Terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa

Dr Najavits jest światowym liderem w leczeniu urazów i uzależnień. Opracowała ciekawą terapię przywracającą poczucie bezpieczeństwa.
Terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa

Ostatnia aktualizacja: 03 stycznia, 2023

Dlaczego uzależnienia częściej występują u osób z zaburzeniami psychicznymi? Jedną z teorii, które próbowały wyjaśnić przyczynę tego związku, jest hipoteza samoleczenia. Proponuje, aby osoby z negatywnymi doświadczeniami emocjonalnymi przyjmowały substancje w celu samoregulacji. Jeśli jednak to prawda, w jaki sposób terapeuci mogą interweniować w takich przypadkach? W związku z tym porozmawiamy o procesie, jakim jest terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa.

Dr Lisa M. Najavits jest siłą napędową tej terapii. Jest także jedną z liderek ruchu, który poświęca swoje wysiłki udoskonalaniu interwencji w warunkach traumy i uzależnień. Omawiana terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa to interwencja poznawczo-behawioralna, która koncentruje się na chwili obecnej danej osoby jednostki.

Mężczyzna u terapeuty
Terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa koncentruje się bardziej na potencjale jednostki niż na jej patologii.

Terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa

Wspomniana terapia jest interwencją zalecaną dla pacjentów ze zdiagnozowanym zespołem stresu pourazowego, nadużywaniem substancji psychoaktywnych lub innymi rodzajami zachowań uzależniających. Może być prowadzona zarówno indywidualnie, jak i grupowo. Model zaproponowany przez dr Najavits składa się z trzech etapów: przywrócenia poczucia bezpieczeństwa, żałoby i ponownego połączenia.

W każdej terapii priorytetem jest poszukiwanie bezpieczeństwa. Chociaż bierze się pod uwagę wpływ traumy na jednostkę, unika się zagłębiania w przeszłość jej bolesnej historii. Celem nie jest jedynie zestawienie przeszłych wydarzeń, ale skupienie się na ponownym ustaleniu celów, które pacjenci utracili lub odłożyli na później w wyniku używania substancji.

Rolą terapeuty jest współczujące podejście do przeżyć pacjenta. Ponadto promowanie zachowań, które zachęcają ich do kontrolowania procesu uzdrawiania. Podczas terapii zwraca się szczególną uwagę na generowanie praktycznych rozwiązań. Zadania są określone, a celem jest, aby pacjent przećwiczył to, czego się nauczył.

1. Elementy

Terapia przywracająca poczucie bezpieczeństwa jest kompatybilna ze wszystkimi modelami terapii, które koncentrują się na zmniejszaniu szkód i ryzyka zachowań samobójczych. Uwzględnia zarówno zachowania samobójcze, jak i samookaleczenia. Ponadto promuje umiejętności radzenia sobie z emocjami o dużym natężeniu.

Punktem krytycznym są umiejętności samoopieki. Te, które są promowane w terapii, dotyczą samoopieki medycznej, fizycznej, emocjonalnej i behawioralnej. Celem jest, aby to pacjenci stali się odpowiedzialni za własny powrót do zdrowia. Terapia dotyczy również relacji z osobami toksycznymi, w których występuje przemoc domowa.

Celem jest zwiększenie u pacjenta poczucia kontroli, a co za tym idzie jego zdolności do świadomego wpływania na to, co się z nim dzieje. Pozwala mu to lepiej radzić sobie z objawami dysocjacji i retrospekcjami.

2. Proces

W miarę postępu sesji pacjenci rozwijają różne umiejętności, jednocześnie potwierdzając swoje zobowiązanie do kontynuowania praktyki i przenosząc je na różne dziedziny życia. W tym sensie szczególną uwagę zwraca się na wzmacnianie planu bezpieczeństwa w celu przeciwdziałania zachowaniom samobójczym i samouszkodzeniom, a także zachowaniom związanym z proszeniem o pomoc.

Podczas sesji pacjenci zastanawiają się i zastanawiają nad zobowiązaniami, które podejmują i wynikami, jakie osiągają, wypełniając je. Celem jest wzmacnianie poczucia własnej skuteczności poprzez wzmacnianie osiągnięć. Jednocześnie podejmują nowe zobowiązania na przyszłość.

Częstą techniką w tym kontekście terapeutycznym jest tak zwane uziemienie. Polega na rozwijaniu umiejętności łączenia się z ziemią w danym momencie. Służy pacjentom do uspokojenia się i odłączenia od bolesnych i autodestrukcyjnych impulsów.

„Mottem terapii przywracającej poczucie bezpieczeństwa jest wzmacnianie ludzi, aby mieli pewność siebie i wiarę, że ich życie może być lepsze, a bezpieczeństwo i nadzieja są głównymi aspektami powrotu do zdrowia”.

-Najavits-

Mężczyzna korzystający z psychoterapii
Centralnymi aspektami leczenia są szacunek do samego siebie, radzenie sobie z bólem bez stosowania leków, budowanie lepszej teraźniejszości i przyszłości, uczenie się zaufania, dbanie o ciało i proszenie o pomoc zdrowych ludzi.

3. Wyniki

Badania nad skutecznością terapii są obiecujące. W rzeczywistości ta metoda interwencji zdołała poprawić objawy pourazowe u pacjentów. Jednak nie zgłoszono żadnej znaczącej poprawy w kontekście spożycia niektórych substancji, takich jak alkohol. Oczywiście konieczne są dalsze badania w tej dziedzinie.



    • Santiago-Castro, M. L. (2019). Adicción desde la hipótesis de la automedicación emocional: Una revisión.
    • Pedrero, F. E. (2020). Manual de Tratamientos Psicológicos. Pirámide.
    • Gálvez-Lara, M., Corpas, J., Velasco, J., & Moriana, J. A. (2019). El conocimiento y el uso en la práctica clínica de los tratamientos psicológicos basados en la evidencia. Clínica y Salud, 30(3), 115-122.
    • Najavits, L. M. (2007). Psychosocial treatments for posttraumatic stress disorder.

Treści zawarte na Piękno Umysłu służą wyłącznie celom informacyjnym i edukacyjnym. Nie zastępują one diagnozy, porady ani leczenia u specjalisty. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości najlepiej skonsultować się z zaufanym specjalistą.