Zaburzenia schizoafektywne: historia, objawy i leczenie

· Październik 10, 2018

Zaburzenia schizoafektywne – główną ich cechą jest to, że obok siebie występują objawy schizofrenii i zaburzenia nastroju (na przykład halucynacje słuchowe, zagmatwana mowa i epizody poważnej depresji). Ale wytyczne diagnostyczne dla tego zaburzenia zmieniały się z czasem. W większości przypadków zmiany następują z powodu zmian w wytycznych diagnostycznych dotyczących schizofrenii i zaburzeń nastroju.

Ale nawet po tych wszystkich zmianach w wytycznych, nadal jest to najlepsza diagnoza dla pacjentów, którzy mogą otrzymać niewłaściwy rodzaj leczenia klinicznego, jeśli ich lekarz uznał to za zwykłą schizofrenię lub tylko zaburzenie nastroju.

Oto, czym są zaburzenia schizoafektywne.

Zaburzenia schizoafektywne i ich historia

George H. Kirby w 1913 r. I August Hoch w 1921 r. opisali pacjentów z objawami manifestującymi się czymś między schizofrenią a zaburzeniami afektywnymi (lub zaburzeniami nastroju). Ponieważ stan żadnego z pacjentów nie pogarszał się, tak jak w przypadku „demencji praecox”, Kirby i Hoch umieścili ich w grupie psychoz depresji maniakalnej, którą wymyślił Emil Kraepelin.

W 1933 r. Jacob Kasanin ukuł termin „zaburzenia schizoafektywne” w odniesieniu do zaburzenia z objawami schizofrenii i zaburzenia nastroju. Zauważył również, że zwykle u ludzi z tym zaburzeniem, głownie nastolatków, objawy pojawiają się nagle.

Ale osoby takie mogły zwykle dobrze funkcjonować w życiu, a bardzo często z zaburzenie było łączone ze specyficznym czynnikiem stresu, który pojawiał się tuż przed objawami. Zwykle u tych pacjentów odnotowywano także zaburzenia nastroju w historii rodziny.

Około 1970 roku dwie rzeczy spowodowały zmianę w sposobie, w jaki ludzie spojrzeli na zaburzenie schizoafektywne. To spowodowało, że przestano postrzegać je jako schizofrenię ale jako zaburzenie nastroju. Pierwszą rzeczą, która zmieniła sposób myślenia było to, że lit był tak samo skuteczny w przypadku osób z chorobą dwubiegunową, jak i u niektórych osób z tym zaburzeniem.

Drugą rzeczą było wspólne badanie przeprowadzone w USA i Wielkiej Brytanii, które wykazało, że jedynym powodem, dla którego w liczbie pacjentów oznaczonych jako schizofrenicy w USA i Wielkiej Brytanii istniała pewna różnica, była tendencyjność. Zasadniczo lekarze w USA przykładali większą wagę do tego, czy pojawiały się objawy psychotyczne, gdy diagnozowali schizofrenię.

Kobieta ze schizofrenią.

Jak zdiagnozować zaburzenia schizoafektywne?

Jak mówiliśmy, pojęcie schizoafektywnego zaburzenia obejmuje diagnostyczne aspekty zarówno schizofrenii, jak i zmian w nastroju. Oznacza to, że sposób, w jaki wytyczne dotyczące tego zaburzenia ewoluowały, odzwierciedla metodę, w jaką ewoluowały również inne dwa zaburzenia, którym sie przyjrzeliśmy.

Najważniejszą rzeczą, która musi być widoczna w przypadku tego zaburzenia, jest to, że pacjent powinien doświadczać poważnych epizodów depresyjnych lub maniakalnych (jest „pełni” energii, nie śpi zbyt dużo, robi ogromne plany, marnuje pieniądze itp.) w tym samym czasie, gdy przejawia również objawy aktywnych stadiów schizofrenii (urojenia, halucynacje itp.).

Objawy zaburzeń nastroju również muszą pojawiać się jako główna część aktywnego lub szczątkowego etapu epizodów psychotycznych. DSM (Podręcznik Diagnostyczno-Statystyczny Zaburzeń Psychicznych) również pozwala zadecydować, czy zaburzenie schizoafektywne ma charakter dwubiegunowy czy depresyjny.

Pacjenta klasyfikuje się jako typ dwubiegunowy, jeśli doświadcza mieszanki obydwu manii (z dużymi epizodami depresyjnymi lub bez nich). Ale w każdej innej sytuacji pacjenta klasyfikuje się jako osobę z depresyjnym zaburzeniem schizoafektywnym.

Symptomy, które dana osoba musi wykazać, aby zdiagnozowano zaburzenia schizoafektywne

Według DSM-IV (Podręcznika diagnostyczno-statystycznego zaburzeń psychicznych IV) oto objawy, które dana osoba musi wykazać, aby można było zdiagnozować to zaburzenie:

  1. Stały okres choroby, w którym w pewnym momencie występuje poważny epizod depresyjny, maniakalny lub mieszany. Jednocześnie musi również wykazywać objawy kryteriów A dla schizofrenii.
  2. W tym samym okresie choroby musi cierpieć na urojenia lub halucynacje przez co najmniej 2 tygodnie bez silnych objawów afektywnych.
  3. Objawy zgodne z kryteriami zmiany nastroju trwają przez większość czasu, gdy występują aktywne i szczątkowe etapy choroby klinicznej.

Jak pojawia się zaburzenie schizoafektywne?

Objawy tego zaburzenia są takie same jak schizofrenia, epizody maniakalne i zaburzenia depresyjne. Ale objawy schizofrenii lub zaburzeń nastroju mogą pojawiać się w tym samym czasie lub też nie występować wcale.

Może się rozwijać na różne sposoby. Tak więc mogą występować cykle, w których dana osoba czuje sie lepiej, następnie objawy się nasilają, aż w końcu zacznie odczuwać ich wyraźny spadek. Wielu naukowców i lekarzy zastanawiało się nad symptomami psychotycznymi, które nie pasują do nastroju. Oznaczałoby to, że treści psychotyczne (halucynacje lub iluzje) nie pasują do nastroju pacjenta.

Ogólnie rzecz biorąc, gdy tego rodzaju objawy pojawiają się w zaburzeniu nastroju, zwykle oznacza to, że dana osoba została źle zdiagnozowana. Może to również dotyczyć osób z zaburzeniami schizoafektywnymi, ale wciąż nie mamy wystarczających informacji, aby mieć pewność.

Człowiek i jego umysł.

Objawy schizoafektywnego zaburzenia

Jak już powiedzieliśmy wcześniej, objawy tego zaburzenia są takie same jak depresja, stany maniakalne i schizofrenia:

Objawy depresji

  • Przybranie na wadze lub utrata masy ciała
  • Słaby apetyt
  • Brak energii
  • Utrata zainteresowania przyjemnymi czynnościami
  • Poczucie beznadziejności lub bezwartościowości
  • Poczucie winy
  • Spanie za mało lub za dużo
  • Niemożność prawidłowego myślenia lub koncentracji
  • Myśli o śmierci lub samobójstwie.

Objawy manii

  • Niewielka potrzeba snu
  • Pobudzenie
  • Zawyżone poczucie własnej wartości
  • Łatwe rozproszenie uwagi
  • Zwiększenie aktywności społecznej, zawodowej lub seksualnej
  • Niebezpieczne lub autodestruktywne zachowania
  • Galopujące myśli
  • Szybkie mówienie

Objawy schizofrenii

  • Halucynacje
  • Urojenia
  • Nieuporządkowane myśli
  • Dziwne lub niezwykłe zachowania
  • Powolne poruszanie się lub brak ruchu
  • Brak motywacji
  • Problemy z mową.

Zaburzenia schizoafektywne a nadużywanie substancji odurzających

Trudno jest udowodnić wyraźny związek między zażywaniem narkotyków a rozwojem zaburzeń psychotycznych. Istnieją jednak dowody wyraźnie związane z używaniem marihuany. Im więcej marihuany dana osoba konsumuje, tym bardziej prawdopodobne jest, że rozwinie zaburzenia psychotyczne. Czynniki ryzyka są również wyższe, jeśli pożywa ją jako nastolatek.

Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Yale w 2009 r. Wykazały, że kanabinoidy nasilają objawy stałego zaburzenia psychotycznego i mogą prowadzić do nawrotów. Dwa składniki i marihuany, które powodują te skutki, to tetrahydrokanabinol (THC) i kanabidiol (CBD). Do tego około połowa wszystkich osób z zaburzeniami schizoafektywnymi nadużywa narkotyków lub alkoholu. Istnieją również dowody na to, że nadużywanie alkoholu może prowadzić do zaburzeń psychotycznych.

Przyjmowanie amfetaminy i kokainy może również prowadzić do epizodów psychotycznych. Wreszcie, chociaż nie jest to przyczyną zaburzeń, badania mówią, że ludzie z zaburzeniami schizoafektywnymi przyjmują więcej nikotyny niż ogół społeczeństwa.

Smutny mężczyzna.

Jak leczyć zaburzenia schizoafektywne?

Głównym sposobem leczenia tych zaburzeń jest hospitalizacja, leki i interwencje psychospołeczne. Podstawowe zasady, które obowiązują w leczeniu tych zaburzeń za pomocą leków, mówią, że powinieneś stosować te same zasady, co w przypadku leków przeciwdepresyjnych i przeciwmiażdżycowych. Tylko wówczas, jeśli pacjent wymaga krótkotrwałej ulgi, należy stosować leki przeciwpsychotyczne.

Jeśli zabiegi mające na celu poprawę nastroju nie pomogą w kontrolowaniu objawów, będzie to również powodem do zastosowania leków przeciwpsychotycznych. Niektóre z nich to haloperidol i risperidon.

Rzeczy, których używamy do leczenia schizoafektywnego zaburzenia afektywnego dwubiegunowego to lit, karbamazepina, walproinian lub niektóre ich kombinacje. Osoby z typem depresyjnej choroby schizoafektywnej powinny otrzymywać leki przeciwdepresyjne i terapię elektrowstrząsową. Należy je stosować, by móc siew przekonać, czy reagują na leczenie przeciwdepresyjne.

Jest to skomplikowane zaburzenie – zarówno jeśli chodzi o definiowanie go jak i leczenie. Najważniejszą rzeczą, którą należy wyjaśnić, jest fakt, że objawy tego zaburzenia są takie same jak schizofrenia, epizody maniakalne i zaburzenia depresyjne. I to właśnie sprawia, że ​​choroba ta jest tak skomplikowana.