bez względu na to, ile to zajmie)

Ludzie reagują na smutek na różne sposoby, ale ważne jest, aby pozwolić sobie na odczuwanie wszystkich swoich uczuć. Nie ma jednego właściwego sposobu na żałobę po stracie rodzica. W Twoim kalendarzu nie zaznaczysz sobie dnia, po którym będziesz się czuć lepiej. Nie ma etapów żalu, które należy “zaliczyć”. Zaprzeczanie swoim uczuciom wydaje się drogą do szybszego uzdrowienia. W końcu inni oczekują, że pogrzebiesz swój smutek i pójdziesz dalej, zanim pogodzisz się ze stratą.

Pamiętaj, że smutek to trudny i bolesny proces. Nie daj się zwieść reakcjom innych ludzi. Niektórzy przezwyciężają smutek w krótkim czasie, posuwając się dalej z resztkami smutku zamiecionymi pod dywan. Inni potrzebują więcej czasu i wsparcia. Jeśli Twoi rodzice zmarli po długiej chorobie, miałeś więcej czasu na przygotowanie. Jednak żadna ilość przygotowań nie sprawi, że Twój smutek stanie się mniej istotny. Nadal czujesz się oszołomiony i niedowierzasz temu, co się stało, zwłaszcza jeśli liczyłeś na ich wyzdrowienie.

Z drugiej strony nieoczekiwana utrata rodzica w średnim wieku zmusza Cię do konfrontacji z własną śmiertelnością. Oczywiście ta bitwa również komplikuje smutek. Coś, co może całkowicie pomóc w okresie żałoby, to grupy wsparcia. Przyjaciele i bliscy mogą zapewnić pocieszenie. Niemniej jednak grupa wsparcia może zaspokoić inny rodzaj potrzeby społecznej.

Łączy Cię z innymi, którzy doświadczyli podobnych strat. Często zdarza się, że czujesz się zirytowany lub sfrustrowany, gdy ludzie w Twoim życiu, którzy nie stracili kogoś, pocieszają Cię. Ich wiadomości tylko Cię irytują. Bez względu na to, jak miłe lub pełne dobrych intencji są ich słowa, osoby te po prostu nie rozumieją, przez co przechodzisz. W grupie wsparcia istnieje wspólne zrozumienie, z potwierdzeniem emocji, których nie jesteś w stanie wyrazić innym.

Dziel się kochającymi wspomnieniami

Po stracie rodzica warto porozmawiać z członkami rodziny i bliskimi o tym, co dla ciebie znaczyli. Poza tym dzielenie się historiami może pomóc zachować pamięć o danej osobie. Czy masz dzieci? Rozważ opowiedzenie im historii o ich dziadkach lub kontynuowaniu tradycji rodzinnych, które były ważne w Twoim dzieciństwie.

Mówienie o wspomnieniach z początku może być bolesne. Ale może się okazać, że Twój smutek zacznie się zmniejszać, gdy będziesz kontynuował różne historie. Jeśli w tej chwili czujesz, że nie możesz otwarcie porozmawiać o swoich rodzicach, możesz również zebrać zdjęcia z wyjątkowych chwil. Spróbuj napisać im list, w którym wyrażasz żal z powodu ich odejścia.

Oczywiście nie każdy ma pozytywne wspomnienia o swoich rodzicach. A ludzie często unikają dzielenia się negatywnymi wspomnieniami o osobach, które odeszły. Jeśli jednak nigdy nie dyskutowałeś ani nie przeanalizowałeś tego, co się stało, będzie Ci jeszcze trudniej wyleczyć się i ruszyć naprzód po ich śmierci. Otwarcie się na terapeutę lub kogoś innego, komu ufasz, może pomóc zmniejszyć ciężar na Twoich barkach.

Mamy tendencję do ubóstwiania rodzica, którego straciliśmy. Dlaczego? Ponieważ byli to Twoi rodzice, których szanowałeś i kochałeś. Poza tym nie można na nich narzekać, bo nie potrafią się już bronić. Najłatwiej je zapamiętać w najlepszym możliwym świetle.

Pamiętaj, że nikt nie jest doskonały i nie ma nic złego w posiadaniu zarówno pozytywnych, jak i negatywnych wspomnień. Zastanów się nad zrobieniem czegoś na cześć ich pamięci. Niektórym ludziom konkretne działania pomagają uhonorować zmarłego rodzica, oferując pocieszenie:

  • Tworzenie domowego ołtarzyka ze zdjęciami i pamiątkami.
  • Sadzenie ulubionego drzewa lub kwiatka na swoim podwórku.
  • Adoptowanie ich zwierząt domowych lub roślin.
  • Kontynuacja pracy, którą uznali za sensowną, taką jak wolontariat lub inne prace społeczne.
  • Darowizny na rzecz preferowanej organizacji charytatywnej lub organizacji.

Odblokuj nowy rozdział

Bez względu na to, jak trudne może się to wydawać, rozważ odblokowanie nowego rozdziału w swoim życiu. Społeczeństwo często uznaje utratę rodzica jako naturalny porządek wydarzeń. Jednak ci, którzy tego doświadczyli, wiedzą, jak zmienia to życie. Czujesz się zraniony i zagubiony, ale Twoje serce jest silniejsze, niż sobie wyobrażałeś.

Dzięki powyższym strategiom Twoje serce nabiera pewności siebie, bijąc nową nadzieją. Z czasem staje się zdrowszy niż kiedykolwiek wcześniej. Jak widzisz, nadal możesz cieszyć się życiem i powinieneś to robić. Życie jest po to, by je pielęgnować. W końcu tego właśnie chcieliby Twoi rodzice. Żyj swoim życiem ze świadomością, że będą się cieszyć tym, co robisz.

Jeśli nadal czujesz, że nie jesteś gotowy, rozważ rozmowę z doświadczonym terapeutą . Nie ma wstydu w potrzebie dodatkowego wsparcia, gdy zaczynasz rozpatrywać sprawę śmierci swojego rodzica. Wielu lekarzy specjalizuje się w zapewnianiu wsparcia w żałobie. Terapeuta oferuje walidację i wskazówki, gdy pracujesz nad złożonymi emocjami towarzyszącymi żałobie.

Terapeuci mogą również nauczyć Cię strategii radzenia sobie, których możesz użyć, gdy zaczniesz przyzwyczajać się do życia bez rodziców. Terapia oferuje również bezpieczną przestrzeń do wyładowania wszelkiego poczucia winy, złości, urazy lub innych utrzymujących się emocji wokół zmarłego rodzica, pomagając Ci osiągnąć pewien poziom zamknięcia.

Smutek po stracie rodzica jest wyczerpujący, bez względu na to, jaką miałeś z nimi relację. Pamiętaj, że żałoba to zdrowy proces, który dla każdego wygląda inaczej. Traktuj się ze współczuciem i cierpliwoścą, gdy poświęcasz czas potrzebny na przepracowanie swojej straty.

To może Cię zainteresować ...
Radykalna akceptacja: co to jest i jak można ją zastosować w praktyce?
Piękno umysłu
Przeczytaj na Piękno umysłu
Radykalna akceptacja: co to jest i jak można ją zastosować w praktyce?

Radykalna akceptacja to chęć życia takim, jakie jest. Polega na uznaniu rzeczywistości, a nie walce z nią. Dowiedz się więcej tutaj.



  • Chouhy, R. (2000). Función paterna y familia monoparental: ¿ Cuál es el costo de prescindir del padre. Psicología y psicopedagogía.