Ferdynand Magellan – biografia niezwykłego podróżnika

Wrzesień 24, 2019

Ferdynand Magellan był człowiekiem morza, poszukiwaczem przygód. Wyczuł istnienie przejścia między Atlantykiem i Pacyfikiem. Kiedy przekroczył cieśninę, która dziś nosi jego imię, płakał z emocji. W końcu, po wielu burzach, znalazł spokojne morze.

Ferdynand Magellan był tym, który zaproponował i poprowadził pierwszą podróż dookoła świata. Aby wybrać się w taką podróż potrzeba było dużo odwagi, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że nie wiedział, co go może czekać. To był naprawdę niesamowity wyczyn.

W 2019 r. upływa pięć wieków od pierwszej podróży dookoła świata, której przewodniczył Ferdynand Magellan. Kierowała nim intuicja i rozwinięty węch dobrego żeglarza. W tym czasie nikt nie mógł potwierdzić, czy w Ameryce Południowej istniało naturalne przejście z Atlantyku do Pacyfiku. Ale coś podpowiadało Magellanowi, że tak właśnie było.

Stary statek

„Kościół mówi, że Ziemia jest płaska. Ale ja wiem, że jest okrągła, ponieważ widziałem jej cień na Księżycu. I bardziej wierzę w cień niż w Kościół ”.

-Ferdynand Magellan-

Chociaż Ferdynand Magellan nie ukończył pierwszej podróży dookoła świata prawdą jest, że bardzo niewiele mu zabrakło. Jedyną rzeczą, która powstrzymała jego postęp, była jego śmierć. Śmierć, która zakończyła życie pełne niesamowitych przygód i epickich chwil.

Ferdynand Magellan na początku kariery

Ferdynand Magellan urodził się w Porto, w Portugalii w 1480 r. Był synem szlachty, w związku z czym miał dostęp do uprzywilejowanej edukacji, podczas której poświęcił się głównie studiom kartograficznym i żeglarskim. W tym czasie mieszkał w Lizbonie, choć już w młodym wieku został podróżnikiem.

W wieku 25 lat odbył podróż do Indii. Następnie odbył inne podróże i w ich trakcie poznał osobę, która została jego niewolnikiem na całe życie: Enrique de Malaca. Wielu uważa, że to tak naprawdę on dokonał pierwszej podróży dookoła świata, ponieważ wrócił do Europy żywy, w przeciwieństwie do Magellana.

Później Magellan udał się do Maroka, gdzie został ranny w nogę podczas konfrontacji. Po powrocie do Portugalii popadł w niełaskę króla Manuela I. Z powodu tego napięcia udał się do Hiszpanii, aby spróbować szczęścia i po wielu wysiłkach udało mu się przekonać króla Karola I, aby mógł odbyć podróż do Indii trasą na zachód.

Magellan i jego niesamowita podróż

10 sierpnia 1519 r. Magellan rozpoczął swoją przygodę. Pod swoim dowództwem miał pięć statków: Trynidad, San Antonio, Concepcion, Victoria i Santiago. Załoga liczyła 270 mężczyzn różnych narodowości. Większość z nich to Portugalczycy i Baskowie.

Wyprawa ominęła Afrykę Północną aż do Sierra Leone. Następnie udali się na zachód i dotarli do brzegów dzisiejszego Rio de Janeiro. Następnie na ich drodze pojawiło się Río de la Plata, które początkowo pomylili ze słynnym przejściem, którego szukał Magellan. Gdy zorientowali się, że to nie to, czego szukali byli bardzo rozczarowani.

Wreszcie dotarli do zatoki San Julián w środku zimy. Postanowili tam poczekać na poprawę pogody, ponieważ załoga była w kiepskim stanie. Kapitanowie różnych statków uknuli spisek przeciwko Magellanowi. Magellan się zorientował i niektórzy z odpowiedzialnych zostali zwolnieni, a innych pozostawił na łaskę losu.

Spełnione marzenie

Wiosną 1520 roku byli w stanie kontynuować podróż i odkryli tę wymarzoną wiele lat wcześniej cieśninę. Była to szybka droga do Morza Południowego, jak wtedy nazywano Ocean Spokojny.

Ocean Spokojny
Przekroczenie tego ogromnego akwenu było prawdziwą męką, ale po dotarciu na drugą stronę czekał na nich spokój. Z tego powodu został ochrzczony jako Ocean Spokojny. Nazwa, która przetrwała do dziś, chociaż w rzeczywistości jest to najbardziej niespokojny ocean na Ziemi. Kronikarze tamtych czasów mówią, że Magellan płakał z emocji.

Cieśnina, która dziś nosi imię Magellana, została początkowo ochrzczona jako Cieśnina Wszystkich Świętych przez samego Magellana. Następnie popłynęli na północ wzdłuż wybrzeża Chile. Później wyszli na otwarte morze kierując się na zachód.

Ostatni wysiłek

Znowu zaczęły się problemy. Brakowało im żywności i wody. Antonio Pigafetta, kronikarz wyprawy, opisał to następująco:

„Zjadane przez nas ciastko nie było już chlebem, ale kurzem pełnym robaków, które pochłonęły całą jego zawartość. Ponadto miało zapach nie do zniesienia, ponieważ było przesączone moczem szczura. Woda, którą piliśmy była śmierdząca i brudna. Aby nie umrzeć z głodu byliśmy zmuszeni jeść kawałki skóry pokrywające maszt.

W końcu dotarli na Wyspę Złodziei, prawdopodobnie dzisiejszą wyspę Guam. Tam mogli zaopatrzyć się w wodę i jedzenie. Gdy wypłynęli ponownie znaleźli kolejny archipelag, który nazwali Filipinami, na cześć Filipa II, króla Hiszpanii.

Mieszkańcy tego miejsca opierali się obecności przybyłych i stoczyli z nimi wiele krwawych walk. Podczas jednej z nich poległ Magellan. Był to rok 1521. Podróż dookoła świata ukończyli ci, którzy przeżyli. Śmierć zakończyła jego życie nie pozwalając mu zobaczyć, jak spełnia się jego największe marzenie.

  • Toribio-Medina, J. (1913). El Descubrimiento del Océano Pacífico: Vasco Núñez de Balboa, Fernando de Magallanes y sus Compañeros. Tomo II: Documentos Relativos a Núñez de Balboa. Santiago de Chile: Imprenta Universitaria.