Bycie jedynakiem: najważniejsze wady i zalety

· Marzec 15, 2019

Istnieje mnóstwo mitów na temat osobowości, którą kształtuje bycie jedynakiem. Niektóre są w pewnym stopniu prawdziwe, ale inne nie. W dzisiejszych czasach coraz więcej par decyduje się na posiadanie tylko jednego dziecka ze względu na sytuację finansową lub z powodu braku czasu na wychowanie większej liczby dzieci.

Oczywiście bycie jedynakiem to nie to samo, co dorastanie z rodzeństwem. Profil rodziny, w której dorastamy, mocno wpływa na naszą osobowość.

Z całą pewnością nie można powiedzieć, że bycie jedynakiem jest całkowicie dobre albo całkowicie złe. Posiadanie rodzeństwa niekoniecznie czyni kogoś bardziej przyjaznym i otwartym. I na odwrót – dorastanie bez braci i sióstr nie oznacza, że ​​dana osoba zamieni się w nieznośnego tyrana.

„Największe dary, jakie możesz dać swoim dzieciom, to korzenie odpowiedzialności i skrzydła niezależności”.

-Disis Waitley-

Wychowanie i przykład płynący od rodziców daje dzieciom najbardziej fundamentalne podstawy do życia w społeczeństwie. Jednak bycie jedynakiem często wiąże się z rozwojem określonych cech charakteru.

Pamiętajmy jednak, że bycie jedynakiem ma swoje zalety i wady, podobnie jak dorastanie z rodzeństwem. Zagłębmy się w ten temat.

Rodzice jedynego dziecka

Wielu zastanawia się, czy rodzice jedynego dziecka zachowują się inaczej niż osoby, które mają więcej niż jedno dziecko. Odpowiedź brzmi: tak. Mimo to najważniejszą rzeczą nie jest to, ile dzieci jest w rodzinie, ale czy rodzice tego chcieli, czy nie.

Rodzice i ich jedyne dziecko

Rodzice jedynaka, którzy nie mają pewności co do tego, jaki jest najlepszy sposób bycia rodzicem, ale jednocześnie naprawdę chcą mieć dziecko, często bardziej niepokoją się wychowaniem dziecka. W wielu przypadkach sięgają po rozmaite książki i podręczniki, aby uzyskać wskazówki, jak wychowywać dzieci.

Ale jest też prawdopodobne, że czują się winni, gdy sprawy nie idą zgodnie z oczekiwaniami. Ich dziecko wyczuwa całe to napięcie, przez co może być nieco bardziej spięte niż jego rówieśnicy.

Niektórzy rodzice, którzy świadomie postawili sobie za cel posiadanie dzieci, ale w głębi duszy tak naprawdę wcale tego nie chcą. Takie osoby zazwyczaj przekazują wychowanie swojego dziecka innym, być może dziadkowi, niani, a nawet przedszkolance.

W konsekwencji bycie jedynakiem wiąże się z uczuciem osamotnienia i trudnościami z nawiązaniem prawdziwych więzi międzyludzkich w dorosłym życiu.

Wreszcie osoby, które nie chcą być rodzicami, ale ostatecznie mają tylko jedno dziecko, mogą przyjąć tę sytuację we właściwy sposób i normalnie wychowywać swoje dziecko.

Mali dorośli

Doktor Toni Falbo z Uniwersytetu Teksańskiego przeprowadziła badania poświęcone jedynakom. Według jej obserwacji bycie jedynakiem wiąże się ze spędzaniem wielu godzin z dorosłymi. Prowadzi to do tego, że dzieci czują się dobrze w towarzystwie starszych od siebie ludzi i zachowują się bardziej dojrzale już we wczesnym wieku.

Dzieci uczą się razem w szkole

W konsekwencji bycie jedynakiem prowadzi do tendencji do postrzegania dorosłych, a nawet rodziców jako równych sobie. W rzeczywistości dzieci niemające rodzeństwa postrzegają starszych od siebie ludzi jako osoby, z którymi mogą się porównywać. Może to doprowadzić do tego, że będą bardzo wymagające wobec siebie.

Wszystko dlatego, że chcą być tak dojrzali, jak dorośli, z którymi spędzają czas, być niezależni i osiągnąć wielkie rzeczy w młodym wieku.

Falbo wskazała, że jedynaki mają wyższą samoocenę i pewność siebie. Łatwiej im zrozumieć oczekiwania nauczycieli i autorytetów i łatwo stają się liderami w grupie rówieśników.

Bycie jedynakiem a praca zespołowa i przyjaciele

Bycie jedynakiem może być powodem, dla którego dziecko ma problemy z pracą zespołową. Dzieje się tak dlatego, że jest przyzwyczajone do organizowania rzeczy na swój sposób i podejmowania decyzji indywidualnie. Zwykle jednak trudny okres pojawia się na początku, a z czasem dziecko zaczyna się dostosowywać i szybko staje się częścią grupy.

Istnieją również dane, które sugerują, że bycie jedynakiem wiąże się z mniejszą liczbą przyjaciół niż u osób, które dorastają z rodzeństwem.

Często zdarza się, że jedynak ma kilku przyjaciół, z którymi łączą go prawdziwie, szczere relacje. W rzeczywistości zwykle tworzy więź z przyjaciółmi podobną do więzi, która tworzy się pomiędzy rodzeństwem.

Dziewczyna czyta książkę sama w pokoju

Naukowcy zdołali dowieść, że dzieci, które są jedynakami, nie różnią się zbytnio od dzieci mających rodzeństwo. Różnią się tylko wtedy, gdy podczas ich wychowywania pojawiają się problemy.