Programy typu reality show - dlaczego są tak wciągające?

07 lipca, 2020

Programy typu reality show pojawiły się w telewizji prawie każdego kraju na świecie. Wielu fascynują, choć większość nie wie dlaczego. Są po prostu urzeczeni tym, co dzieje się w pozornie spontanicznym, a w rzeczywistości dokładnie zaplanowanym i zorganizowanym środowisku.

Reality show stały się stałym elementem ramówki telewizyjnej w różnych krajach. Prawie wszystkie z nich odniosły przytłaczający sukces, który z czasem zanika, dopóki nie pojawi się kolejny nowy program w tym samym formacie. Odbiorców tego rodzaju programów można liczyć w milionach.

W wielu przypadkach reality show klasyfikuje się jako „śmieciową telewizję”, zwłaszcza gdy pokazują i odtwarzają w najokrutniejszy sposób to, co najgorsze w ludzkiej naturze. Jednak nie zaszkodziło to wysokiej publiczności. Tysiące ludzi nadal czuje się całkowicie uwięzionych przez te programy i ogląda je odczuwając pewien rodzaj przyjemnego poczucia winy.

Reality show zaczęły pojawiać się w latach 90., ale ich prawdziwy boom nastąpił w XXI wieku, równocześnie z nadrzędnością rzeczywistości wirtualnej i pełnym skupieniem się na tak zwanej „postprawdzie”.

Korytarz świateł
Pytanie brzmi: co te programy mają w sobie, że przyciągają tylu odbiorców i uwagę tak wielu pokoleń na raz?

„Telewizja jest lustrem, w którym odbija się porażka całego naszego systemu kulturowego”.

-Federico Fellini-

Bohaterowie reality show

Ostatnim hitem reality show jest „transmitowanie życia na żywo”, a przynajmniej twórcy chcą, abyśmy w to wierzyli. Aby to osiągnąć, potrzebujesz z jednej strony ludzi, którzy nie mają problemu z pokazywaniem swojego życia prywatnego.

Z drugiej strony, przed ekranem potrzebni są widzowie zainteresowani poznaniem szczegółów tych prywatnych spraw.

Za każdym razem, gdy jest organizowany casting do uczestnictwa w jednym z tych programów zgłaszają się tysiące osób. Kolejki rozciągają się na kilometry. Ludzie odpowiedzialni za dokonywanie selekcji wiedzą, że wszyscy ci ludzie mają jeden wspólny cel: chcą radykalnie zmienić swoje życie. Uważają, że pójście do telewizji to świetna okazja.

Chociaż najwyraźniej każdy może uczestniczyć w reality show prawda jest taka, że ​​rzeczywistość wygląda trochę inaczej. Wybierając, kto weźmie udział, brane są pod uwagę niektóre cechy.

Najważniejsze jest to, że każdy uczestnik ma jakieś cechy charakterystyczne, fizyczne, psychologiczne lub kulturowe, które są przewymiarowane. Ten typ programu nie potrzebuje „zwykłych” ludzi.

Cechy widzów

Niektórzy eksperci zauważyli, że widzowie lub obserwatorzy reality show można podzielić na dwie grupy. Obie mają jedną wspólną cechę: są podglądaczami. Pojawia się tutaj zjawisko oglądactwa.

Innymi słowy, lubią patrzeć bez bycia widzianym, szczególnie na intymne aspekty życia innych. Jednak to podglądactwo nie jest motywowany w ten sam sposób u wszystkich, dlatego istnieją dwie grupy.

Przyjaciele oglądają telewizję
Pierwsza grupa to grupa zwykłych ciekawskich. Chcą, widzieć innych w swoim najsurowszej formie, ponieważ daje im to poczucie siły. Dlatego siadają przed telewizorem i zachowują się jak sędziowie ludzkiego zachowania. Są tam po to, aby powiedzieć telewizorowi, jak ci ludzie powinni się zachowywać.

Druga grupa to ta, która chce porównywać się z uczestnikami reality show. Stara się identyfikować z niektórymi z nich i jest głęboko zaangażowana w ich porażki i osiągnięcia. Tak naprawdę chcą zrealizować swoje własne fantazje w ciele innej osoby. Zachodzi tu mechanizm projekcji. Uważają się za część przygody, w obcym ciele.

Problematyczne aspekty reality

Badanie opublikowane w Psychology Today wskazuje, że widzowie są tak zaangażowani w tego rodzaju programy, że ostatecznie tworzą z nimi więzi, które bardzo przypominają uzależnienie.

Podobnie jak w przypadku narkotyków reality shows powodują silne wyładowania endorfin, a zatem generuje zależność, którą można zaklasyfikować jako chemiczną. Podobnie reality show często dają widzom złudzenie, że również są oni częścią programu. Publiczność często głosuje za usunięciem lub uratowaniem uczestnika, co tworzy iluzję kontroli.

Widzowie nigdy nie przestają być widzami. Są świadkami życia innych, podczas gdy przestają żyć własnym życiem.

Reality show nie oferują więcej niż rozrywka. Zasadniczo są one „dodawane do zakładek” lub przynajmniej edytowane. Oznacza to, że brakuje im spontaniczności, którą teoretycznie zakładają.

Fałszują to, co się dzieje, aby wysłać chory apel do najbardziej podstawowych motywacji publiczności. Krótko mówiąc, nie są dobrą alternatywą do spędzania wolnego czasu wysokiej jakości.

Rincón, O. (2003). Realities: La narrativa total de la televisión. Signo y pensamiento, 22(42), 22-36.