Clark Leonard Hull i dedukcyjna teoria behawiorystyczna

Lipiec 25, 2019

Clark Leonard Hull (1884-1952) zaproponował nowy sposób rozumienia zachowania. Hull chciał ustalić podstawowe zasady nauki behawioralnej, aby wyjaśnić zachowanie różnych gatunków zwierząt, a także zachowania indywidualne i społeczne. Jego teoria jest znana jako behawioralizm dedukcyjny.

Teoria Hulla była najbardziej szczegółową i złożoną z głównych teorii uczenia się w XX wieku. Dla Hulla siła przyzwyczajenia była najbardziej podstawową koncepcją. Uważał, że praktyka wzmacnia nawyki.

Clark Leonard Hull opisywał nawyki jako powiązania bodziec-odpowiedź oparte na nagrodach. Według Hulla, odpowiedzi a nie spostrzeżenia lub oczekiwania są tym, co pomaga w kształtowaniu nawyków. Proces jest stopniowy i nagroda jest niezbędna.

Dedukcyjna teoria behawiorystyczna, której autorem był Clark Leonard Hull

Clark Leonard Hull zaproponował nowy sposób rozumienia behawioryzmu, który wynikał z logicznego pozytywizmu, który panował w jego czasach. Podobnie jak inni czołowi teoretycy, Hull uważał, że ludzkie zachowanie można wyjaśnić przez uwarunkowanie i wzmocnienie. Redukcja impulsów działa jako wzmocnienie zachowania.

To wzmocnienie zwiększa prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia tego samego zachowania, gdy w przyszłości pojawi się taka sama potrzeba. Dlatego, aby przetrwać w swoim środowisku, organizm musi zachowywać się w sposób, który zaspokaja te potrzeby przetrwania.

W związku z tym w relacji bodziec-odpowiedź, gdy po bodźcu i odpowiedzi następuje zmniejszenie potrzeby, prawdopodobieństwo że ten sam bodziec „wytworzy” tę samą odpowiedź w przyszłości wzrasta.

Oblizujący się pies

Clark Leonard Hull chciał ustalić podstawowe zasady nauki behawioralnej, aby wyjaśnić zachowanie zwierząt, a także zachowania indywidualne i społeczne. Jego teoria behawioryzmu dedukcyjnego proponuje nawyk jako centralną koncepcję. Siła nawyku zależy od tego, czy po sekwencji odpowiedzi na bodziec następuje wzmocnienie. Z kolei wielkość wzmocnienia zależy od zmniejszenia impulsu związanego z potrzebą biologiczną.

Po raz pierwszy Hull przedstawił swoje teorie uczenia się w Mathematico-Deductive Theory of Rote Learning (1940), we współpracy z kilkoma współpracownikami, w której wyraził swoje wnioski poprzez twierdzenia wyrażone zarówno w formach matematycznych, jak i werbalnych.

Hull opracował te pomysły w Principles of Behaviour (1943), gdzie zasugerował, że połączenie bodziec-odpowiedź zależy zarówno od typu, jak i ilości wzmocnienia.

Clark Leonard Hull i jego teoria uczenia się

Hull był jednym z pierwszych teoretyków, którzy próbowali stworzyć teorię mającą na celu wyjaśnienie wszystkich zachowań. Ta teoria uczenia się opracowana przez Hulla w 1943 r., znana jest jako teoria redukcji siły popędu. Hull oparł swoją teorię na koncepcji homeostazy, czyli idei, że ciało aktywnie działa na rzecz utrzymania pewnego stanu balansu lub równowagi.

Popęd, taki jak pragnienie, głód lub zimno powoduje nieprzyjemny stan lub napięcie. Aby zmniejszyć ten stan napięcia, ludzie i zwierzęta poszukują sposobów zaspokojenia tych biologicznych potrzeb (picie, jedzenie, znalezienie schronienia). W tym sensie Hull zasugerował, że ludzie i zwierzęta powtarzają każde zachowanie, które zmniejsza te impulsy.

Hull oparł swoją teorię na idei, że ludzie uczą się wtórnych popędów (w przeciwieństwie do podstawowych popędów, które są potrzebami biologicznymi, takie jak pragnienie socjalizacji, pragnienie i głód) poprzez uwarunkowania. Popędy te pośrednio zaspokajają podstawowe popędy, takie jak pragnienie pieniędzy, ponieważ to pomaga płacić za schronienie lub utrzymanie.

Te drugorzędne popędy występują, gdy ktoś ma więcej niż jedną potrzebę. Celem jest skorygowanie zakłócenia równowagi (homeostazy), co powoduje dyskomfort. Zachowanie jest uczone i uwarunkowane, jeśli i tylko wtedy, gdy osoba spełnia podstawowy popęd.

kobieta pijąca wodę

Hull opracował również sposób matematycznego wyrażania swojej teorii uczenia się:

sEr = V x D x K x J x sHr – sIr – Ir – sOr – sLr

W tej formule:

  • sEr: potencjał pobudzający lub prawdopodobieństwo, że organizm wywoła odpowiedź (r) na bodziec (y)
  • sHr: siła przyzwyczajenia, ustalona przez liczbę poprzednich uwarunkowań
  • D: siła popędowa, określona przez ilość ograniczenia biologicznego
  • K: bodziec motywujący, wielkość lub ważność celu
  • J: opóźnienie przed tym jak organizm może szukać wzmocnienia
  • lr: reaktywne wstrzymanie lub zmęczenie
  • slr: warunkowe wstrzymanie, spowodowane wcześniejszym brakiem wzmocnienia
  • sLr: próg reakcji, najmniejsza ilość wzmocnienia, która przyniesie uczenie się
  • sOr: Losowy błąd

Według Hulla, główne rozwiązanie teorii redukcji siły popędu odpowiada eliminacji i redukcji impulsów. Ponieważ impulsy te mogą utrudniać produktywność, teoria Hulla zakłada wzrost potencjalnej produktywności, którą można rozwinąć w środowisku pracy. Zaspokajając wszystkie potrzeby możesz poprawić wydajność pracy i tym samym osiągnąć większy sukces.

Wnioski końcowe

Krytycy uważali, że behawioryzm dedukcyjny był zbyt złożony lub że nie wyjaśniał ludzkiej motywacji, ponieważ nie był w stanie dokonywać uogólnień.

Jednym z największych problemów z teorią redukcji siły popędu Hulla jest to, że nie bierze ona pod uwagę tego, w jaki sposób wtórne wzmocnienia zmniejszają popędy. W przeciwieństwie do podstawowych popędów, takich jak głód i pragnienie, dodatkowe wzmocnienia nie mają bezpośredniego wpływu na potrzeby fizjologiczne i biologiczne. Inną ważną krytyką tej teorii jest to, że nie wyjaśnia ona dlaczego ludzie angażują się w zachowania, które nie zmniejszają popędów.

W każdym razie, podejście to wpłynęło na późniejsze teorie i wyjaśnienia. Wiele teorii motywacyjnych, które pojawiły się w latach 50. i 60., opierało się na oryginalnej teorii Hulla lub skupiało się na dostarczaniu alternatyw dla teorii redukcji siły popędu. Doskonałym przykładem jest słynna hierarchia potrzeb Abrahama Maslowa, która pojawiła się jako alternatywa dla podejścia Hulla.

  • Hull, C. L., Hovland, C. I., Ross, R. T., Hall, M., Perkins, D. T., & Fitch, F. B. (1940).Mathematico-deductive theory of rote learning: a study in scientific methodology. Oxford, England: Yale Univ. Press.
  • Hull, C. L. (1943). Principles of behavior: an introduction to behavior theory. Oxford, England: Appleton-Century.
  • Leahey, T. (1998). Historia de la psicología. Madrid: Prenti Hall.