Antoni Gaudi: zdumiewający architekt

15 Luty, 2020
Antoni Gaudi był bardzo inteligentnym i utalentowanym człowiekiem. Z pewnością był on jedyny w swoim rodzaju. Dowiedz się o nim wszystkiego w dzisiejszym artykule!

Antoni Gaudi był bardzo inteligentnym i utalentowanym człowiekiem. Z pewnością był on jedyny w swoim rodzaju.

Antoni Gaudi był kimś więcej niż architektem: był artystą, który pozostawił po sobie wiarygodne dowody swojej pomysłowości i wrażliwości w każdym ze swoich dzieł. Jego styl jest wyjątkowy i niepowtarzalny.

Nie bez powodu wiele jego prac znajduje się obecnie na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Gaudi miał trzy wielkie pasje: naturę, sztukę i religię. Każdemu z tych obszarów poświęcił wszystko, co najlepsze z jego talentu i umiejętności. Praktycznie nie miał życia osobistego, ponieważ całkowicie poświęcił się pracy i swoim przekonaniom.

Chociaż jego szczególny sposób patrzenia na architekturę był ceniony w jego czasach, ludzie naprawdę zaczęli go doceniać dopiero po jego śmierci. Dziś jest on znany jako jeden z najważniejszych architektów wszech czasów. Mało tego – wiele osób studiuje na kierunkach związanych z jego pracami.

Antoni Gaudi, nieśmiały chłopiec

Jedną z najważniejszych rzeczy w życiu Gaudiego było to, że urodził się w rodzinie typowo rzemieślniczej. Pięć pokoleń przed nim zajmowało się wytwarzaniem wyrobów z miedzi. Jego ojciec i dwaj dziadkowie byli kotlarzami. Oznacza to, że produkowali beczki do destylacji winogron w Tarragonie.

Antonio Gaudi i jeden z jego projektów

Gaudi często podkreślał, że wizje wielkich obiektów pojawiły się u niego w dzieciństwie, a przebywanie wśród swojej rodziny przyzwyczaiło go do wyobrażania sobie świata w trójwymiarze. Dla niego każdy sztywny materiał i duże przedmioty były rozciągliwe. Dlatego też zastosował tę unikalną technikę w swoich projektach.

Nikt nie wie, czy Antoni Gaudi urodził się w Reus czy w Riudoms. Sam przez całe życie twierdził, że pochodził z tego czy innego miejsca. Znamy tylko datę jego urodzenia: 25 czerwca 1852 roku. Ponadto, wiemy że jego zdrowie było tak kruche, że rodzice postanowili go ochrzcić w Kościele katolickim już dzień po jego narodzinach, ponieważ sądzili, że wkrótce umrze.

Gaudi był chorowitym dzieckiem. To uczyniło go introwertykiem i wielkim obserwatorem przyrody. Jego projekty architektoniczne zawsze naśladowały zjawiska organiczne, które odnalazł w naturze. Dlatego wolał krzywe świata rzeczywistego od prostych linii planów. To wszystko doprowadziło go do stworzenia jego niepowtarzalnego stylu.

Architekt innego rodzaju

Po tym, jak jego rodzina przeprowadziła się do Barcelony, Antoni Gaudi w 1874 roku wstąpił do tamtejszej Szkoły Architektury. W tym samym roku opracował swoje pierwsze projekty i zanurzył się w studium prac architektonicznych różnych kultur.

W 1876 roku zmarła jego matka i brat. Miała ona 57 lat, a jego brat – zaledwie 25. Ukończył on tuż wcześniej studia medyczne. Podwójna tragedia była ciężkim ciosem dla Gaudiego. W związku z tym został zmuszony do pracy w niepełnym wymiarze godzin jako kreślarz, aby móc ukończyć edukację.

Trzy lata później zmarła także jego jedyna żyjąca siostra, Rosa. Osierociła córkę, którą Gaudi się zaopiekował. W tym samym roku poznał Eusebio Güella, który później został jego dobrym przyjacielem i patronem. Dzięki temu Antoni Gaudi zaczął stopniowo zyskiwać na popularności.

Nieszczęścia i chwała

Antoni Gaudi przez całe swoje życie kochał tylko jedną kobietę – nazywała się Pepeta Moreu. Była hafciarką, która napisała do niego, by powiedzieć, że zlecony przez Gaudiego projekt o nazwie Cooperativa Obrera Mataronense był zbyt trudny do wykonania. To była miłość od pierwszego wejrzenia.

Od tego czasu artysta w każdą niedzielę jadał obiad w domu Pepety. Zazwyczaj zabierał ze sobą Rosę, swoją małą siostrzenicę. Kiedy oświadczył się Pepecie, kobieta odrzuciła jego zaloty. Antoni Gaudi nie miał wyglądu modela. Wręcz przeciwnie. Niektórzy twierdzą, że Pepeta odrzuciła oświadczyny Gaudiego, ponieważ nie mogła poślubić mężczyzny, który „nosił wąsy pełne smarków”.

W tym samym czasie, w 1883 roku, Antoni zaczął budować swoje arcydzieło: bazylikę Sagrada Familia w Barcelonie. Stał się także anachoretą, był bardzo tajemniczy i religijny. Ponadto, jeszcze bardziej niż kiedykolwiek poświęcał się swojej pracy. Mężczyzna uczęszczał na mszę w kościele kilka razy dziennie i poddawał się różnego rodzaju postom, które głównie zagrażały jego zdrowiu.

Później musiał pogodzić się ze śmiercią swojego ojca i siostrzenicy. Dosięgła go nawet śmierć jego przyjaciela i dobroczyńcy, Eusebio Güella. Antoni Gaudi w 1926 roku znalazł się pod kołami samochodu. Z powodu jego biedy, władze miasta zabrały go do charytatywnej placówki opieki zdrowotnej. Trzy dni później zmarł. Barcelona do dziś opłakuje jego śmierć.

  • Ramírez, J. A. (1998). La metáfora de la colmena: de Gaudí a Le Corbusier (Vol. 13). Siruela.